De burgemeester van het dorpje Widow’s Bay wil van zijn plaats een toeristische trekpleister maken, wat op een vervloekt eiland misschien geen goed idee is. De serie, beïnvloed door een potpourri aan horrorverhalen, vindt de perfecte balans tussen eng en hilarisch.
is tv-recensent voor de Volkskrant en schrijft over film.
Voor horrorliefhebbers is het de laatste jaren goed toeven op tv, vooral dankzij regisseur Mike Flanagan, die voor Netflix veelgeprezen series maakte als The Haunting of Hill House, Midnight Mass en The Fall of the House of Usher. In september komt Disney met het dertiende seizoen van American Horror Story en series als Something Very Bad is Going to Happen en It: Welcome to Derry waren recent nog hits op Netflix en HBO Max.
Toch is het vaak lastig om horror in een echt geslaagde serievorm te gieten, onder meer omdat makers de neiging hebben om een verhaal voor een film van anderhalf tot twee uur op te rekken tot een serie van tien uur. Geen genre dat meer drijft op een spanningsboog dan horror, en het is verdomd lastig om die zo lang vast te houden. Zodra een horrorserie gewoon een langgerekte horrorfilm wordt, valt er minder te griezelen.
De makers van het tiendelige Widow’s Bay (vanaf deze week te zien op Apple TV) hebben als geen ander begrepen dat televisie een ander medium is, en daarmee ook een ander soort spanningsboog nodig heeft. Elke aflevering heeft een eigen smoel en stramien, en er zijn volop verrassende zijpaden, die altijd in dienst staan van het grotere geheel.
Widow’s Bay speelt zich af in een dorp op een eiland voor de Amerikaanse oostkust. Burgemeester Tom Loftis (Matthew Rhys) wil niets liever dan van het eiland een toeristische trekpleister maken, maar dat blijkt zo makkelijk niet. Loftis is zelf niet geboren op het eiland, en daardoor (bewust) blind voor de geschiedenis, die bolstaat van de onverklaarbare, vaak dodelijke gebeurtenissen. Hij ontpopt zich daarmee tot een moderne variant op de burgemeester in de film Jaws, die per se de stranden open wil houden en daarbij het bloeddorstige gevaar negeert. Met het verschil dat het hier gaat om een eiland dat in de ban is van een eeuwenoude vloek.
Uiteindelijk slaagt Loftis erin drommen toeristen naar het eiland te krijgen, de waarschuwingen van lokale onheilsprofeet Wyck (Stephen Root) ten spijt. En zodra de toeristen eenmaal komen, begint het gedonder, waarbij de bizarre gebeurtenissen elkaar in rap tempo opvolgen. Zelfs de eigenwijze burgemeester moet, na een aantal akelige ervaringen, toegeven dat het eiland inderdaad vervloekt lijkt. Omdat het al snel moeilijk blijkt om van het eiland af te komen, zit iedereen uiteindelijk gevangen.
Widow’s Bay is ontwikkeld door schrijver Katie Dippold, die jarenlang een van de schrijvers was van de geweldige komedieserie Parks and Recreation, en regisseur Hiro Murai, die eerder betrokken was bij moderne serieklassiekers als Atlanta en Barry.
Dippold en Murai grijpen gretig terug op een potpourri aan invloeden, van Jaws tot Halloween en van spookhuisfilms tot arthousehorror als The Witch. Het is bij vlagen haast alsof Parks and Recreation zich afspeelt in een Stephen King-universum, waarin de burgemeester van Jaws in een stadje met Twin Peaks-achtige personages is beland. En toch is Widow’s Bay niet zomaar een compilatiealbum met de greatest hits uit de horrorgeschiedenis, want de serie heeft een volstrekt eigen, unieke toon, waarin alle invloeden op volstrekt logische wijze samenkomen.
In tien afleveringen blijft de serie voortdurend verrassen, en wordt een perfecte balans gevonden tussen het enge en het hilarische. Elke aflevering heeft z’n eigen toon, verhaal en referentiekader, waarbij naast Murai ook bewezen regisseurs als Ti West (bekend van horrorfilms X en Pearl) en Andrew DeYoung (The Chair Company) een aflevering voor hun rekening nemen.
Daarbij helpt het ook dat de makers beschikken over een voortreffelijk ensemble, met een paar van de allerbeste (tv-)acteurs van dit moment. Rhys (ook de ster in series als The Americans, Perry Mason en The Beast in Me) schrijft de zoveelste glansrol bij op zijn cv, als burgemeester die tegelijkertijd pathetisch, zelfzuchtig én (vaak onbedoeld) hilarisch is. In een van de afleveringen zit een onbedoelde drugstrip: een van de grappigste seriemomenten van het jaar, puur omdat Rhys met zijn droogkomische timing alles weet te verkopen.
Root, de geweldige bijrolacteur die we onder meer kennen uit Barry, wordt in eerste instantie slim gepositioneerd als schreeuwende dorpsgek, maar ontpopt zich later tot degene die alles juist goed in de smiezen heeft. En let ook op Kate O’Flynn, in wat hopelijk haar doorbraakrol wordt. De Britse actrice speelt Toms assistent Patricia, die een heel eigen geschiedenis met het eiland heeft, en een volstrekt unieke energie in haar rol legt in een paar van de sterkste afleveringen van de serie.
Het komt allemaal glansrijk samen in een heerlijk excentrieke ‘horrorsitcom’, die tien afleveringen lang grappig, spannend én eng blijft. Widow’s Bay is niet alleen een van de beste horrorseries van het jaar, maar een van de beste series van het jaar tot nu toe.
Horror
★★★★★
Met Matthew Rhys, Kate O’Flynn, Stephen Root
Te zien op Apple TV, elke woensdag een nieuwe aflevering.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant