In de MotoGP-geschiedenis zijn wildcards altijd populair geweest, maar in de laatste decennia waren dergelijke deelnames in toenemende mate verbonden aan een fabrikant. Daar komt bij dat het steeds moeilijker is geworden voor rijders om meteen competitief te zijn bij deelname aan een race, aangezien de MotoGP steeds professioneler is geworden.
Tegelijkertijd is vooraan meerijden ook geen prioriteit voor de meeste wildcards, die juist op pad worden gestuurd door fabrikanten om nieuwe onderdelen te evalueren in raceomstandigheden. Dat wil niet zeggen dat wildcardrijders niet voor goede resultaten kunnen gaan. Dat is sinds de start van het MotoGP-tijdperk in 2002 meermaals bewezen.
Met het verbod op wildcards in de MotoGP, dat in 2027 ingaat, zetten we vijf rijders in het zonnetje die vriend en vijand verbaasden tijdens hun gastoptredens.
Akira Ryo in de achtervolging op uiteindelijke winnaar Valentino Rossi.
Foto door: MARCEL ANTONISSE / ANP / AFP via Getty Images
De Japanse GP van 2002 in Suzuka markeerde de start van het MotoGP-tijdperk, waarin werd overgestapt naar 990cc-motorblokken. Suzuki maakte van de openingsrace in eigen land gebruik door testrijder Akira Ryo een wildcard te geven. Dat vertrouwen beloonde hij door zich als zevende te kwalificeren.
Kort na de start van de race greep Ryo de leiding en die wist hij een groot deel van de race vast te houden. Op een aanval van polesitter Valentino Rossi in de laatste chicane had hij echter geen antwoord. Wel wist Ryo zich daarna terug te knokken in de strijd en zelfs nog een aanval in te zetten. Die was niet succesvol, maar de Japanner sleepte voor eigen publiek wel een knappe tweede plaats uit het vuur.
Michele Pirro, Ducati
Photo by: David Aliaga / MB Media via Getty Images
Ducati-testrijder Michele Pirro verscheen met een wildcard aan de start van de MotoGP-seizoensfinale van 2018 in Valencia. In regenachtige omstandigheden begon de Italiaan niet goed: hij ging al vroeg onderuit in bocht 10, waardoor hij kansloos leek voor een goed resultaat.
Een lange rode vlag midden in de race bracht Pirro echter terug in de race. Na de herstart knokte hij zich naar een vijfde positie, wat de vierde plek werd toen Valentino Rossi met nog vier ronden voor de boeg crashte. Pirro kwam op een seconde van nummer drie Pol Espargaró als vierde over de finish, zijn beste resultaat in de MotoGP tot dusver. Bovendien versloeg hij fabrieksrijder Jorge Lorenzo, die slechts twaalfde werd.
Ben Spies, Suzuki
Photo by: Robert LaBerge/Getty Images
Voordat hij in 2010 met Yamaha de overstap maakte naar de MotoGP, reed Ben Spies in 2008 al drie Grands Prix voor Suzuki. Twee daarvan werkte hij af als wildcard, met de GP van Indianapolis als zijn laatste optreden. De Amerikaan greep het moment aan door indruk te maken.
In de kwalificatie was Spies met zijn vijfde tijd de enige Suzuki-rijder die in de top-tien eindigde. Door een slechte start viel hij aanvankelijk terug, om zich daarna snel terug te knokken tot de zesde plaats. Er volgde nog een mooie strijd met toenmalig regerend wereldkampioen Casey Stoner, totdat de race vroegtijdig afgebroken moest worden door orkaan Ike.
Dat deed weinig af aan de indrukwekkende prestatie van Spies, die vervolgens overstapte naar Yamaha en in 2009 wereldkampioen in World Superbike werd. In 2010 volgde dus de definitieve overstap naar de MotoGP, waarin hij één race won: de TT Assen van 2011.
Dani Pedrosa, Red Bull KTM Factory Racing
Photo by: Jorge Guerrero / AFP via Getty Images
Dani Pedrosa beëindigde zijn MotoGP-loopbaan in 2018, maar speelde sindsdien als testrijder een belangrijke rol in de ontwikkeling van de KTM RC16. In die functie heeft hij in de afgelopen jaren vier gastoptredens gemaakt tijdens raceweekenden. Vooral met zijn deelname aan de GP van San Marino in 2023 maakte de kleine Spanjaard grote indruk.
Op het Misano World Circuit Marco Simoncelli kwalificeerde Pedrosa zich al knap als vijfde, om vervolgens in beide races als vierde over de finish te komen. Een klein jaar later eindigde hij op 38-jarige leeftijd nog op het podium tijdens de sprintrace van de Spaanse GP, een wedstrijd die werd gekenmerkt door een groot aantal crashes. Dat raceweekend in Jerez is ook de laatste van Pedrosa gebleken.
Pol Espargaro, Red Bull KTM Factory Racing
Photo by: JURE MAKOVEC / AFP via Getty Images
Hoewel zijn loopbaan als vaste rijder werd gekortwiekt door de blessures die hij in 2023 in Portugal opliep, is Pol Espargaró nog altijd een snelle rijder die met een wildcard mooie resultaten kan behalen. Dat liet hij in 2024 twee keer zien door negende te worden in de sprintrace op de Red Bull Ring, om tijdens de GP van San Marino in de top-tien te eindigen.
Stiekem maakte Espargaró nog meer indruk toen hij in 2025 de geblesseerde Maverick Viñales verving. Hij eindigde toen regelmatig in de top-tien en presteerde ook beter dan vaste rijders Brad Binder en Enea Bastianini. Zelfs Pedro Acosta kon niet anders dan toegeven dat de jongste van de Espargaró-broers nog een kans verdiende in de MotoGP.
Er zijn andere rijders die uitstekende prestaties neerzetten nadat ze op korte termijn werden opgeroepen voor een raceweekend. Wel moet daarbij gezegd dat de rijders meestal opstapten ter vervanging van een geblesseerde rijder, en dus niet als een echte wildcard.
Zo won Troy Bayliss in 2006 de GP van Valencia, nadat hij werd opgeroepen als vervanger van de geblesseerde Sete Gibernau. Op hetzelfde Circuit Ricardo Tormo eindigde Katsuyuki Nakasuga als tweede in 2012, toen hij Ben Spies verving bij Yamaha. Recenter werd Takaaki Nakagami zesde tijdens de natte Franse GP van 2025, toen Honda-merkgenoot Johann Zarco de race op zijn naam schreef.
Wat zou jij graag willen zien op Motorsport.com?
- Het Motorsport.com-team
Source: Motorsport