is journalist, ondernemer en columnist van de Volkskrant.
NRC had afgelopen weekeinde een smakelijke reportage over de bijeenkomst van extreemrechtse ‘denkers’ in het Beierse Schloss Elmau, als vermaak voor de hotelgasten. Ik heb er vele zomers doorgebracht als kind, meestal overigens in het goedkopere hotel Alpengut een kilometer verderop. Het hotel was toen nog niet verbouwd tot een proleterige eenheidsworst met sushirestaurants en warmwaterbaden waar soep wordt getrokken van de nieuwe rijken.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Na het lezen van het stuk bedacht ik allereerst dat ik dergelijke tripjes mis; voor Quote ging ik toch een paar keer per jaar naar zo’n plek. Het is een vermakelijk spel om de juiste mensen te spotten bij een hotelbar, als een jager op zoek naar een prooi. Ik bedacht ook dat mijn stadgenoot Ruben Östlund (Triangle of Sadness) waarschijnlijk een fantastische film van deze bijeenkomst had kunnen maken. Maar wat me vooral trof in het stuk, was het cynisme en het gebrek aan serieusheid van hoofdrolspeler Curtis Yarvin, de huisfilosoof van Donald Trump, voor wie alles een grap lijkt.
In de reportage wordt duidelijk dat complotdenkers zo gek nog niet zijn; er is inderdaad een elite die de wereld als haar speeltuin ziet. Wat mensen uit die elite bindt, is echter niet het feit dat zij ‘links’, globalistisch, of zelfs reptielen zijn, maar geld, verveling en veel schermtijd. Veelzeggend is de vriendschappelijkheid tussen Alexander Soros, de zoon van de ‘progressieve’ miljardair George Soros, en Yarvin, door de Amerikaanse vicepresident JD Vance liefkozend een ‘reactionaire fascist’ genoemd. Je zou verwachten dat deze generatiegenoten aartsvijanden zijn, omdat Yarvin en de zijnen al jaren een levensgevaarlijke demoniseringscampagne voeren tegen pa Soros. Maar aan het eind van de week staan de twee lachend met elkaar op de foto.
In de wereld van rich kids is alles maar een spelletje. Een spelletje stratego, een spelletje risk; het maakt eigenlijk niet uit, want je kunt als rich kid niet werkelijk verliezen. Als de wereld ten onder gaat in een nucleaire oorlog, heeft pa nog altijd een zelfvoorzienende bunker in Patagonië waar de hele familie en aanhang veilig zijn. En laten we eerlijk zijn: zou dat niet vetter zijn dan de zoveelste vakantie in de Four Seasons?
Om van levensgevaarlijke rollenspelen en het digitale ondermijnen van onze democratie te kunnen genieten, hoef je overigens geen miljardair als vader te hebben. Ook bij ontmoetingen met Thierry Baudet in 2016 en 2017 bespeurde ik een groot verschil tussen zijn radicalisme voor de bühne en zijn joviale ouwe-jongens-krentenbrood achter de schermen. Thuis een zorgzame millennial dad, buiten iemand die orakelt over reptielen en vrouwen die in de keuken horen. Net zoals de volwassen kleuters uit de nieuwste Louis Theroux-docu Inside the Manosphere: vooral een grote bek achter het hek.
Het antwoord op al deze gepriviligieerde wereldvreemdheid wordt gegeven door een schrijver van South Park, die de website draftbarrontrump.com lanceerde. Daarin wordt met cynisme opgeroepen om de 19-jarige zoon van Trump op te roepen voor het leger – ‘Service is honor. Strength is inherited.’ Want natuurlijk zorgt de corrupte maffiapresident er wel voor dat zijn eigen zoon de door hem begonnen oorlogen niet hoeft uit te vechten.
Vermogensongelijkheid gaat niet alleen over geld. Het gaat óók over het vermogen om je te kunnen onttrekken aan de gevolgen van jouw gevaarlijke spelletjes. Het gaat over het onvermogen van de superrijken om te zien welke echte gevolgen hun experimenten hebben voor echte mensen in de echte wereld. Als fatsoenlijk belasting heffen te veel gevraagd is, kunnen we er dan in ieder geval voor zorgen dat deze klootzakjes in dienst gaan?
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant