is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur. Deze week: als twee sterren elkaar beschuldigen van smaad zit daar vaak een pr-bureau achter.
Het is goddank voorbij. Na de wereld anderhalf jaar te hebben opgezadeld met een wirwar van juridische procedures en rechtszaken rondom grensoverschrijdend gedrag, machtsmisbruik en laster waren producent/actrice Blake Lively en regisseur Justin Baldoni van de film It Ends With Us het zelf ook zat: ze schikten. Zand erover!
Lively hoefde geen geld. Het was volgens haar advocaat voldoende dat ‘de handleiding voor digitale lastercampagnes nu openbaar is’ en ‘bekend is wie daar achter zitten.’
Dat was ook interessantste aan de eindeloze juridische strijd, én ongeveer het enige dat nog niet door een rechter van tafel was geveegd. Volgens Lively en The New York Times had Baldoni geprobeerd haar met behulp van pr-bureau The Agency Group ‘te begraven’ - reputatiegewijs dan. Baldoni vond dát verhaal dan weer smaad.
Wat de zaak blootlegde, zo stelt The Hollywood Reporter in twee onderzoeksstukken, is de geheime ‘smear machine’ achter lastercampagnes, waar meer mensen slachtoffer van zijn.
The Agency Group is gespecialiseerd in onlinecrisismanagement en oprichtster Melissa Nathan had ook succesvol Johnny Depps reputatie ‘gemanaged’ tijdens zijn rechtszaken tegen Amber Heard. Maar hoe ver gaat het bureau voor cliënten? Maakt het gebruik van bestaande ophef, strooit het berichtjes rond of betaalt het voor het verspreiden van misinformatie, bijvoorbeeld via expres amateuristisch ogende websites? Rebel Wilson vond dat laatste ‘een interessant idee’, zo bleek uit een berichtje dat werd gebruikt in de smaad-rechtszaak die tegen haar is aangespannen. The Hollywood Reporter heeft een opname van een brainstorm waarin het pr-bureau overweegt om anonieme websites op te zetten om haar producer te beschuldigen van mensenhandel, als een ‘Indiase Ghislaine Maxwell’. Niet veel later verschenen er inderdaad van dat soort sites.
Sociale media kunnen een machtig middel zijn in de handen van reputatiemanagers. Aan de BBC vertelt een pr-deskundige over ‘astroturfing’ – ‘bewust valse informatie zaaien. Of een verdraaide versie van de werkelijkheid.’ Niet via een Kardashian – ‘dat valt op’ – maar via iemand die nét belangrijk genoeg is om het bericht gewicht te geven. En dan is het een kwestie van ‘achteroverleunen en wachten tot het explodeert.’ Ze noemt het een ‘sinister potje schaak’.
Toch: gebeurt het vaak? Door wie? En bij wie? Wie beslist dat? Als het op hard bewijs aankomt, blijft het welles-nietes. Onschuldige, uit hun verband getrokken brainstorms, noemt de verdediging uitgelekte berichtjes.
Hoe dan ook: wees dus op je hoede als er plots negatieve zaken opduiken over een ster met een conflict. En nog belangrijker om te leren uit Lively vs Baldoni: rechtszaken zijn sowieso slecht voor ieders reputatie.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant