Zap ‘Parels voor de Zwijnen’ is bezig aan het tweede seizoen. Onbekende Nederlanders krijgen live op tv een podium om te delen wat hen zoal bezighoudt. Het resultaat, zo ziet onze recensent, is chaos in de beste zin van het woord.
Twerken met Bumfidence, bij 'Parels voor de Zwijnen'.
Fenna wilde funfacts vertellen over duiven, Judith wilde contact met de anonieme hunk die ze had ontmoet op een hardcorefestival en dansgroep Bumfidence wilde hevig twerken voor een publiek van buitengewoon keurige mensen die vermoedelijk nog nooit van twerken hadden gehoord. Zij keken met stille verwondering naar al die op- en neerdeinende achterwerken; pas toen de laatste bil was uitgetrild haalden ze hun armen van elkaar voor een aarzelend applaus. „Dit was het alweer”, riep presentator Raven van Dorst boven de livemuziek uit. „Volgende week zijn we er weer met ‘Parels voor de zwijnen’.” Daarna stapte Van Dorst vastberaden op de dames van Bumfidence af om deel te nemen aan een klein twerk-encore.
Vorige week begon Parels voor de zwijnen (BNNVARA) aan een tweede seizoen, zondag was de tweede aflevering te zien. De opzet van het programma is even simpel als zeldzaam: onbekende Nederlanders krijgen live op tv een podium om te delen wat hen zoal bezighoudt. Het zijn „mensen die we doorgaans niet zo snel te zien of te horen krijgen”, zegt Van Dorst zelf. Verdere criteria zijn er niet.
De deelnemers zingen zelfgeschreven liedjes over het oorlogsverleden van hun familie, lezen een brief voor aan een jonggestorven familielid of houden, zoals gezegd, een snelle spreekbeurt over duiven. De muziek wordt verzorgd door (nog) niet doorgebroken bandjes, achter de bar staat altijd iemand die je niet achter de bar had verwacht. Zondag was dat bijvoorbeeld Abel, die last heeft van spasmes en Gilles de la Tourette en toch een baan als barista ambieert. In diens rolstoel reed Abel een rondje langs het publiek om iedereen van een drankje te voorzien. Dat publiek zat op hooibalen: de opnames worden gemaakt op een boerderij. Af en toe loopt er een geit of een flinke kip door het beeld. Ook die zijn welkom in Parels voor de zwijnen.
Het resultaat is chaos in de beste zin van het woord. Dat lees je al af aan de titels van de afleveringen – de meest recente heet: ‘Spasme, NSB & Booty Shake’. Samenhang is niet vereist. Het ene moment vertelt een stratenmaker zonder armen en benen over een crowdfunding die hij is gestart om alsnog zijn werk te kunnen blijven doen, het volgende moment maakt compositietekenaar Wilma een schets van Judiths droomman. Judith vond de gelijkenis tussen de schets en de hardcorehunk niet gigantisch, maar ze oogde toch blij met deze hulppoging.
Bij andere live programma’s hoop je soms juist op wat meer samenhang tussen de thema’s. Bij WNL op Zondag zat zondagochtend minister van Defensie Dilan Yesilgöz. Met haar wilde Rick Nieman eerst stilstaan bij Dodenherdenking en over kwalijke desinformatie die online circuleert over de Tweede Wereldoorlog. Daarna wilde hij met haar het laatste nieuws bespreken over de anti-azc-rellen. „Komt het misschien ook doordat mensen, zoals in Loosdrecht, vaak pas heel láát worden geïnformeerd over het feit dat er in hun buurt asielzoekers zullen worden gehuisvest?” Ja, vonden de aanwezigen: daar kwam het wel op neer. Ze waren het er ook over eens dat „de instroom” omlaag moest. En dat lukte maar niet, want partijen hadden tegen de nieuwe asielwetten gestemd.
„Wie neemt u dat kwalijk dan”, wilde Nieman weten. „Partijen die tegen stemmen.” „Welke in het bijzonder?” Yesilgöz zuchtte. „Iedereen in Den Haag die ziet dat dit gaande is. Dat het draagvlak echt óp is.” Het draagvlak was, behalve op, ook nog „kapotgemaakt”, en het werd straks alleen maar „erger en erger”. Een bruggetje terug naar het voorgaande item had niet misstaan, maar het volgende item stond alweer klaar. Konden we deze zomer nog wel op vliegvakantie? Misschien kunnen deze afleveringen ook een titel krijgen op NPO start. Die van zondag zou dan kunnen heten: ‘Tweede Wereldoorlog, Migratie & Vliegvakanties’.