Paul Quinn is in Engeland schuldig bevonden aan de verkrachting, gewelddadige mishandeling en wurging van een vrouw in Salford in 2003, een zaak waarvoor Andrew Malkinson eerder 17 jaar ten onrechte in de gevangenis zat. De nu 52-jarige Quinn werd na een maand durend proces veroordeeld, bijna twintig jaar nadat justitie zich op de verkeerde man had vastgebeten.
De vrouw, toen 33 en moeder van twee kinderen, werd in de vroege ochtend van 19 juli 2003 in Little Hulton, een half-landelijk gebied bij Salford, van de straat getrokken. De dader trok haar een talud af, wurgde haar tot ze buiten bewustzijn raakte en sloeg haar gezicht zo hard dat haar jukbeen operatief moest worden hersteld. Toen ze bijkwam, was voor haar en artsen duidelijk dat zij was verkracht; politie en justitie behandelden de zaak aanvankelijk als poging tot moord.
Malkinson, die tijdelijk in de regio werkte en uit Grimsby komt, werd kort na de aanval als hoofdverdachte aangemerkt nadat hij eerder door agenten was staande gehouden en volgens hen op de daderbeschrijving leek. In 2004 werd hij uitsluitend op basis van getuigenverklaringen veroordeeld, ondanks dat hij vanaf zijn arrestatie zijn onschuld bleef volhouden. Pas veel later bleek uit DNA-onderzoek dat zijn veroordeling één van de grootste gerechtelijke dwalingen van deze eeuw was.
Al rond 2007 wees nieuw forensisch onderzoek binnen het landelijke project Operation Cube op mannelijke DNA-sporen op het hemdje van het slachtoffer die niet van Malkinson waren. Toch ondernamen noch de politie van Greater Manchester, noch het Openbaar Ministerie, noch de Criminal Cases Review Commission actie, terwijl de DNA-vondst volgens latere onderzoekers "miscarriage of justice" had moeten doen vermoeden. De doorbraak kwam pas toen de juridische hulporganisatie Appeal het materiaal opnieuw liet testen en in 2022 via de Nationale DNA-databank een match met Quinn werd gevonden.
Drie DNA-bronnen werden tijdens het recente proces cruciaal: speeksel op het hemdje nabij een bijtwond, speeksel op de beha en een klein, deels matchend spoor op een speculum dat bij het medisch onderzoek was gebruikt en twintig jaar bewaard was gebleven. Deskundigen stelden dat het speekselprofiel op het hemdje een miljard keer waarschijnlijker van Quinn afkomstig was dan van iemand anders. Quinn erkende uiteindelijk dat dit DNA van hem was, maar bleef de verkrachting ontkennen.
Uit het onderzoek kwam naar voren dat Quinn al op jonge leeftijd was veroordeeld voor seksuele en gewelddadige delicten, al hoorde de jury dat niet. Zijn ex-vrouw verklaarde dat hij rond de tijd van de aanval zonder een van zijn weinige nette overhemden thuiskwam en dat hij vaak met open of uitgetrokken overhemd rondliep, wat overeenkwam met de beschrijving van het slachtoffer. Zij vertelde ook dat hij in de zomer zijn borsthaar afschoor, terwijl de vrouw destijds verklaarde dat de man die haar verkrachtte een glimmend, haarloos bovenlichaam had.
De zaak rond Malkinson en Quinn heeft inmiddels geleid tot meerdere onderzoeken naar het politieoptreden in 2003 en 2004. De Independent Office of Police Conduct onderzoekt mogelijk ernstig plichtsverzuim bij vijf voormalige en één zittende agent; een oud-rechercheur wordt daarnaast strafrechtelijk onderzocht op mogelijke ambtsmisdrijven en het belemmeren van de rechtsgang. Assistent-hoofdcommissaris Steph Parker van Greater Manchester Police heeft publiekelijk excuses aangeboden aan zowel Malkinson als het slachtoffer en spreekt van een ernstig falen van politie en justitiële keten, dat volgens haar niet mag worden herhaald.
Andrew Malkinson (links) zat 17 jaar vast, Paul Quinn (rechts) is nu schuldig bevonden
Source: Fok frontpage