Met kippenvel op haar armen keerde Daphne van Domselaar deze interlandperiode terug onder de lat bij de Oranjevrouwen. Na negen maanden afwezigheid, blessureleed en twijfels straalt de Oranjekeeper weer. "Ik raakte het plezier kwijt, maar voel me nu weer vrij."
275 dagen speelde Van Domselaar niet in Oranje, tot afgelopen woensdag in het Rat Verlegh Stadion in Breda. Met kippenvel op haar armen en een grote glimlach zong ze voor het eerst sinds het EK van afgelopen zomer weer het Wilhelmus.
"Ik had niet verwacht dat het na zo'n lange tijd weer zo speciaal zou zijn", vertelt Van Domselaar twee dagen later aan NU.nl. "Ik keek naar mijn vader op de tribune en dacht: de cirkel is weer rond. Ik kan mezelf weer zijn op het veld."
Dat gevoel heeft ze sinds de laatste EK-wedstrijd niet meer gehad. Toen, op 13 juli 2025, werden de Oranjevrouwen met 5-2 uitgeschakeld door Frankrijk. Dinsdag waren de rollen omgedraaid, al maakte Van Domselaar een foutje dat leidde tot de gelijkmaker van Sandy Baltimore.
Maar mede door haar reddingen boekte het gehavende Oranje een verrassende 2-1-zege op de Franse grootmacht. "Dat ik na zo'n lastige periode weer met plezier op het veld sta, maakt het voor mij extra speciaal. Ik voel me weer vrij."
Van Domselaar beleefde na het EK in Zwitserland een paar moeilijke maanden. De keeper van Arsenal raakte geblesseerd aan een pees en kon niet meer voluit trainen. Toch bleef Van Domselaar onder de lat staan bij Arsenal, totdat het echt niet meer ging.
"Ik had het zo ver gepusht dat het een mooi moment was om te zeggen: ik ga niet over mijn grenzen heen", zegt Van Domselaar in Hotel Woudenschoten in Zeist. "Ik had zoveel last dat ik mezelf niet meer kon zijn op het veld. Daardoor raakte ik ook het plezier kwijt."
Samen met bondscoach Arjan Veurink, haar club en de medische staf besloot Van Domselaar om op de rem te trappen en bij Oranje én Arsenal een stap terug te doen. "In het begin was dat nog wel oké, maar toen het herstel langer duurde dan gehoopt, had ik het heel lastig."
Van een afstand keek Van Domselaar toe hoe haar teamgenoten wedstrijden speelden, terwijl haar eigen voetballeven stilstond. "Omdat het fysiek niet goed ging, was het mentaal ook zwaar. Je hebt verwachtingen van jezelf, maar die kun je niet waarmaken. Opeens staat alles stil. Dat had ik in mijn carrière nog nooit eerder meegemaakt."
Na een tijdje besefte Van Domselaar dat ze die lastige periode wilde omzetten in iets positiefs. Overdag werkte ze hard aan haar herstel, maar daarnaast maakte ze ook tijd voor sociale bezigheden. "Avondjes koken met vrienden, familie over de vloer en een potje voetbal kijken bij de Arsenal-mannen", vertelt Van Domselaar.
Allemaal activiteiten die er normaal gesproken snel bij inschieten, "maar eigenlijk heel belangrijk zijn", benadrukt Van Domselaar. "Of ik dat soms vergeet? Vergeten is een groot woord, maar na zo'n periode besef je wel wat je allemaal hebt." Even niet met voetbal bezig zijn hielp Van Domselaar in het proces.
"Soms wil je als topsporter té hard werken om problemen snel op te lossen, maar kom je erachter dat iets meer tijd nemen op de lange termijn beter is. Dat soort dingen heb ik geleerd in die periode. Mooi toch?", zegt Van Domselaar met een glimlach.
Nu Van Domselaar weer fit is, staat ze weer als eerste keeper onder de lat bij Oranje, al is die keuze nog niet definitief. Onder bondscoach Andries Jonker was Van Domselaar de onbetwiste nummer één, maar onder Veurink is die tijd voorbij.
Tijdens de vorige interlandperiode stond Lize Kop nog onder de lat, terwijl Van Domselaar in het tweeluik met Frankrijk de voorkeur krijgt. "Lastig vind ik dat niet. Die concurrentiestrijd is er altijd geweest en dat is goed. Het feit dat ik onder Jonker elke keer speelde, was niet normaal."
Van Domselaar weet nu hoe het is als je door blessureleed je plek onder de lat helemaal verliest. "Het is allemaal niet vanzelfsprekend en daarom geniet ik er nu extra van", zegt Van Domselaar met een glimlach. "Vandaar dat kippenvelmoment."
Source: Nu.nl sport