De extreemste vormen van porno zijn tegenwoordig gratis en gemakkelijk te bekijken, ook voor minderjarigen. Er is bewijs dat herhaalde blootstelling hieraan schadelijk kan zijn voor jongeren, daarom zou het alleen tegen betaling toegankelijk moeten zijn.
Nachtmerriescenario: mijn vrolijk bleue dochter, alleen thuis, typt uit nieuwsgierigheid op mijn laptop ‘Pornhub’ in, omdat ze dat woord op het schoolplein heeft gehoord. Verhip, het webadres wordt automatisch aangevuld. Ik ben 18 jaar of ouder – doorgaan. Ze klikt op doorgaan natuurlijk. Snel vinkt ze ook ‘accept all cookies’ aan, voor een zo gesmeerd lopend bezoek.
Dan betreedt ze een visuele hel, zou je kunnen zeggen, niet alleen in de ogen van een 12-jarige. ‘Teens’ – meisjes die er niet veel ouder uitzien dan zij – die tot kokhalzen toe in hun keel worden genomen (‘gagging’ in jargon), ‘stiefzusjes’ die hardhandig anaal worden genomen (de anus wordt ‘kapotgemaakt’), gezichten die met sperma worden ondergespoten, meisjes die lijken te worden verkracht (zie de van pijn vertrokken gelaatsuitdrukking), die vijf oudere mannen tegelijk bedienen,
et cetera, et cetera, et cetera. Het houdt niet op.
Over de auteur
Viktor Frölke is schrijver en filosoof. Hij was tevens werkzaam als journalist, correspondent in New York, ‘liefdesdominee’ en postbode. Thans is hij conciërge op een middelbare school in Amsterdam.
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
En hoewel de website niet zo naadloos efficiënt filmpjes tevoorschijn tovert als TikTok of Insta, beginnen ze vanzelf te lopen, en mocht je ergens op klikken dan ontvouwt zich als een virtueel bloemboeket de ene na de andere ranzige advertentie (in mijn geval voor ‘hete oma’s’ bij mij in de buurt).
Het aanbod – AI doet natuurlijk sinds kort ook een duit in het zakje – is bizar en overweldigend, ook voor mensen die van seks houden en niet preuts zijn. Ondanks de exotische categorieën binnen het genre (bagpiping, anyone?) lijken de seksuele mores nog voor een groot deel uit de prehistorie te stammen.
Maar wacht even: (harde) porno is toch al zo oud als de mensheid? Zeker, ik herinner me dat ik 45 jaar geleden in het nachtkastje van mijn ouders op prikkellectuur stuitte die ook weinig aan de verbeelding overliet. Maar hoe onschuldig leek dat vieze boekje niet vergeleken bij het smörgåsbord aan smut dat internet ons tegenwoordig voorschotelt.
Wat betreft websiteblokkades, safe search, leeftijdscontroles en andere mooie manieren die de industrie heeft bedacht om grenzen te stellen: het doet een beetje denken aan de koektrommel boven op de kast leggen, wat ik als ouder, toegegeven, ook wel eens doe (alleen geen koektrommel maar een iPad). Niemand kan erbij, behalve wie op een stoel gaat staan.
Moet harde porno op internet dan maar verboden worden, ter bescherming van de tere kinderziel?
Natuurlijk niet. Dat zou ook onmogelijk zijn, vanwege de ‘vrijheid van penisspuiting’ waarmee pornoproducenten en hun advocaten onmiddellijk op de proppen komen – wat trouwens iets, nou ja, obsceens heeft. Als we als democratie daar onze vrijheid vandaan moeten halen, kunnen we ons als cultuur wel opdoeken.
Mijn voorstel zou zijn om slachthuisporno – de rake term is van Eva Crutzen uit haar serie Bodem – achter een betaalmuur te zetten, waardoor die tenminste iets minder makkelijk bereikbaar zal zijn voor de onschuldige (lees: minderjarige) internetsurfer. Hopelijk legt dat ook de lat wat hoger voor de (al dan niet amateur) producenten.
Want waarom is het nog steeds zo op de (verondersteld prehistorische) lust van de man gericht? En hoe weet ik of al die meisjes (en jongens) wel 18 jaar of ouder zijn en toestemming hebben gegeven voor wat ze aan het doen zijn? Ja, er zou een keurmerk moeten komen, net zoals bij koffie en chocola.
Het gaat wat ver om het zien van harde porno een traumatische ervaring te noemen, maar beelden laten zich niet ‘onzien’. Ze worden, of je wilt of niet,
opgeslagen in je geheugen, soms een leven lang. Er is wetenschappelijk bewijs dat herhaalde blootstelling aan (extreme) porno schadelijk kan zijn voor de (vooral jonge) adolescent. Je kunt nieuwe standjes leren van porno, zeker, en vragen over anatomie beantwoord zien, maar de dopaminekick is verslavend en voor je het weet raak je niet meer opgewonden van echte seks.
‘Pornoproducenten zijn niet meer geïnteresseerd in gewone seks, het moet extreem zijn’, aldus sociologe Bernadette Barton in The Pornofication of America.
Incest-thema’s, bukkake en ‘facial abuse’ – waarin vrouwen bijvoorbeeld in hun gezicht worden gespuugd of geplast – zijn populair, alsook allerlei bdsm-achtige scenario’s, die voorheen tot de fringe behoorden.
Billie Eilish, een van de weinige beroemdheden die zich over het onderwerp uitspraken, bekende dat ze sinds haar elfde porno keek, vooral als een soort antidepressivum, onder andere bij liefdesverdriet, en dat het haar brein ‘sloopte’.
Na enige schroom te hebben overwonnen, vroeg ik mijn 16-jarige zoon op een tactisch moment toch maar eens of hij porno keek – bespreekbaar maken is het mantra van de moderne opvoeding. Hij leek opgelucht dat ik het onderwerp aansneed. ‘Nee!’, zei hij. ‘Ik ga dood als ik naar die troep kijk!’ Maar hij kende genoeg mensen die er wel naar keken. Hij vreesde dat het zijn libido aantastte – een angst trouwens die ik herken uit mijn eigen puberteit. Gelukkig is seks, net zoals eten en slapen, een eerste levensbehoefte die je zo makkelijk niet kwijtraakt.
‘Ethische porno’, ook wel porna genoemd, waarin een ‘gezonde’ vorm van seks wordt bedreven, met ‘normale’ mensen van divers pluimage – de Zweedse porno-regisseuse Erika Lust is een pionier op dit vlak – bestaat al jaren, maar wordt ondergesneeuwd door de grotere, lompere broers als xHamster, YouPorn, Redtube en talloze andere sites. Het blijft ongelooflijk dat niet alleen miljarden mensen porno consumeren, maar ook dat miljoenen, amateurs meestal, aan de verspreiding ervan meewerken.
Mogen we porno beschouwen als een existentiële uitlaatklep, vergelijkbaar met kunst en sport? Dan wordt het tijd deze sector serieus te nemen. Wat de definitiekwestie aangaat – wat is harde porno? – citeer ik graag de Supreme Court-rechter Potter Stewart, die in 1954 zei over obsceniteit: ‘I know it when I see it.’
Nooit gedacht dat ik als schrijver, en mens, zou pleiten voor de beperking van de toegang tot ‘informatie’ maar vooruit dan: de wereld, en dan met name die van onze tieners, is naar mijn overtuiging beter af met minder harde porno, dan met meer. Waarom kunnen Pornhub en dergelijke niet achter een betaalmuur verdwijnen, zoals OnlyFans? Laat de liefhebbers hun poeplap trekken, dan kunnen de onervarenen een beetje grasduinen in het gratis zachte werk.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant