is tv-recensent voor de Volkskrant en schrijft over film.
Geen idee hoe het met u gesteld is, maar ik heb mij zelden zo opgeruimd gevoeld als in het afgelopen weekend. Dat hebben we maar mooi te danken aan radio-dj’s Jan-Willem Roodbeen en Jeroen Kijk in de Vegte, die vrijdagavond debuteerden op NPO 1 met Jan-Willem ruimt op.
De vrijdagavondshow moet een soort voortzetting zijn van hun ochtendshow op de radio, gaven de heren aan in het persbericht: ‘Al bijna tweeduizend keer mogen we het muzikale ontbijt verzorgen op de radio. Dat we nu ook de vrijdagborrel op tv mogen doen, is één groot feest.’
Het menu voor de vrijdagavondborrel bestond daarbij uit muziek, virale internetfilmpjes, odes (‘gezeik is er al genoeg’) en veel publieksparticipatie.
Dat laatste is altijd een risico, zeker als het publiek niet klaar blijkt om te leveren. De presentatoren hadden het publiek gevraagd naar hun ‘verborgen talenten’, omdat je die ook altijd ziet op de vrijmarkt op Koningsdag. Er was iemand die een pen kon laten verdwijnen, iemand die de volledige naam van Pablo Picasso kende en er was iemand die het alfabet kon boeren. Helaas weigerde deze Madelon de daad bij het woord te voegen, waardoor de boel een beetje doodbloedde.
Daarna kwam het programma nooit helemaal op stoom, een spoedcursus ‘Haagse manieren’ en een ‘kroning’ van virale dixieschoonmaker Roel ten spijt. Als we de Koningsdagmetafoor doortrekken, liepen we hier toch vooral rond op een vrijmarkt waar alle talenten wel erg goed verborgen bleven, en het goed zoeken was naar pareltjes. Tja, dan kom je uiteindelijk thuis met een beetje Paul de Leeuw, een beetje radio-tv, een beetje Matthijs van Nieuwkerkiaanse viering van allerhande muziek, en een beetje Amerikaanse late night.
Meer nog dan een onontdekt hebbedingetje, dreigt voor deze aankoop akelig snel de zolder, ook met het oog op de dramatische kijkcijfers (slechts 250.000 kijkers). Het kleedje moet dus nog even anders ingericht, anders valt er straks nog verdomd weinig op te ruimen.
Wat dat betreft was de stemming op de zaterdagavond een stuk beter, daar Even tot hier toe was aan de honderdste uitzending. Het programma had na zeven jaar al moeiteloos honderden uitzendingen méér kunnen hebben, maar gelukkig hebben de makers goed begrepen dat een tv-succes ook baat heeft bij maat houden.
Hoogtepunt van de honderdste uitzending was een compilatie van allerhande imitaties van het geliefde item ‘een heel simpel liedje over een best wel ingewikkeld onderwerp’, dat gretig bleek te zijn gejat door kerken, Henny Huisman en de gemeente Zevenaar. En dus was het voor Even tot hier na 99 keer wel mooi geweest: de vaste piano bij het liedje werd ingeruild voor een ukelele.
Zonde, maar het biedt elders wellicht kansen. Misschien dat het team van Jan-Willem ruimt op dat pianootje nog ergens kan opsnorren op een vrijmarkt.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant