De lezersbrieven! Over bevrijding van het patriarchaat, de ‘asielzoekersproblematiek’, deskilling en breinrot, en het grootschalig geweld tegen verdachten van collaborateurs na de Tweede Wereldoorlog.
Bij de verslaggeving rond de bevrijdingsfestivals interviewde de NOS willekeurige burgers met de vraag wat vrijheid voor hen betekent. Wat ik geen van de geïnterviewde vrouwen hoorde zeggen, wil ik hier graag zeggen: vrijheid is voor mij de bevrijding van het patriarchaat. Ik hang op 5 mei dan ook de vlag uit voor Suze Groeneweg, Aletta Jacobs, Anneke Goudsmit, Joke Smit, Hedy d’Ancona en nog vele andere sterke vrouwen die er voor hebben gezorgd dat ik in ieder geval voor de wet gelijkgesteld word aan mannen.
Ik was er niet bij in ’40-’45. Maar ik vraag mij af of het verschil maakte voor vrouwen om te leven in onderdrukking door de overheid of door een vreemde mogendheid. Onder welk bestuur ook: je taak bestond uit het bedienen van mannen en zorgen voor de kinderen. Nee, ik ben niet bevrijd door Amerikanen of Canadezen. Ik ben bevrijd door feministen.
Margriet Noordhuizen, Rotterdam
‘Asielzoekersproblematiek’, ‘gewoon zorgen over veiligheid’, ‘vrouwen en kinderen kunnen niet meer over straat’, ‘luister eens naar de mensen in de binnensteden’. Het staat allemaal in uw krant.
Nou, ik woon midden in zo’n binnenstad en naar mij wordt inderdaad nóóit geluisterd. Op nog geen 100 meter afstand van mijn huis is een asielopvang met honderd jonge mannelijke vluchtelingen. Ik heb het ook nog even aan mijn vrouw gevraagd. Wij hebben nóóit ‘gewoon zorgen over veiligheid’ en helemaal geen overlast, alleen maar gezelligheid.
Mark Merckens, Rotterdam
Stukken over deskilling en ‘breinrot’ lijken het goed te doen in de krant. Het interview met Sanne Cornelissen is het zoveelste bericht dat waarschuwt hiervoor. Studenten gebruiken AI inmiddels volop bij de voorbereiding op hun eindexamens.
Toen ik rond 2000 zelf aan het blokken was, had ik geen 24/7 beschikbare buddy die lastige stof nog eens helemaal opnieuw en op maat gesneden kon uitleggen. Het bestaan van zo’n hulpmiddel leidt niet vanzelf tot oppervlakkig leren, maar kan juist bijdragen aan beter begrip, afhankelijk van hoe het wordt ingezet.
Ook wordt er gewaarschuwd voor ‘deskilling’ bij artsen. Als AI aantoonbaar beter wordt bij het beoordelen van scans dan mijn arts, hoe problematisch is het dan als een specifiek deel van het beoordelingsvermogen van de arts deels afneemt en AI een deel van het werk overneemt? Het artsenberoep zal onvermijdelijk veranderen. Met steeds meer betrouwbare data kan de arts zich richten op de hele patiënt, data-integratie, voorspellingen voor preventie, ziekteverloop en behandeling. Dat is een mooie ontwikkeling voor elke patiënt, en zeker voor degenen met een complex ziektebeeld.
Zulke veranderingen zijn spannend. Het is begrijpelijk omdat de wereld om ons heen, én met name ons werk fundamenteel verandert. Een arts vraagt zich af: waar kan ik straks nog waarde toevoegen? Angst kan daarbij het debat vertroebelen, betrokkenheid helpt verder.
Patricia Jaspers, Maastricht
Het NIOD heeft een uitstekende bibliotheek. Daar staat vast ook mijn boek Fout en niet goed (2009) in. Als onderzoeker Ewoud Kieft het personenregister had doorgenomen, was hij Van Tuyl van Serooskerken en mevrouw Van Schilfgaarde tegen gekomen. Hun verhoren van vrouwelijke politieke delinquenten, die hij nu presenteert als opzienbarend nieuws, heb ik in het hoofdstuk ‘Mosterd na de maaltijd’ uitgebreid behandeld. De honderden pagina’s processen-verbaal over vernederingen, seksuele intimidatie, verhongering, pesterijen zijn in 1950 in duplo het archief ingegaan en ze lagen er in 2009 nog net zo bij, toen ik mijn onderzoek deed.
Wat Kieft vergeet te zeggen is, dat voor geen enkel strafbaar feit – en dat waren er zeer vele – ook maar één verdachte is gehoord, laat staan berecht. Van Tuyl werd president van de arrondissementsrechtbank Haarlem en mevrouw Van Schilfgaarde genoot weer van haar pensioen.
Politiek en de media hebben het geheel laten afweten. Ook dat is een schandaal.
Koos Groen, Hilversum
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant