‘I’m a loser, babe’, zingt Kevin Parker op Loser. Heel even glijdt er een scheve glimlach over zijn gezicht. Alsof de man achter Tame Impala zelf ook voelt hoe vreemd die zin inmiddels klinkt uit de mond van iemand die voor een uitverkochte Ziggo Dome staat – en daar zeventienduizend mensen moeiteloos dezelfde psychedelische roes in trekt.
In de afgelopen vijftien jaar groeide Kevin Parker van verlegen psychrocknerd met een Beatles-obsessie uit tot psychedelische popprins, synthgoeroe, geliefde studiopartner van zangeres Dua Lipa en Grammy-winnaar. Met zijn soloproject Tame Impala veranderde hij met hitalbums Lonerism (2012) en Currents (2015) van indiefavoriet in een naam die net zo makkelijk festivals afsluit als TikTokfeeds binnendringt. Geen enkele andere band klinkt eigenlijk zoals Tame Impala.
Vanavond blijkt Parkers grootste concurrent dan ook zijn eigen catalogus. De 40-jarige bandleider probeert het vorig jaar verschenen album Deadbeat nadrukkelijk tussen zijn klassiekers te manoeuvreren. Maar Elephant, het dromerige The Less I Know The Better en monsterhit Let It Happen maken genadeloos duidelijk waar het publiek werkelijk voor komt. De nieuwere, meer elektronische dancenummers, zoals Not My World – waarbij Parker languit op het podium ligt, tussen een verzameling vloerlampen, voelen vooral als opvulling. Of als hét moment voor die strategische plaspauze – een grap waar Parker zelf vrolijk in meegaat door zich met camera en al richting toilet te laten volgen.
Met zijn vijf bandleden in een cirkel op het podium en een onofficieel zesde lid – de lasershow – verandert Parker de zaal al snel in een gigantische, pulserende lavalamp. Breathe Deeper vormt het startsein voor een lichtshow die zó absurd groots en overdadig is dat je halverwege beseft waar alle bandopbrengsten van de afgelopen jaren naartoe zijn gegaan.
Bij elke nieuwe lichtstraal trekt een luide ‘o’ door het publiek, gevolgd door een muur van schermen die tegelijk omhoogschieten. De oplichtende telefoons zijn nadrukkelijker aanwezig dan normaal – vermoedelijk omdat de zaal grotendeels gevuld is met jongeren die dolgraag aan hun vrienden willen laten zien waar ze onderdeel van zijn. Of morgen bewijs willen hebben dat deze hallucinerende lichttrip daadwerkelijk heeft plaatsgevonden. Want wat een energie komt hier vrij. Het wordt zelfs bijna emotioneel als het publiek niet alleen de teksten steeds meezingt, maar ook de synths en gitaarlijnen.
Een show van Tame Impala steunt verrassend vaak op simpele loops die minutenlang blijven ronddraaien terwijl Parker en zijn band er steeds kleine details aan toevoegen. Een extra synthesizer hier, een zwaardere bas daar, ergens een gitaarlijn die langzaam door de mix begint te zweven. Soms heb je pas minuten later door dat een nummer onderweg volledig is ontspoord. Bij publieksfavoriet Let It Happen legt hij het er extra dik bovenop en lijkt de boel, net als op plaat, zelfs even volledig vast te lopen.
Zo bespeelt Parker het publiek alsof hij een dimmerknop bedient: steeds een klein stukje verder open, steeds wat harder. Hij denkt minder als een klassieke rockfrontman dan als een danceproducer die exact weet hoelang hij de spanning kan laten sudderen voor de zaal eindelijk ontploft.
Als de synthmist even optrekt, valt bij toegift My Old Ways pas op hoe goed Parker eigenlijk kan zingen.
Toch merk je dat hij liever een dj-set in zijn liveshow probeert te vlechten. Die drang klonk al door in zijn nieuwste songs, maar duikt nu ook op bij uitgesponnen versies van Sundown Syndrome, Nangs en andere elektronische tussenstukken waarin de dreunende ritmes eindeloos blijven doorpompen. Dat gaat een tijdje goed, tot de zaal merkbaar begint af te koelen.
Lang duren die dipjes niet. Zodra Eventually het startschot geeft voor een vijfklapper aan publieksfavorieten, trekt Parker de zaal weer moeiteloos terug zijn universum in. Overal vliegen armen de lucht in, refreinen worden teruggeschreeuwd alsof het kroegklassiekers zijn en een nieuwe wolk confetti schiet door de zaal. Het maakt nauwelijks meer uit wat Parker precies doet; de show heeft het publiek dan allang volledig opgeslokt.
SOUNDTRACKS VOOR FILMS
Naast stadiontours met Tame Impala werkt Kevin Parker de laatste jaren ook geregeld mee aan de muziek voor toonaangevende filmprojecten.
Zo leverde hij Turn Up The Sunshine voor de grote animatiekomedie Minions: The Rise Of Gru (2022), droeg hij met Journey To The Real World bij aan de soundtrack van de blockbuster Barbie in 2023 en werkte hij met Wings Of Time aan Dungeons & Dragons: Honor Among Thieves in datzelfde jaar.
Pop
★★★★☆
4/5, Ziggo Dome, Amsterdam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant