Het interessantst in ‘The Tasters’ is het Duitse, vrouwelijke perspectief op het laatste oorlogsjaar. Al blijft de film ook daarin vrij braaf: slechts één vrouw is een fanatieke nazi, die met de strakke vlechten uiteraard.
is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
Typisch zo’n curieuze voetnoot van de geschiedenis waarop filmmakers dol zijn: volgens The Tasters bestond er een groep ‘gezonde Duitse vrouwen’ die tegen het einde van de Tweede Wereldoorlog werden gedwongen om Hitlers eten voor te proeven. Ontbijt, lunch, diner. Eten, wachten of er gif in zat, volgende maaltijd.
Krankzinnige situatie voor die vrouwen: je krijgt weliswaar de lekkerste maaltijden voorgeschoteld in een tijd dat er schaarste heerst, maar je kunt het met je leven bekopen.
The Tasters is in theorie gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Margot Wölk onthulde in 2014, kort voor haar dood, dat zij een van voorproevers was geweest. Ze was de enige van de vrouwen die de oorlog had overleefd; in de archieven is niets gevonden dat haar verhaal ondersteunt.
Waargebeurd of niet, The Tasters werkt niet helemaal. Want hoe groot ís de kans dat er gif in het eten zit? De kok vertelt al snel dat hij het eten nooit uit het oog verliest, dus dat haalt de spanning er behoorlijk af. Gemoedelijk worden de eetscènes niet, maar vergeleken met veel andere mensen in die tijd hadden deze vrouwen het met al die lekkere taartjes helemaal zo slecht nog niet, denk je dan toch.
Waarom kijken we dan naar ze? Tussen het eten door hangen de vrouwen wat in de tuin en praten ze over hun levens. Het laatste oorlogsjaar vanuit vrouwelijk, Duits perspectief wil regisseur Silvio Soldini laten zien, en dat is ook het interessantst. Al blijft ook hier het script vrij frictieloos: slechts een van de zeven vrouwen blijkt Hitler-aanhanger, uiteraard die met de strakke vlechten rond het hoofd.
Het acteerwerk is prima, als groep zijn de vrouwen goed gecast. Ze hebben allemaal een verschillende energie, waardoor ze óók persoonlijkheden zijn als de bravige personages op de vlakte blijven. De inmiddels clichématige Tweede Wereldoorlogesthetiek maakt het de kijker al even gemakkelijk. Honger zie je niet aan de vrouwen af en ze zijn allemaal gekleed in hetzelfde fraaie kleurenpalet van beige, bruin, bordeauxrood en mosgroen. Er zit geen rafeltje aan.
Deze keurige boel wordt wat opgeschud als hoofdpersoon Rosa, vanwege seksueel verlangen en eenzaamheid, een affaire begint met een breedgeschouderde nazi-officier. Realistischer wordt het er vanaf dat moment niet bepaald op, integendeel, maar wel fijn dat vrouwen uit die tijd nu eens niet alleen worden afgeschilderd als kuise Madonna’s of manipulatieve sletten. Toch een pluspuntje.
Drama
★★★☆☆
Regie Silvio Soldini
Met Elisa Schlott, Max Riemelt, Alma Hasun, Emma Falck
123 min., in 49 zalen.