Regelmatig krijg ik mails van lezers of mensen die zich voordoen als lezers met het verzoek om een ontmoeting. Geen huwelijksaanzoeken. Vaak gaat het om goede doelen, onderdrukte volkeren, uitstervende dieren, veelal is de lezer zelf het goede doel. Een manuscript dat gelezen of aanbevolen moet worden. Soms wordt de boodschap zo verpakt: ‘Ik heb een idee dat ik u graag aan de hand wil doen, een waargebeurd verhaal, ik weet zeker dat de mensen het willen lezen. Graag deel ik in de opbrengst.’
Ja, de CPNB weet ook wat de mensen allemaal willen lezen.
Regelmatig ga ik op dergelijke uitnodigingen in. Nieuwsgierigheid is de weg naar het betere geluk. Het kan gebeuren dat je een uur of anderhalf doorbrengt met een verwarde medemens, maar de niet-verwarden zijn nauwelijks beter. En ik kan me ook een aangename lunch herinneren met een beroepsmisdadiger.
Soms reageren de medemensen (ik durf ze amper lezers te noemen) agressief als het niet tot een vervolg komt.
Na zo’n afspraak ging ik bowlen met mijn zoon. We waren terug in Amsterdam, en hij is dol op bowlen en de kermis. De achtbaan doet zijn moeder, ik het bowlen.
Moest ik hem laten winnen? Het lukte me weer niet. Je komt opgefokt thuis van ontmoetingen met lezers. Ze denken dat de schrijver open wonden kan genezen en zijn teleurgesteld als de wond er nog zit na de afspraak.
Na het bowlen liepen we langs de Dintelstraat 10 hs waar ik ben geboren. De Dintelstraat liet de zoon koud.
Er stond een wiegje in de kamer waar ik elf jaar had gewoond. Of twaalf.
Ik overwoog aan te bellen
Mijn zoon zei: ‘Papa, doe het niet.’
We liepen door naar een Argentijns restaurant in de Maasstraat. Geen betere troost dan de troost van gastvrijheid tegen contante betaling.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns