Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
‘Hoe lang gaan we dit nog volhouden?’ Mijn vrouw lag in de hoek van de bank, haar benen opgetrokken. ‘Ik weet het ook niet’, antwoordde ik. ‘Misschien moeten er gewoon nu maar mee stoppen.’ Mijn blik viel op de televisie. ‘We kunnen het nog proberen. Maar volgens mij weten we allebei genoeg.’ Ze knikte. Er was berusting, zoals je die vaker ziet bij mensen in de wetenschap dat ze alles hebben gegeven, maar de koek nu echt op is.
We hadden er vier gehad, maar de laatste twee afleveringen van The Madison zullen altijd ongezien blijven. Het affiche was veelbelovend: Michelle Pfeiffer, Kurt Russell, beeldschone wildernis. Er was ook niet veel keuze. Ik hou van naargeestige thrillers, maar mijn vrouw verdraagt lichamelijk leed en geweld slecht. Zij houdt van diepgravende en intellectuele series; maar die trek ik dan weer niet.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
The Madison, een drama in woeste natuur, had een middenweg kunnen zijn. Kort: als Preston Clyburn (Russell) bij zijn broer op bezoek is in Montana tijdens een vistrip, komen ze beiden om bij een vliegtuigongeluk. Daarna gaat Pfeiffer, het ultieme stadsmens, met haar dochters, schoonzoon en kleinkinderen naar Montana om haar echtgenoot te identificeren en te begraven. De snobistische New Yorkse familie moet natuurlijk enorm wennen aan het primitieve leventje in Montana. Woke kleindochters lezen de behulpzame cowboy-buurman de les; er liggen slangen in de struiken; paarden galopperen op de prairies, slecht mobiel bereik, een knappe politieagent verovert het hart van de pas gescheiden dochter, et cetera.
Het wordt spannend als een van Clyburns dochters opmerkt dat er wel erg veel kinderspeelgoed staat in de blokhut waar zij verblijft. ‘Een dubbelleven!’, riep ik opgelucht, ‘hij had een dubbelleven!’ Een gezin in New York en een buitengezin in Montana, dat hij opzocht als hij ging ‘vissen’. Het zou betekenen dat er ergens in Montana kinderen rondliepen even oud als die uit zijn echte gezin. Als dat tenminste al zijn echte gezin is, want misschien was het gezin in Montana er wel eerder. En het betekent ook dat er nog ergens een andere weduwe is, die waarschijnlijk heel goed is met koeien.
Maar blijkbaar koesterde Clyburn altijd de stiekeme hoop dat hij met zijn gezin vanuit New York naar Montana zou verhuizen en had hij daarom alvast een kinderkamer ingericht in de blokhut. De teleurstelling die mijn vrouw en ik voelden toen bleek dat er geen rottende veenlaag schuilging onder dit zonnige rouwparadijs, zou je kunnen vergelijken met uitgenodigd worden om ergens pizza te komen eten en dan bloemkoolpizza voorgeschoteld te krijgen.
Deze gezamenlijke deceptie is een fraai voorbeeld van wat negative social bonding heet: een gedeelde afkeer jegens iets of iemand kan twee mensen dichter bij elkaar brengen. Dus al met al was het een geslaagde date.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant