Het zal ontroerende beelden opleveren. Lieke Martens, Jackie Groenen en Daniëlle van de Donk die op Schiphol voor het oog van de camera's tijdelijk afscheid nemen van familie. Een laatste omhelzing, een laatste kus, een laatste groet voor vertrek naar Australië en Nieuw-Zeeland. Daar verblijven ze minstens 26 dagen, zonder familie, vrienden en kennissen in de buurt.
Voor de speelsters is dat het moment waarop het WK echt gaat beginnen, na een voorbereiding van twee weken in Nederland. Voor de KNVB is het een nieuwe fase in 'Operatie Down Under': een logistieke operatie waar stafleden achter de schermen bijna een jaar lang mee bezig zijn geweest.
Dat zal vrijdagavond blijken. Op het moment dat vlucht KE926 een paar uur in de lucht is richting Seoel, voor een tussenstop op weg naar Sydney, worden twee koks, een travelmanager en een teammanager in Australië en Nieuw-Zeeland wakker.
Zij zijn door de KNVB vooruit gestuurd zodat de 25 speelsters bij aankomst alleen aan de trainingen, wedstrijden, de tactiek van bondscoach Andries Jonker hoeven te denken. Het enige wat ze hoeven te doen, is hun koffer uit te pakken.
Speelsters (25): Jill Baijings, Lineth Beerensteyn, Esmee Brugts, Kerstin Casparij, Caitlin Dijkstra, Merel van Dongen, Daniëlle van de Donk, Daphne van Domselaar, Damaris Egurrola, Stefanie van der Gragt, Jackie Groenen, Renate Jansen, Dominique Janssen, Wieke Kaptein, Lize Kop, Barabara Lorsheijd (reserve), Lieke Martens, Aniek Nouwen, Victoria Pelova, Jill Roord, Shanice van de Sanden (reserve), Katja Snoeijs, Sherida Spitse, Jacintha Weimar, Lynn Wilms.
Stafleden (31): Andries Jonker (bondscoach), Janneke Bijl, Arvid Smit (assistenten), Erskine Schoenmakers (keeperstrainer), Sonja van Geerenstein (teammanager), Nigel de Jong (technisch directeur). Plus 4 mediamedewerkers, 4 scouts, 3 fysiotherapeuten, 2 analisten, 2 doctoren, 2 persvoorlichters, 2 materiaalmannen, 1 masseur, 1 mental coach, 1 fysieke trainer, 1 beveiliger, 1 travelmanager en 1 vertegenwoordiger.
Het WK in Australië en Nieuw-Zeeland is voor de KNVB een logistieke puzzel met meer dan duizend stukjes geweest. De ploeg speelt weliswaar al zijn drie groepswedstrijden in Nieuw-Zeeland, maar de twee speelplaatsen zijn verdeeld over het noordelijke en zuidelijke eiland van het land: Wellington (noord) en Dunedin (zuid). Nieuw-Zeeland is ruim zes keer groter dan Nederland.
Dat bemoeilijkte de zoektocht naar een vaste uitvalsbasis. Tijdens grote toernooien verblijven de deelnemende teams altijd op één vaste locatie, van waaruit ze naar de stadions reizen. Voor dit WK bood de FIFA 32 uitvalsbasissen aan, bestaande uit een hotel en trainingsveld. De teams konden vervolgens hun voorkeur uitspreken.
Na een bezoek van bondscoach Jonker en de teammanager rondom de loting in oktober 2022 en op voorspraak van de speelsters koos Nederland voor Tauranga, een plek aan de noordkust van het noordelijke eiland van Nieuw-Zeeland.
Het warmere klimaat was daar de reden voor. Ondanks de huidige winter in Nieuw-Zeeland is het in Tauranga overdags ongeveer 15 graden, een temperatuur waar speelsters volgens Jonker graag in trainen. Ze verblijven er in een luxe viersterrenhotel.
23 juli: Nederland-Portugal (Dunedin)
27 juli: Verenigde Staten-Nederland (Wellington)
1 augustus: Vietnam-Nederland (Dunedin)
De keuze voor Tauranga had wel een keerzijde. De speelsters en stafleden vliegen voortdurend heen en weer tijdens het WK. Het komt in vier weken tijd neer op zeker tien vliegbewegingen, goed voor minstens 40.000 kilometer en 63,5 uur - inclusief de oefenstage in Sydney. Dat is ongeveer net zoveel als een rondje om de aarde.
Het hadden nog meer uren kunnen zijn, ware het niet dat Oranje tijdens het WK over een chartervlucht beschikt en daardoor geen tussenstops in Nieuw-Zeeland hoeft te maken - zoals reguliere reizigers. De teller loopt vanzelfsprekend op als Nederland de groepsfase doorstaat. Dan moet de ploeg sowieso een keer naar Australië (Sydney of Melbourne).
Om die immense puzzel goed te kunnen leggen, nam de KNVB extra personeel aan, zoals een extra travelmanager voor de boekingen, een extra teammanager als schakel tussen technische staf en organisatie, een extra materiaalman, een extra fysiotherapeut, een extra arts en een extra kok. De staf van de Oranjevrouwen is met 35 leden nog nooit zo groot geweest.
De extra personeelsleden hadden tijdens de sollicitaties allemaal een gesprek met bondscoach Jonker. "Ik ga de kok natuurlijk niet zeggen hoe hij moet koken", zei Jonker in februari. "Maar we komen wekenlang dicht op elkaar te zitten, dus ik wil ook weten wie er meegaan en inschatten of die mensen bij elkaar passen."
7 juli: Amsterdam-Seoel (8.564 km, 11,5 uur)
8 juli: Seoel-Sydney (8.343 km, 10,5 uur)
18 juli: Sydney-Tauranga (2.286 km, 3,5 uur)
22 juli: Tauranga-Dunedin (1.050 km, 2,25 uur)
24 juli: Dunedin-Tauranga (1.050 km, 2,25 uur)
26 juli: Tauranga-Wellington (422 km, 1,25 uur)
28 juli: Wellington-Tauranga (422 km, 1,25 uur)
31 juli: Tauranga-Dunedin (1.050 km, 2,25 uur)
2 augustus: Dunedin-Tauranga (1.050 km, 2,25 uur)
? augustus: Tauranga-Amsterdam (18.255 km, 26,5 uur)
Tijdens zijn bezoek aan de loting in de Nieuw-Zeelandse stad Auckland ondervond Jonker aan den lijve wat de reis naar de andere kant van de wereld met een mens kan doen. "In de paar dagen dat ik er was, was ik elke nacht precies om kwart over drie wakker. Ik kon één nacht helemaal niet slapen."
De aanstaande jetlag is de reden waarom Nederland twee weken voor zijn eerste WK-wedstrijd nog een negendaagse trainingsstage in Sydney belegt. Voor elk uur tijdsverschil heeft het lichaam één dag om zich aan te passen, weten ook de inspanningsfysiologen van de ploeg. In Australië is het acht uur later dan in Nederland, in Nieuw-Zeeland tien uur later.
De speelsters hebben voor vertrek instructies gekregen over wat het beste werkt tegen de jetlag. De speelsters arriveren zondag om 6.15 uur op Sydney Airport en staan vijf uur later op het trainingsveld van de Australische topclub Sydney FC.
De speelsters kunnen dan gelijk hun trainingsoutfit aantrekken. De kleding is namelijk al gearriveerd in Sydney. Eerder ging er een cargovliegtuig met zestien KNVB-pakketten naar de Australische metropool, met daarin onder meer tenues, spullen voor de medische staf en kookgerei voor de kok.
Zo'n zelfde vlucht is inmiddels ook al naar Tauranga gegaan. Daarin zaten honderden wedstrijdtenues. Alle 23 speelsters krijgen per wedstrijd twee tenues, maar voor de zekerheid gaan er ook nog altijd 46 reservetenues mee. Bij Operatie Down Under wordt namelijk niets aan het toeval overgelaten.
De grote vraag is hoe de speelsters zich gaan vermaken tijdens hun in totaal 22 uur lange vlucht naar Sydney. Lieke Martens neemt spelletjes en puzzelboekjes mee. Daniëlle van de Donk pakt haar Franse boeken in, zodat ze haar Frans kan bijspijkeren. Ze speelt bij Olympique Lyonnais.
Jill Roord ziet de lange vlucht niet zo zitten vanwege de mogelijke kans op turbulentie. Ze heeft teammanager Sonja van Geerenstein daarom verzocht of ze bij Shanice van de Sanden en Sherida Spitse kan zitten. "Als zij zeggen dat er niks is, geloof ik het."
Voor de speelsters is het vooral een aderlating dat er geen familie is. "We zijn enorm op onszelf aangewezen", weet bondscoach Andries Jonker, die daarom extra hamert op een goede sfeer.
"Ik heb tegen ze gezegd dat we met een onderzeeboot het vliegtuig in gaan. In een onderzeeboot zit je met z'n allen samen, er is niemand anders. We zijn alleen met vijftig mensen. We moeten het samen doen."
Source: Nu.nl algemeen