Wetenschappers volgen vaak ontwikkelingen tijdens hun eigen carrière. Ze vergelijken de situatie aan het begin ervan met de omstandigheden later. Daardoor blijven langzame veranderingen in een groter systeem - zoals veranderingen in een dierenpopulatie - vaak onopgemerkt.
"Zelfs langetermijndata gaat maar ongeveer honderd jaar terug", zegt Willemien de Kock op de website van de Rijksuniversiteit Groningen. De historisch ecoloog pakte het in haar onderzoek anders aan.
Door zeeschildpadbotten te analyseren, kon zij bepalen wat de dieren duizenden jaren geleden aten. Ze gebruikte daarvoor botten die in dozen op de zolder van het Groningen Instituut voor Archeologie lagen. Haar begeleider Canan Çakirlar had deze botten al eerder opgegraven, De Kock hoefde ze alleen te onderzoeken.
De Kock koppelde de informatie die ze uit de botten haalde aan moderne satelliettrackingdata van de University of Exeter. Daardoor kon ze zien welke routes de zeeschildpadden van nu afleggen.
De Kock kon het dieet van de zeeschildpadden uit de botten achterhalen door naar collageen te kijken. Dat is een stofje dat in botten zit. Ze inspecteerde dit met een zogenoemde massaspectrometer. Daarmee kon ze vaststellen welke planten de zeeschildpadden aten. Alles draait daarbij om koolstof.
Zo legt De Kock uit dat de ene plant meer van het lichtere koolstof-12 kan bevatten en een andere juist meer van het zwaardere koolstof-13. "Omdat koolstof niet verandert wanneer het eten verteerd wordt in het lichaam, kunnen we vaststellen welke verhouding van koolstof er in de botten aanwezig is, en daar het dieet uit afleiden."
Daarnaast hadden de Engelse onderzoekers kleine stukjes huid van de zeeschildpadden verzameld. Deze huid kon op dezelfde manier onderzocht worden als de oude botten.
Zo ontdekte De Kock dat de groene zeeschildpadden die nu leven nog steeds naar dezelfde zeegrasvelden zwemmen als hun voorouders drieduizend jaar geleden deden.
Hun favoriete zeegrasvelden liggen langs de kust van Egypte en West Libië. Dat is belangrijke informatie voor mensen die zich inzetten voor de bescherming van de zeeschildpadden.
"We steken momenteel veel energie in het beschermen van de kleintjes", weet De Kock. Zo beschermen vrijwilligers de nesten van de bedreigde groene zeeschildpad aan de kust van de Middellandse Zee. "Maar we beschermen niet de plek waar ze het grootste deel van hun tijd doorbrengen: de zeegrasvelden."
Kleine zeeschildpadden kruipen ouderloos uit het ei. Als ze de zee weten te bereiken, dobberen ze daar eerst een paar jaren rond en eten ze van alles. Pas als zeeschildpadden ongeveer vijf jaar oud zijn, zwemmen ze naar hetzelfde gebied waar hun ouders ook hun eten haalden.
Vanaf dat moment eten de dieren alleen nog maar zeegras tot ze (mogelijk) op tachtigjarige leeftijd sterven. En dat zeegras eten ze dus duizenden jaren lang op een heel specifieke plek: langs de kust van Egypte en West Libië.
Daarmee toont het onderzoek volgens De Kock aan dat het heel belangrijk is om deze zeegrasweiden te beschermen. Net als koraal hebben zeegrasvelden last van klimaatverandering. Het onderzoek is maandag gepubliceerd in Proceedings of the National Academy of Sciences (PNAS).
Source: Nu.nl algemeen