De tandarts sprak over het preventief laten trekken van verstandskiezen en voegde eraan toe dat je ook preventief dood kunt gaan. Daarmee was het hoofdstuk preventie gesloten en ik verliet met mijn zoon, die precies wist dat hij twintig tanden had, de behandelruimte.
Net daarvoor had ik in de wachtruimte in het gerenommeerde weekblad The Economist gelezen dat ons, de westerling in het bijzonder en de rest van de wereld in het algemeen, nog bijzonder onaangename verrassingen te wachten zouden staan inzake de olieprijzen en dat we ons daarop moesten voorbereiden – hoe precies, dat hield het weekblad geheim. Drie dagen noodrantsoen in huis halen leek me een al te magere voorbereiding. Wie waarlijk preventief te werk wil gaan, zal moeten leren insecten te eten.
Buitenveldert lag er keurig aangeharkt bij, zoals het er eigenlijk altijd keurig aangeharkt bij ligt. Net als in Amstelveen lijkt het aanharken hier een raison d’être te zijn. Ik sprak ooit een vrouw die vertelde dat zij uit Amstelveen was weggegaan, maar dat je Amstelveen nooit meer uit haar zou krijgen. Op dat moment zag ik Amstelveen voor me als een lintworm die zich door haar darmen heen vrat.
Insecten eten dus.
Tegen mijn zoon zei ik, ook in het kader van preventie, dat het leven een groot avontuur blijft, maar dat langdurig tandenpoetsen geen kwaad kan. Je hebt het avontuur vóór en na het tandenpoetsen, een enkele ongelukkige beleeft een avontuur tijdens het tandenpoetsen. Maar dit kon hem amper overtuigen van de noodzaak van hygiëne in de mond.
Van Amstelveen reisden we naar Drenthe, want ik had kaartjes gekregen voor Kabouterland in Exloo. Ons hotel bevond zich in Buinen. ‘Wat brengt jullie hier?’ vroeg de ober die parttime receptionist was.
Ik durfde ook vanwege The Economist niet te zeggen ‘Kabouterland’. Ik hield het op: ‘Drenthe.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant