Nederland mag weer naar de stembus. En ook dit jaar zijn de gemeenteraadsverkiezingen, in ieder geval onder lezers van de Volkskrant, niet onopgemerkt gebleven. Een bloemlezing!
In reactie op het artikel ‘Nooit eerder riep een verkiezingscampagne voor de gemeente zoveel agressie op’: ik ben het er absoluut mee eens dat we alle geweld tegen personen eensgezind en ten strengste moeten afkeuren. Het met viltstift aanvullen van promotieborden is echter van een andere orde.
Wij worden als burgers dagelijks, en dus ook visueel op straat, geconfronteerd met teksten van ultrarechtse partijen. In Rotterdam heb ik als tegenreactie gezien dat de slogan van Leefbaar Rotterdam (‘voor Rotterdammers’) werd aangevuld met ‘Rijke, witte’, de vraag ‘Welke?’, of ‘Alle!’ Ook gezien bij Leefbaar Rotterdam: de slogan ‘Leefbaar of links?’, met daarbij ‘links’ doorgekrast met een rode stift, of beplakt met stickers met ‘afgekeurd door erfpachters’. Daarbij zag ik stickers geplakt op posters van FvD met ‘klimaatdrama’ erop. Naar mijn weten niets onwaars.
Is dat vandalisme? Ik vind het zelf wel meevallen. Die borden gaan straks weer naar de verbrandingsoven. Sander Schimmelpenninck riep in december in zijn column wanhopig op om iets te gaan doen tegen dit ultrarechtse geluid. Hannah Arendt waarschuwde dat het kwaad blijft groeien als de meerderheid wegkijkt of zwijgt. Nou, dat gebeurt hier in Rotterdam gelukkig niet.
Lonneke van Nimwegen, Rotterdam
Ook ik stemde bij de afgelopen Kamerverkiezingen als GroenLinkser op D66, vooral omdat ik niet op Frans Timmermans wilde stemmen. Ik heb geen spijt van mijn stem op Rob Jetten. Hij doet wat hij kan en verdient onze steun, in plaats van enkel kritiek.
Nu stem ik in mijn gemeente als vanouds weer op GroenLinks. Gemeenteraadsverkiezingen verschillen namelijk wezenlijk van landelijke verkiezingen. Jammer dat de Volkskrant dit verschil niet lijkt te respecteren.
Trijntje Gosker, Zwolle
De kiezer was zo volwassen geworden dat die zelf het belang van de verkiezingen wel begreep. Dat was in 1970 reden om de opkomstplicht af te schaffen. In 2018 was het opkomstpercentage bij verkiezingen voor de gemeenteraad nog slechts 55 procent. In 2022 zakte het naar 51 procent.
Duidelijk lijkt maar weer dat democratie nooit een zeker bezit is en permanente bewaking nodig heeft. Hopelijk komen we met zijn allen op 18 maart – dus net op tijd – weer bij zinnen.
Hans Dammingh, Hoevelaken
Ik volg de lokale verkiezingen met veel belangstelling en uiteraard ook de onwil van de bevolking over de spreidingswet en het opnemen van asielzoekers.
Winterswijk heeft al vele jaren een asielzoekerscentrum met op dit moment vierhonderd opvangplaatsen dat grenst aan een goede woonwijk. De gemeente voldoet hiermee ruimschoots aan de landelijke verplichting.
Er zijn geen slagbomen en uiteraard gaat er, net als overal in onze maatschappij, wel eens iets niet goed, maar loopt het bijna nooit de spuigaten uit.
Afgelopen vrijdag was er een bijeenkomst in ons dorp waar elke plaatselijke politieke partij door de fractievoorzitter vertegenwoordigd was. Er kwamen veel onderwerpen aan de orde: wonen, veiligheid, zorg, plaatselijke belangen, et cetera. Maar één onderwerp kwam niet ter sprake en werd zelfs niet genoemd: het asielbeleid. U mag zelf raden waarom.
Ik ben trots op Winterswijk.
Willy Weerkamp- Koobs, Winterswijks
Over de opkomst van de gemeenteraadsverkiezingen in Nederland zijn de verwachtingen niet hoog gespannen. In kleine gemeenten in Frankrijk denken ze daar anders over.
In ons dorp was het ongekend spannend met 90 procent opkomst. Gelukkig mogen wij hier stemmen voor de gemeenteraad. De uitdrukking ‘elke stem telt’ bleek ongelofelijk belangrijk: een nieuwe lijst met jonge ambitieuze, sociaal ingestelde mensen heeft met één stem meer gewonnen.
Het maakt wel degelijk uit. Ga stemmen!
Ineke Wennink, Bélaye (Frankrijk)
Graag wil ik mijn waardering uitspreken voor de altijd weer zeer aansprekende columns van Danka Stuijver. Ook in haar column van 17 maart vraagt zij of wij even tot ons willen laten doordringen dat ‘het medisch tuchtrecht door de nicotinelobby wordt ingezet tegen artsen die waarschuwen voor vapeverslaving bij kinderen’.
Inderdaad: waar zijn wij in godsnaam mee bezig?
Nu we toch gemeenteraadsverkiezingen hebben zou ik de volgende vraag eraan willen toevoegen: kan dit probleem niet lokaal worden aangepakt en is er ergens nog een (lokale) partij die het daar in het verkiezingsprogramma over heeft?
Joop van der Schaaf, Bussum
Volgens een artikel in de Volkskrant vinden veel landelijke partijen de gemeenteraadsverkiezingen te veel gedoe. Wat een raar uitgangspunt. Een serieuze politieke partij trekt geen blik mensen open om raadszetels te vullen, je wilt tenslotte niet iedere mediageile onbenul als vertegenwoordiger van je partij hebben. Kleinere, nieuwe partijen zijn dus niet in staat om overal een vertegenwoordiging te hebben.
Ook de halve eeuw oude SP zou tweederde van de gemeenten links laten liggen. De Volkskrant zou als geen ander moeten weten dat de SP al die tijd klein is gemaakt door de media. Onlangs nog werd die partij in de Volkskrant weer overgeslagen als mede-indiener van de motie tegen bezuinigingen op de gehandicaptenzorg. Voorwaar geen uitzondering.
Gedreven SP-vrijwilligers zijn in grote getale afgehaakt nu ons land steeds kiest voor extreemrechts. Het heeft allemaal geen zin. Dat is de echte reden voor een gebrek aan vertegenwoordiging in veel gemeenten. Media berichten liever over extreemrechts en andere leugenachtige partijen, dan over werkelijke idealisten. Hoe kunnen kiezers dan de juiste keuze maken?
Bianca Behr, (oud-raadslid SP), Steenwijk
In het artikel over zwevende kiezers en de gemeenteraadsverkiezingen zegt een van de geïnterviewden dat ze meer blauw op straat wil omdat haar fiets al vier keer is gestolen. Ze zou natuurlijk ook (eindelijk eens!!) een echt goed slot kunnen kopen.
Coos Grevelink, Zuidbroek
In een tijd waarin er veel aandacht is voor het vertrouwen in de democratie en de daarbij behorende instituties, zo ook in de Volkskrant, is de symboliek van stemmen misschien wel belangrijker dan we denken. In dat kader voelt het nogal ongelukkig om mijn stemformulier, ook aanstaande woensdag weer, te moeten deponeren in een grijze afvalcontainer.
Natuurlijk, zo’n kliko is praktisch voor gemeenten. Stevig, afsluitbaar, goedkoop en in ruime hoeveelheid beschikbaar. Maar ik krijg de associatie met afval niet weggedacht. Daarnaast oogt zo’n kliko geïmproviseerd en bovenal ongeïnspireerd. Daar moeten toch creatievere oplossingen voor gevonden kunnen worden?
Wat te denken van bijvoorbeeld de oude PTT-postzakken? Daarmee stuur je je stem symbolisch naar de democratie. Of een transparante cilinder, voorzien van een gemeentelogo? Transparantie is immers vertrouwen, zo stellen sommige psychologen. Wellicht een leuke ontwerpvraag voor studenten vormgeving? Want wat mij betreft heeft de kliko zijn beste tijd gehad.
Martijn Vermeulen, Almere
De SGP heeft stabiel ongeveer 3 zetels, een trouwe aanhang en de grootste jongerenvereniging van Nederland. Het Reformatorisch Dagblad wordt nog altijd, en nu ook online, in duizenden gezinnen gelezen.
Naast twee keer op zondag een kerkdienst, en op donderdag een dienst die ook per radio te beluisteren is, zijn er extra dagen zoals de Biddag voor het gewas. De meisjes dragen rokjes en jurkjes en er is thuis geen televisie. Winkels, ook online websites, gaan op zondag op zwart en zijn gesloten. Niet alleen op het platteland, maar in de steden en dorpen op de Biblebelt, van Urk tot Zeeland, daar waar de SGP de grootste partij is.
Heel aardige mensen, die niemand verplichten zoals zij te leven, maar best tevreden met hun eigen hedendaagse levenswijze. Inclusief eigen app-groepen, blogs en websites.
En aanstaande woensdag gaan zij allemaal stemmen, weer of geen weer.
A. Jacobsen, Doetinchem
Kijkend naar het gedrag van de huidige beleidsmakers en politici, wereldwijd maar ook nationaal en regionaal, worden velen gedreven door angst. Angst voor moslims, voor Joden, woke, tv-debatten en wolven. Voor huidskleur, vluchtelingen, natuur, afwijken van de standaard, gelovigen, ongelovigen, identiteit, zelfbeschikking en jongeren.
Vrees voor vrouwen in het algemeen en vrouwen met een hoofddoek, weerwoord of invloed in het bijzonder. Te schijterig om in te grijpen bij een verhoudingsgewijs kleine groep mensen die met gif, mest en het wegbulldozeren van de natuur het welzijn van mens, leefomgeving en biodiversiteit in gevaar brengt en de economie frustreert. Angst voor feiten, voor kennis, voor wijsheid, voor het nemen van de juiste beslissingen, voor een oranje clown in een witte circustent.
Om deze angst te verhullen, wordt er gelogen alsof het gedrukt staat en wordt de eigen angst aan de burger gepresenteerd als daadkracht. Dat die personen op de plekken zitten waar ze nu zitten komt grotendeels omdat de kiezer ze daar heeft neergezet.
Vandaag heeft elke stemgerechtigde de kans om een moedige keuze te maken zodat de angsthazen vervangen kunnen worden door verstandige mensen, te beginnen in uw eigen gemeente. Of zoals ik Peter R. de Vries ooit in een praatprogramma hoorde zeggen: ‘we moeten weer eens wat flinker worden’.
John Tampoebolon, Kranenburg (Duitsland)
De media berichten dat het parkeren van auto’s een belangrijk thema is bij de gemeenteraadsverkiezingen van vandaag. Veel gemeenten willen af van parkeerplaatsen, vooral in het centrum, of er (veel) voor laten betalen. Tegelijkertijd hebben inwoners daar dan weer problemen mee en laten ze hun stem daardoor bepalen.
Wat mij daarbij opvalt, is dat dit beleid van gemeenten vaak gepaard gaat met het op forse schaal bouwen van woningen én dat het vaak gaat om steden in al drukbevolkte gebieden, zoals bijvoorbeeld Utrecht, Nieuwegein en Amersfoort. Zonder overleg met inwoners wordt vrijwel elk gaatje volgebouwd; het is niet moeilijk voor te stellen dat dit gepaard gaat met nog meer auto’s, die ook allemaal een plek nodig hebben.
Krijgen ze meer geld van de overheid voor meer inwoners? Roepen die gemeenten de ellende daarmee niet over zichzelf af? Zou het niet slimmer zijn veel meer buiten de Randstad te bouwen? En zou dat de leegloop van delen van Nederland niet tegengaan?
Lijkt mij toch de moeite van het overwegen waard.
Camiel van Riel, Nieuwegein
Na het succes van de actie ‘Stem op een vrouw’, nam de 19-jarige Fabio Volonteri het initiatief om voor het belang van zogenaamde praktisch geschoolden in de politiek op te komen. Op diverse fronten een slimme en welkome zet.
Dat mensen met een hoge opleiding op diverse manieren een voortrekkersrol in bepaalde functies hebben, is logisch. Maar de mensen met een praktisch afgeronde opleiding zijn aan een duidelijke opmars bezig. Dit zou in de praktijk dan ook moeten zorgen voor een aanvulling op elkaar, in plaats van een tweedeling. We kunnen niet zonder theoretisch hooggeschoolde mensen, maar mogen niet vergeten dat de praktisch hooggeschoolden tevens onmisbaar zijn.
Daarbij hoort de politiek, zowel op landelijk als op gemeentelijk niveau, de belangen te behartigen van de gehele samenleving. Hierin is nog steeds een duidelijke disbalans aanwezig tussen deze theoretisch opgeleiden en de praktisch opgeleiden. Uitgangspunt zou dan ook moeten zijn dat we van iedereen kunnen en moeten leren om de balans te herstellen en daarbij gebruik kunnen maken van elkaars talenten.
Het is namelijk vaak een kwestie van aannames en onwetendheid om mensen te diskwalificeren op basis van hun achtergrond en/of opleiding. Iedereen heeft z’n eigen kwaliteiten en dat is een prachtig gegeven om in te zetten voor het verkrijgen van een diverse en meer stabielere samenleving.
Pascal Cuijpers, Herten
In Utrecht richt D66 zich op studenten. Ik (76) krijg de folder ook. Fijn dat ik nog meetel.
Het gaat vooral over het enorme kamertekort. D66 gaat ‘meer studentenhuizen mogelijk maken’. Mooi. ‘… en zorgen dat hospiteren behouden blijft: jij kiest je huisgenoten.’
Wat een nachtmerrie dat hele hospiteren is voor degenen die een kamer zoeken, heeft onlangs nog uitgebreid in de Volkskrant gestaan. Maar D66 kiest dus nadrukkelijk, zelfs bij studenten, vóór de gevestigden en tegen de nieuwkomers. Dat had ik niet verwacht.
Hans Muus, Utrecht
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant