De eigenzinnige Nederlandse filmmaker Rosanne Pel maakte haar vorige film in Polen en ‘Donkey Days’ in Duitsland. Hoog tijd dat Nederland haar werk leert kennen.
schrijft voor de Volkskrant over film.
Sommige filmmakers breken eerder door in het buitenland dan thuis. Rosanne Pel is zo iemand: haar debuutfilm Light as Feathers (2018) was nauwelijks in de Nederlandse bioscopen te zien, maar werd wel geselecteerd voor de Discovery Section van het prestigieuze filmfestival van Toronto.
De opvolger, Donkey Days, ging in première in Locarno, deed de festivals van São Paulo en Thessaloniki aan en was vorige maand te zien in New York, als slotfilm van het New Directors/New Films Festival. Hoog tijd dus dat we hier ook kennismaken met Pels eigenzinnige talent.
Wie haar films ziet, zal trouwens niet snel doorhebben dat ze Nederlands is. Voor Light as Feathers, een gevoelig drama over seksueel misbruik, trok Pel naar het Poolse platteland, waar ze werkte met niet-professionele acteurs. De zwarte komedie Donkey Days speelt zich af in Duitsland, deels in Hamburg, deels in een landhuis buiten de stad.
Anna (Jil Krammer) werkt als lerares en stort zich daarnaast met haar vriendin Noe in het alternatieve uitgaansleven, een wereld die ver afstaat van het keurige huis waar ze is opgegroeid. Hoewel ze doet alsof ze zich allang heeft losgemaakt van haar strenge moeder en zus, is het tegendeel waar. Neem alleen al de jaarlijkse gezinsvakantie naar Frankrijk. De voorzichtige suggestie dat Anna een keertje niet meegaat, wordt onmiddellijk van tafel geveegd door moeder Ines (Hildegard Schmahl). ‘We gaan altijd’, zegt ze, en dat is dat.
Er gebeurt iets vervelends daar in Frankrijk, maar wat precies, dat laat Pel buiten beeld. De gevolgen voor Anna zijn groot. Haar zus Charlotte (Susanne Wolff) doet intussen alsof er niks aan de hand is. Ze wuift Anna’s gekrenktheid weg als de zoveelste uiting van lastig gedrag. Charlotte ziet zichzelf als de stabiele factor in het wankele eenoudergezin.
Pel en cameravrouw Aafke Beernink hanteren een documentaire, losse stijl, een beetje zoals de Scandinavische Dogma-films uit de jaren negentig, uit de hand gefilmd en met veel improvisatie. Dat is bedrieglijk, want zo realistisch is de film helemaal niet; gaandeweg sluipt het surrealisme binnen. Wat begint met een kantelende horizon en een tot leven komend schilderij, eindigt met een freudiaanse kruiptocht richting baarmoeder.
Ook met de tijdlijn wordt gerommeld: flashbacks lijken deels in het heden te spelen, de chronologie hapert. Het is geen gewichtigdoenerij, maar een effectieve en verrassend heldere manier om de dynamiek binnen het gezin weer te geven. Anna, Charlotte en Ines hebben ieder hun eigen kijk op de dingen. Wat normaal lijkt voor de een, is excentriek voor de ander – en misschien is iedereen wel even verknipt.
Uiteindelijk valt alles op zijn plek in deze vermakelijke, slim opgebouwde film. Drie sterke vrouwen hebben elkaar in een houdgreep, steeds lijkt er eentje te ontsnappen. Het is verstikkend en soms gekmakend, maar niet zonder liefde.
Drama
★★★★☆
Regie Rosanne Pel.
Met Jil Krammer, Susanne Wolff, Hildegard Schmahl, Thekla Reuten, Jeroen Spitzenberger.
108 min., in 11 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant