Bij Amerikanen dringt langzaamaan het besef door dat hun land – alweer – in oorlog verkeert. Nergens is dat beter voelbaar dan in de militaire hub Dover, in de staat Delaware. En niet alleen vanwege de hoge benzineprijzen.
is correspondent Verenigde Staten van de Volkskrant. Hij doet verslag vanuit Dover, Delaware.
‘Auw’, zegt Michael met een gekwelde blik op de pomp. Daar tikken de getallen met een rotvaart omhoog. 20, 30, nu 40 dollar – en zijn tank zit nog niet eens halfvol. De 26-jarige militair trekt zijn zwarte pet recht. ‘Deze gaat flink pijn doen.’
Zoals overal in de Verenigde Staten zijn de benzineprijzen in Dover, een kustplaats in de oostelijke staat Delaware, fiks gestegen. Dat is een direct gevolg van de oorlog die president Donald Trump is begonnen tegen Iran. Het is voelbaar voor elke Amerikaan.
Echtgenote Kaylie wendt haar blik af. ‘Ik kijk gewoon niet’, zegt ze. ‘Ik heb grotere zorgen.’ Die draaien óók om de oorlog. Haast nergens in de VS leeft die meer dan hier. In Dover, thuisstad van een cruciale Amerikaanse luchtmachtbasis, is één op de vijf inwoners militair of veteraan. Vanuit hier wordt de operatie in Iran bevoorraad. En elke gesneuvelde soldaat komt hier weer aan land. Dáármee zit Kaylie in haar maag.
‘Ik kan elk moment worden uitgezonden’, zegt Michael, die daarom niet met foto of achternaam in de krant wil. Hij glimlacht naar zijn vrouw. Zes jaar zijn ze al samen, drie keer eerder ging Michael op een overzeese missie. Maar dit keer voelt het anders.
De Amerikanen komen langzaamaan tot het besef dat hun land opnieuw in oorlog verkeert. Op de nieuwszenders domineren beelden van raketten, explosies, oorlogsschepen en tot puin geschoten gebouwen in het Midden-Oosten.
Bewindslieden schermen met de welbekende taal van de statistiek. Verwoeste doelwitten, ingezet materieel, dodentallen. Vooruitzichten komen afwisselend van ministers Pete Hegseth (defensie) en Marco Rubio (buitenlandse zaken) of van de president. ‘We staan er goed voor’, bezwoer Trump donderdag. ‘We winnen.’
Maar één ding ontbreekt ditmaal: de steun van het volk.
Trump hield geen grote speeches, bood geen meeslepende uitleg over het waarom. Het Congres heeft hij niet geraadpleegd. Het gros van de Amerikanen keurt zijn oorlog nog altijd af, blijkt uit peilingen.
Dat zal niet gauw veranderen. De stijgende olieprijzen maken het leven duurder, en niet alleen aan de pomp. En dat voor een oorlog die de meeste Amerikanen niet begrijpen. Want draait die nu om het Iraanse atoomprogramma? Raketten? Regime change? Trump blijft zwalken. Begin deze week noemde hij de missie nog ‘very, very complete’, om even later te dreigen met grondtroepen.
‘Wij horen alles ook maar op het nieuws’, vertelt Michael bij het tankstation in Dover, soms onderbroken door overscherende vliegtuigen. ‘Je kunt daar als militair beter niet te veel over nadenken.’ Kaylie knikt. ‘Hij slaapt beter dan ik.’ Michael: ‘Ik zeg dat ze minder nieuws moet kijken.’
Het lijkt erop dat Trump de Iraanse tegenreactie heeft onderschat. Hoewel adviseurs hadden gewaarschuwd voor escalatie, voorzagen weinigen hoever het Iraanse regime in zijn overlevingsstrijd bereid is te gaan.
In de hele regio regent het Iraanse raketten. Ze komen neer op buurlanden als Koeweit, Saoedi-Arabië, Bahrein, de Emiraten en Oman, in een doelbewuste poging van Teheran om de wereldwijde oliemarkt te ontwrichten en om Trump te raken waar het pijn doet.
‘Ik kan niet zeggen dat we deze reactie hadden verwacht’, erkent defensieminister Hegseth. ‘Ik denk dat dit de wanhoop toont van het regime.’ Maar wanhoop kan gevaarlijk zijn.
Met een oorverdovende brul scheert het militaire vliegtuig over. Het lijkt bijna een optische illusie: dat zo’n groot, zo’n zwaar toestel überhaupt kan vliegen. Maar daar verdwijnt de C-5, de grootste Amerikaanse vrachtkist, het wolkendek in.
Zo gaat het hier de hele dag. Vanuit de Dover Air Force Base wordt zwaar materiaal, waaronder helikopters, verscheept naar het Midden-Oosten. Gesneuvelde militairen vliegen mee terug. Vorig weekend woonde Trump in Dover de aankomst bij van vijf lichamen.
‘Een emotioneel moment’, zegt veteraan Renee (35), die recentelijk is afgezwaaid. Zij zag de Air Force One overvliegen. ‘Elke militair voelt dat in zijn maag. Maar dat hoort erbij als je bij de strijdkrachten zit.’
Renee was eerder gestationeerd in Koeweit. Zij ziet paralellen met de oorlog in Irak. ‘We vallen in herhaling’, zegt ze. ‘Nieuwe gezichten misschien, maar het voelt hetzelfde: oorlog en olie.’
Camouflagekleuren overheersen aan de pomp in Dover. ‘Army’, ‘Navy’ en ‘Air force’ staat op de tenues te lezen. ‘Ja, deze benzineprijs is pittig’, zegt een 39-jarige militair die wil worden aangeduid als ‘Whitehat’, zijn bijnaam. ‘Politiek gevaarlijk ook. De benzineprijzen beïnvloeden de steun voor dit soort operaties.’
Whitehat diende eerder in Afghanistan. Op zijn telefoon laat hij een teller zien. Eén jaar, twee dagen, drie uur. ‘Dan mag ik met pensioen.’ De kans dat ook hij wordt uitgezonden, acht hij klein. ‘Dan moet echt het armageddon uitbreken.’
Maar, geeft Whitehat toe, de situatie is onvoorspelbaar.
Deze oorlog heeft de VS al minstens 11 miljard dollar gekost. Het Witte Huis vraagt het Congres om aanvullende financiering. Hoewel Trump de nooduitgang op een kier leek te zetten, worden de aanvallen alleen maar verder opgevoerd.
‘De zwaarste bombardementen tot nu toe’, verklaarde Pete Hegseth woensdag na een nieuwe raketregen boven Teheran. Zijn ministerie deelt propagandavideo’s, druipend van adrenaline, die de Amerikaanse overmacht moeten onderstrepen. Maar ook Iran intensiveert de tegenaanval.
Minstens zeven bemanningsleden van olietankers zijn al omgekomen bij Iraanse aanvallen. In de Straat van Hormuz, een cruciale doorvaart voor olie, zijn mijnenleggers gespot. In zijn eerste publieke boodschap bezwoer Irans nieuwe opperste leider, Mojtaba Khamenei, donderdag dat hij de Straat van Hormuz zal blijven blokkeren.
Een Amerikaans initiatief om tankers militair te escorteren, komt vooralsnog niet van de grond. De olieprijs overschreed donderdag opnieuw de 100 dollar per vat.
‘Waarom moest dit nou zo nodig?’, zegt Mike Marsh (72) voor het rood-wit-blauwe Liberty Gas Station bij de militaire basis van Dover. Gespannen ziet hij de prijs oplopen. ‘Ik geloof niet dat ik benzine eerder zo snel duurder heb zien worden.’
Op zijn hoofd draagt Marsh een petje van de Tuskegee Airmen, de legendarische zwarte piloten die in de Tweede Wereldoorlog meevochten tegen de Duitsers. ‘Mijn oom zat daarbij. Het leger was gesegregeerd. Maar omdat hij een lichte huid had, haalde hij voor zijn crew eten uit de ‘witte tent’.’
Zoals velen hier komt Marsh uit een trots militair geslacht. Maar deze oorlog, zegt hij, ziet hij met lede ogen aan. ‘Hoeveel redenen hebben we intussen wel niet gekregen?’ Marsh klikt de benzineslang terug in de houder. ‘Dat krijg je met zo’n bullebak als president.’
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant