Pijnlijk momentje in de boekhandel. Ik wil afrekenen, leg mijn betaalpas op het daarvoor bestemde apparaatje dat de boekhandelaar hoopvol naar mij heeft toegeschoven. Dan aarzel ik, mijn pincode lijkt opeens heengevlogen naar onbereikbare verten.
,,Sorry’’, zeg ik hees, ,,ik weet het even niet meer.’’
,,Geen probleem, meneer!’’, roept de boekhandelaar, net iets te luid, want ik zie al enkele adspirant-kopers meewarig opkijken uit een boek dat ze net hebben opgepakt. ,,Mij overkomt het ook weleens’’, voegt hij troostend toe. ,,Weet u wat u doet? Kijk nog even rustig rond. Dan komt het vanzelf.’’
Ik drentel rond als een kat in een vreemde boekhandel, pak hier en daar een boek dat ik juist niet heb willen kopen. Het enige boek dat ik begeer, nu feller dan ooit, ligt voorlopig onbetaalbaar op die toonbank. Daarachter staat de boekhandelaar te overwegen met welke beleefde formulering hij mij straks dit boek zal weigeren mee te geven.
Ik neem nog één wanhopig bochtje langs enkele tafels. Juist als ik de moed heb opgegeven en mijn roemloze aftocht onvermijdelijk lijkt, komen er vier cijfers bij me binnen. Ze hadden even een frisse neus gehaald. Mogen ze? Het is geen lolletje, zo’n lange dag in de bedompte put van een geheugen.
Ik ben met de schrik vrijgekomen, maar voor hoe lang? Om heel precies te zijn: voor drie weken en vier dagen.
Ik bel een restaurant om een tafel te reserveren. Een vrouw noteert wat gegevens en sluit af met de vraag: ,,Wat is uw telefoonnummer?’’ Ik haal diep adem en zie alleen maar een blinde muur voor me oprijzen. ,,Even nadenken’’, mompel ik. En goddank: er komt een zeer betrouwbaar ogende cijferreeks boven de muur tevoorschijn. Ik geef die verheugd aan haar door. Maar dan zegt ze: ,,Ik kom een cijfer te kort.’’
Verbaasd herhaal ik mijn cijfers, maar weer constateert ze dat er nog altijd een cijfer ontbreekt. Een impasse dreigt. Kan ik het helpen dat er een cijfer vandoor is gegaan?
,,Zal ik maar gewoon het nummer overnemen waarmee u nu belt?’’ Dankbaar en opgelucht stem ik toe. ,,Waarvoor is het?’’, vraagt ze nog. Haar restaurant heeft de hartelijke gewoonte om eventueel een bordje met een felicitatie op de tafel te plaatsen. ,,Voor mijn verjaardag’’, zeg ik. Gelukkig vraagt ze geen leeftijd, ze zou onwillekeurig in de lach zijn geschoten als ze het antwoord had gehoord: tachtig.
Meteen na het gesprek wil ik razend nieuwsgierig op zoek naar de verkeerde cijfers die ik haar in eerste instantie had opgegeven. Maar opeens weet ik het al met grote zekerheid: het zijn de cijfers van mijn vroegere telefoonnummer – cijfers die ik al zeker vijf jaar niet meer gebruikt heb en die nu als een verwaarloosd kind mijn aandacht opeisten.
Hoe nu verder? We zullen zien. Mocht u over een poosje ditzelfde stukje in vrijwel gelijke bewoordingen op deze plek wéér tegenkomen, dan weet u wat er aan de hand is. Ik zou het buitengewoon sympathiek vinden als u verder doet alsof u niets gemerkt heeft.