Verslaggever Iris Koppe communiceert met de Oekraïense Elena (70), bij wie ze studeerde in Kyiv. Elena zat eerst ondergedoken, vluchtte enkele keren naar Hongarije en keerde terug in Kyiv. De berichten zijn vertaald vanuit het Russisch.
is verslaggever van de Volkskrant en schrijft over Oekraïne en Oekraïners in Nederland.
‘Mijn zoon was drie dagen in Kyiv. En nu is hij weg. Hij vertrok weer met de trein naar het oosten, we hebben hem afgelopen vrijdag naar het station gebracht. Het gekke is: wekenlang had ik nagedacht over zijn bezoek hier in Kyiv en hoe dat zou zijn. Maar bij de dagen ná zijn bezoek had ik werkelijk geen seconde stilgestaan. Alsof er geen dagen na zijn komst zouden zijn, alsof de tijd zou bevriezen tijdens deze drie dagen. Een wensdroom, waarin we ons eindeloos konden laven aan elkaars gezelschap, zoals we dat voor de oorlog gewend waren.
‘En even was alles ook weer zoals vroeger. Er was geen buitenwereld, geen nieuws over bombardementen en het front was ver weg. Dit was mijn zoon, met zijn vrouw, zijn kinderen, gewoon fijn thuis, in hun eigen flatje. Ze maakten grapjes met elkaar. De meisjes klommen bij hun vader op zijn rug. Hij trok ze er lachend weer af.
‘Ik keek ernaar en dacht: waarom kan dit maar drie dagen duren? Waarom levert het leven ons deze streek? Wat was dit voor cynische grap, dat wij voor drie dagen terug mochten naar ons oude leven en dat dit dan ineens weer afgelopen was? Ik probeerde de gedachtes weg te drukken. Nu was Maks er eindelijk, ik moest er zoveel mogelijk van genieten.
‘Vooropgesteld, het leek oké te gaan met Maks. Wel zag hij er extreem vermoeid uit en stonden zijn ogen dof. De uitbundige, hard lachende man van voorheen was verdwenen.
‘We hebben elkaar, vooral de eerste dag, een aantal keer lang omhelsd. Hierbij voelde ik dat hij, anders dan ik verwacht had, juist aangekomen was. Hij zit erg veel, begreep ik uit de weinige verhalen die hij met ons deelde, vanwege ‘computerwerk’.
‘Hij zorgt er onder andere voor dat aangeleverde drones op de juiste plek aan het front terechtkomen. Dit wisselt hij af met zijn taken als luitenant, waarbij hij zo’n dertig man aanstuurt. Ze doen dan vooral verkenningsmissies met drones.
‘Meer wilde hij er niet over zeggen. En dat is ook goed, want ik wil er niet te veel over horen. Hoe meer ik erover hoor, hoe meer ik vrees dat hij een gewild doelwit van de vijand is.’
11.40 uur
‘Maks had verder vooral aandacht voor zijn vrouw en kinderen. Hij wilde ze continu bij zich hebben en aanraken. Ook vroeg hij veel over Italië. Anna had van tevoren met Katja en Ksoesja afgesproken om bepaalde dingen over Italië niet te vertellen, om Maks niet ongerust te maken.
‘Zo verzwegen ze dat Ksoesja een Italiaans vriendje heeft. En Anna zei ook niks over het feit dat ze in Italië minder betaald krijgt dan haar Italiaanse collega’s. Niemand wilde dat Maks van streek zou raken. Het moesten vooral drie fijne dagen zijn. En dat is op zich goed gelukt. Al waren de dagen na zijn vertrek loodzwaar, ook voor de kinderen. Maar daar schrijf ik je een andere keer over.’
Meer afleveringen van De Schuilkelder vindt u in dit dossier over de oorlog in Oekraïne.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant