DEN HAAG - Voorzichtig kijken bezoekers naar hun bolvormige glas, waar een blauwe drank in bruist. Er kringelt damp vanaf, alsof het drankje zo uit een scheikundelab komt. Om hen heen is alles rood. Muren, vloer, zelfs de hapjes. Dit is het Dineum in Den Haag, een ervaring die het midden houdt tussen kunst en eten.
Den Haag heeft er een nieuwe attractie bij. Het Dineum noemt zichzelf geen restaurant maar een Pop up museum voor immersieve eetbare kunst. 'Je komt hier niet voor schnitzel met friet', zegt bedenker Charly de Wit.
Wat dit dan is? Een reis door verschillende kamers, waarin je in elke kamer een ander onderdeel van de verschillende cycli van eten meemaakt.
'Veel mensen denken bij eetbare kunst aan iets dat er mooi uitziet en dat je toevallig kunt opeten', legt Charly uit. 'Bij het Dineum draait alles om de ervaring van het opeten zelf. Je móét het eten om het kunstwerk te begrijpen.'
Als dit vaag klinkt, dat klopt. Of, zoals kunstenares Charly zegt: 'Als ik er woorden voor had, dan zou ik het vertellen. Dit ervaar je met al je zintuigen.'
In de eerste felrode kamer, geïnspireerd op het beroemde schilderij Who’s Afraid of Red, Yellow and Blue, worden de zintuigen meteen goed geprikkeld. Hier mag je nog volop foto's nemen. De ruimte is zeer Instagrammable.
Daarna de eerste verrassing: De telefoons worden ingenomen tot het einde van de tour. Dat kan even slikken zijn voor sommige deelnemers.
Met je groep van acht stap je de volgende ruimte binnen. Alles wiebelt. De vloer, de stoelen, zelfs het bordje lijkt te leven. Op de achtergrond klinkt een hartslag. Welkom bij het begin van het leven.
Gedesoriënteerd eet de groep voorzichtig de ronde balletjes. 'De ruimte symboliseert echt de baarmoeder', concludeert een deelnemer.
Daarna stommelt de groep naar de volgende fase van de eetcyclus, oftewel de productie van voedsel. Kunstenares Charly heeft zich hierbij laten inspireren door de vleesindustrie. Als makke schapen neemt de groep plaats in metalen hokken.
Een vriendelijke boer in blauwe overall leegt een emmer met smakelijke hapjes in de voederbak. 'Je voelt je echt even een dier', zegt een bezoeker. 'Grappig, maar ook wel pijnlijk eerlijk.'
We hebben beloofd niet alles van de tour te onthullen, dus we springen naar de laatste fase.
Van tevoren wordt er wat gegriezeld binnen de groep: de laatste fase van het eten, waar komen we terecht? Een wc, de darmen? Niets van dat alles.
'De laatste fase van eten is adem', legt Charly uit. 'Alles wat in de wc belandt is vooral het deel wat je juist niet hebt kunnen verteren. Het deel waar je je energie uit haalt gaat er via je adem eruit.'
In een serene witte tent staan schatkistjes en een stimulerend drankje. Een soort yogi neemt je mee in de ademhaling, waarna je de reis hebt volbracht.
Zoals op elk feestje eindig je met koffie of thee en wat lekkers 'We zorgen ervoor dat de kunsttoer in zijn geheel genoeg calorieën bevat, zodat je aan het einde wel vol zit', legt Charly uit.
De groep praat nog even na over de ervaring. Conclusie: 'Je kunt het eigenlijk niet uitleggen, je moet het gewoon ervaren.'
Tijdens de eerste proeftour mochten bezoekers hun telefoon nog houden. Inmiddels hoort 'telefoon inleveren' echt bij de ervaring.
Lees meer verhalen over food, restaurants en horeca in ons dossier
Source: Omroep West Den Haag