Ik was een jaar of zeven toen ik me realiseerde dat mijn ouders uit elkaar gingen. Is dat überhaupt mogelijk, dacht ik, een vader en ma die niet meer samen zijn? Ik kon me niets ergers bedenken. Maar naarmate die libi vorderde, begon ik in te zien dat die scheiding m’n libi juist heeft verrijkt.
Besef! Ik heb drie moeders. Naast mijn biologische momma, mijn oppermomma, heb ik er twee bonusmoeders bijgekregen: de enige andere vrouw met wie mijn vader een kind kreeg, en de laatste vrouw waar mijn vader mee leefde voor hij de pijp uit ging, zijn langste relatie. Dankzij die drie moeders heb ik ook veel siblings: een zusje, een broertje uit dezelfde baarmoeder als ik, twee broers van wie één de enige is met wie ik volbloed related ben. M’n andere brada is eigenlijk stief, en me broertje half. En tot slot nog een bonuszus die in theorie mijn stiefzus is. Mijn vader zei altijd dat wij niet aan stief-achtige constructies doen, dus zijn het voor mij allemaal gewoon broers en zussen. Shout-out naar me pa voor dat.
De rijkdom van opgroeien met meerdere moeders is dat ze verschillende kwaliteiten in mijn leven hebben kunnen aanbrengen. Met mijn biologische momma kan ik het logischerwijs het beste vinden, want op haar lijk ik gewoon het meest, zowel in uiterlijk als innerlijk. Van haar heb ik m’n gevoel voor orde en structuur. Mijn bio-momma is gericht op het leiden van een zeer geordend, voorspelbaar en ingetogen bestaan.
M’n andere ma, de moeder van mijn zusje, die ik voor het gemak vanaf nu momma two noem, neem ik altijd als voorbeeld van hoe je licht kan vinden in je donkerste momenten. In 2014 werd er bij haar enige zoon kanker geconstateerd. Twee jaar lang heeft hij dit gevecht gevoerd, tot-ie in de palliatieve zorg belandde. Wonder boven wonder overleefde hij die shit. Momma two, die hem uiteraard in alles bijstond, vond dat men in het palliatieve stadium zorg aanbiedt zonder liefde. Toen alles achter de rug was besloot zij een bedrijf op te richten als antwoord op dat gemis. Anno nu is zij een zorgaanbieder met twee tehuizen in Nederland en, als de goden haar bij blijven staan, niet ver van nu ook een in Suriname. Haar zoon is de onderdirecteur. Zij herinnert me aan het belang van lef, geloof en ondernemersgeest.
Met mijn derde momma kan je het beste praten over koetjes en kalfjes. Die enkele keer in mijn libi dat ik intentioneel verzeild raak in smalltalk is tijdens ons periodieke theekransje. Soms moet het ook gewoon even over niets gaan.
Wel moet ik zeggen dat het lang heeft geduurd voor mijn moeders eye to eye konden zien. Dat lag niet aan mijn derde moeder. Haar noemen wij in de familie Zwitserland. Als zij met een wapen tegen haar hoofd kant moest kiezen, links of rechts, zou zij voor de overkant gaan. Het laatste wat zij met wie dan ook heeft is een probleem. Maar mijn oppermomma kon het bloed van momma two lange tijd wel atten. Daar speelde mijn vader een rol in: de overgang van de ene naar de andere relatie verdiende allesbehalve een schoonheidsprijs.
Na de lancering van mijn een-na-laatste boek kwam het toch nog goed. Beiden waren ze aanwezig, en toen we na de lancering op aandringen van momma two eindigden in een random burgerbar, zaten al mijn broers, zussen en m’n twee moeders lachend aan een langwerpige houten tafel burgers te eten. Iemand merkte op dat het onmogelijke toch mogelijk was, en we sloten de avond af met een group hug. Heel even wenste ik dat mijn pa getuige kon zijn van het moment. Maar terwijl we elkaar knuffelden realiseerde ik mij dat het juist zijn afwezigheid was die de verzoening mogelijk had gemaakt.