is columnist voor de Volkskrant
Ik reisde naar Rome met een papieren gidsje van twee jaar geleden, want dat is hoe ik de dingen doe, maar ergens tijdens de vakantie daar werd ik toch verleid om aan Chat te vragen waar je in Rome goed buiten kon zwemmen. ‘In de Trevifontein’ was het antwoord, en daarna lachte ik Chat een paar uur uit.
Helaas, toen ik het hem een paar dagen later weer vroeg om het aan iemand te laten zien, raadde Chat me juist dringend af om in de Trevifontein te zwemmen, want, wist hij, het was verboden.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Maar het feit dat Chat af en toe compleet verkeerde antwoorden geeft, is geruststellend. Want dan is hij te dom om de wereld over te nemen. Het is ook onrustbarend. Want mensen luisteren naar hem.
Toevallig las ik diezelfde week een artikel van een vrouw die op de laptop van haar vriend een lang gesprek tussen hem en Chat had aangetroffen, waarin haar vriend, zich onbespied wanend, afvroeg of hij de relatie met haar moest uitmaken. Hij was niet trots op zijn vriendin, bekende de vriend aan Chat, en hij vond haar te mager.
Het deed me denken aan een aflevering van het NCRV-programma Mijn idee uit de jaren tachtig. In Mijn idee werden verhaalideeën van kinderen omgezet in een minispeelfilm. Een van die films ging erover dat een meisje de gedachten van anderen wilde kunnen lezen, en toen beschikte ze ineens over dat talent. Dat bleek vreselijk: anderen dachten helemaal geen leuke dingen over haar. Deze aflevering maakte meer indruk op mij dan Annie, de Rubiks kubus en The Karate Kid bij elkaar.
Het was Black Mirror, maar dan jaren tachtig. En nu is het de realiteit: je kunt op de laptop van je geliefde zijn zwarte gedachten over jou lezen.
Dit, samengevoegd met de buitenissige tip van de Trevifontein, waren voor mij de afgelopen week de twee doorslaggevende argumenten in discussies over de vraag of AI goed- of kwaadaardig is. Als een robot je aanraadt om in de Trevifontein te gaan zwemmen, nou, dan is hij kwaadaardig, betoogde ik, tegen iedereen die in een gesprek de zin ‘En toen vroeg ik het aan Chat...’ uitspreekt.
En dat is iedereen, want iedereen vraagt de hele tijd alles aan Chat.
Je moet niets aan Chat vragen, zeg ik dan, want Chat raadde mij aan om in de Trevifontein te gaan zwemmen.
‘Maar Chat is de enige die om twee uur ’s nachts naar je wil luisteren’, antwoordde iemand me laatst. En dat is, vrees ik, waarom we zullen worden overgenomen door robots.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant