In de voorstelling ‘De Grote Ricardo’ brengt het eigenzinnige acteursduo Simme Wouters en Jasper Stoop (Orkater) een zonderlinge goochelaar tot leven. Hij vlucht zo verbeten voor de leegte dat hij bereid is er de grip op de realiteit voor op te geven.
In 'De Grote Ricardo' speelt Simme Wouters een breekbaar figuur met een grote verbeeldingskracht.
MuziektheaterDe Grote Ricardo van Orkater i.s.m. het Amsterdams Andalusisch Orkest. Van en door: Simme Wouters en Jasper Stoop. Eindregie: Jacob Derwig. Gezien: 13 maart in de Schuur, Haarlem. Op tour t/m 2 mei. Info: orkater.nl
Goochelaar De Grote Ricardo heeft altijd al geweten dat hij tot de ‘groten der aarde’ behoort. Het is dan ook slechts een kwestie van tijd, denkt hij, voordat hij wordt bijgeschreven in het Boek der Groten: het Guinness Book of Records. Al van kinds af aan is hij ermee bezig wereldrecords te vestigen. Zijn nieuwste poging: het wereldrecord wereldrecordpogingen. Hij moet en zal in dat boek. Want als hij iets niet is, dan is het middelmatig.
Uit de muziektheatervoorstellingen die het eigenzinnige acteursduo Simme Wouters en Jasper Stoop de afgelopen jaren maakte onder het label De Nieuwkomers, Orkaters talentontwikkelingstraject voor nieuwe muziektheatermakers, bleek hun liefdevolle fascinatie voor de verwarde underdog; de mens die, uit zelfbehoud, troost vindt in de verbeelding.
Ook in De Grote Ricardo is het een breekbare, zonderlinge figuur met een grote verbeeldingskracht, die de twee makers het podium geven. Als publiek word je zonder bijsluiter neergeplant in de belevingswereld van deze man, die zo verbeten vlucht voor leegte en middelmaat dat hij bereid is er de grip op de realiteit voor op te geven. Het levert magisch theater op; komisch, slim, totaal geschift en – uiteindelijk – diep ontroerend.
Net als het personage ben je als kijker tamelijk snel de grip kwijt op dat wat er voor je neus gebeurt. De Grote Ricardo (gespeeld door Wouters, die de tekst ook schreef) heeft zichzelf per ongeluk de oceaan in gegoocheld. Daar, midden op zee, zonder zicht op kust of redding, maakt hij kennis met een haai en een meeuw (beide hilarisch gespeeld door Stoop, uitgedost in prettig niet-illustratieve kostuums van Lisanne Bovée).
De haai, een norse figuur in een beige trenchcoat, gelooft niet langer in verhalen, zegt hij. Die hebben immers een begin, een midden en een eind. Het zijne heeft vooralsnog alleen een begin, gevolgd door een oneindig lang midden. Hij heeft zich er bokkig bij neergelegd. De meeuw, een argeloos, blijmoedig wezen, noemt zichzelf de Messias. De reden dat-ie gekruisigd werd, legt hij uit, is de neiging van middelmatige mensenmassa’s om figuren zoals hij, die groot durven denken, te diskwalificeren. Net als Ricardo hanteren deze excentrieke passanten een houding die hen helpt zich te wapenen tegen het gevoel van leegte dat hen kwelt.
Hoe absurd en komisch de scènes ook zijn, gaandeweg weet Wouters met zijn spel, steeds kwetsbaarder en naakter van toon, een groter verdriet voelbaar te maken. De musici – componist en multi-instrumentalist Radek Fedyk en Dwight Breinburg en Léa Besançon van het Amsterdams Andalusisch Orkest – helpen hem daarbij. Van opgewekte, Balkan-achtige begeleiding van de goochelshow, via weidse, Midden-Oosterse klanken tijdens het gedobber op zee, tot een waanzinnig mooi a capella gezongen lied dat voor even alle gesproken taal verdrijft en de voorstelling, zonder dat je het helemaal begrijpt, een complete extra etage aan diepgang oplevert.
Wat is waar, wat waan? Wat zin, wat onzin? Het laat zich nooit helemaal scheiden. Maar dit, dit lied, komt dicht bij waarheid, geloof ik. Het is wat je met die dolende, arme goochelaar verbindt. Want die leegte, die kennen we allemaal. We zijn er allemaal op onze eigen manier voor op de vlucht. Soms zijn woorden ontoereikend, zo laat deze prachtige voorstelling zien, als je elkaar daarbij niet wil kwijtraken.
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden