is columnist voor de Volkskrant
In de hoop op domme afleiding zette ik de documentaireserie aan over America’s Next Top Model, het programma waarmee ik in vroeger tijden veel uren had doorgebracht in, alweer, de hoop op domme afleiding.
America’s Next Top Model was voor mijn gevoel baanbrekend in het concept van mensen bij elkaar gooien in een goedkoop maar kleurig gemeubileerd appartement, ze tegen elkaar opzetten met wedstrijdelementen en doen alsof dit alles heel belangrijk was.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Later gebeurde dat nog veel vaker, bijvoorbeeld in huizen met singles die elkaar tot waanzin dreven, maar de onderdelen van America’s Next Top Model waren toen nog nieuw: competitieve, onzekere maar knappe mensen, dat appartement en een groep juryleden die even belachelijk als angstaanjagend waren: een specialist in catwalkloopjes, een krankzinnig ex-model op leeftijd.
De docuserie die er nu over gemaakt is, insinueert meteen in de introductie al dat er van alles gebeurde op het gebied van, uiteraard, grensoverschrijdend gedrag, wat de premisse is van alle documentaires over alle dingen die vijf jaar of langer geleden gebeurd zijn. Het enige is dat dit bij ANTM, zoals de fans het noemen, helemaal niet verrassend is: grensoverschrijdend gedrag was een vast element in deze serie over de modellenwereld en in de modellenwereld zijn.
Meisjes (toen heetten ze nog meisjes, niet meiden) werd constant toegeroepen dat ze te dik waren, of verkeerd liepen, meestal ging in aflevering twee bijna al hun haar eraf en werd het wit geverfd, waarna ze uren huilden. Daarna moesten ze poseren met een slang, het liefst als ze slangen eng vonden, of aantrekkelijk maar nonchalant kijken terwijl ze aan een parachute uit een vliegtuig geduwd werden (de fotograaf vloog ook in de lucht), het liefst als ze het eng vonden om uit vliegtuigen geduwd te worden.
Tyra Banks, presentator en kwade genius achter dit alles, wist dat haar rol die van schreeuwende, woedende aanmoediger was, en die speelde ze met verve. Als ze een brief stuurde naar het modellenhuis (Tyra Mail), werden de kandidaten al bang en nerveus. Ze was niet geheimzinnig grensoverschrijdend, ze was performatief grensoverschrijdend, en ergens vind ik dat minder erg. Ik besloot om deze serie óver de serie, in tegenstelling tot driehonderd seizoenen van de echte serie, niet uit te kijken. Geen verrassingen.
Het was niet zo dat ik ooit de ambitie had gevoeld om model te worden, maar ergens tijdens het kijken van de eindeloze seizoenen ANTM wist ik heel zeker dat dat nooit een goede keus zou zijn geweest, en ik weet zeker dat andere meisjes dat ook zo hebben gevoeld. Misschien heeft de serie daarom velen een dienst bewezen.
En ik heb erdoor leren smizen – smilen met je eyes, een hoofdvak op de modellenschool van Tyra. Dat is ook pure winst.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant