De wondervoetballers waren terug op aarde, voor een schouwspel dat qua schoonheid ver achterbleef bij het meesterwerk van vorige week. Paris Saint-Germain speelde in Duitsland gelijk tegen Bayern München en staat in de finale van de Champions League tegen Arsenal.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Londen en Parijs, twee toonaangevende steden in Europa, leveren de finalisten van de Champions League, het grootste toernooi van het Europese voetbal. Bekerhouder Paris Saint-Germain en Arsenal trekken eind van deze maand met duizenden supporters naar Boedapest, voor de finale op zaterdag 30 mei. PSG speelde in München gelijk (1-1), na de gedenkwaardige 5-4 van vorige week in Parijs.
Ja, soms waren opnieuw geweldige individuele hoogstandjes te zien, van Desiré Doué en Kvicha Kvaratskhelia met name, de dribbelaars die het nobele ambt van het pingelen naar een geweldig niveau tillen. Maar de verdedigers waren meestal de baas woensdag, waar vorige week de aanvallers zich in het eldorado van de vrijheid waanden.
Het was niet eens echt spannend, door de snelle voorsprong van PSG en de onmacht van Bayern, dat pas in de vierde minuut van de blessuretijd scoorde, de 1-1 van Harry Kane, schitterend geschoten, dat wel. Wat is dan de overtreffende trap van feest, van het kunststuk van vorige week, van het expressionistische schilderij uit het Prinsenpark? Het was zoeken vooraf, de verwachtingen waren torenhoog. Maar niemand hoefde naar superlatieven te zoeken, want ze bleven in de letterbak.
Ach, het houdt ook een keer op. Zo mooi als de wedstrijd van vorige week kon het ook nooit zijn in de Allianz Arena, afgezien van de onvermijdelijke dramatiek van de uitschakeling. Elke week een wedstrijd afleveren die hoog scoort in de polls van beste duels aller tijden is onmogelijk bij een mondiale, oude sport als voetbal. Het zou ook een devaluatie van schoonheid betekenen.
Het was alsof de confetti was neergedaald en letterlijk een glad spoor over het veld had getrokken. Veel glijpartijen. De stress was ook groter dan in Parijs, omdat een van de ploegen klaar zou zijn. Het technische niveau en het samenspel waren minder, door tal van hele en halve struikelingen, matige aannames, mislukte passeeracties van met name de vorige week zo geprezen Luis Díaz en Michael Olise, de flankspelers van Bayern. Olise was vorige week de tovenaar, de met de heupen swingende dirigent van Bayern. Woensdag vocht hij geregeld met zichzelf. Ballen stuitten van zijn voet. Het leek opeens een gewone sterveling.
Zoals wel vaker in het huidige voetbal was er ook veel te doen om de scheidsrechter. In de andere halve finale tussen Atlético Madrid en Arsenal was er zelfs twee duels gedoe om al dan niet gegeven strafschoppen. Zelfs met de VAR blijft veel een kwestie van interpretatie.
Faalde de scheidsrechter van dienst in München? Ja, schreeuwden de Duitsers. Hoewel? Dat was vooral de gedachte. Woedend waren ze bij Bayern om een niet gegeven strafschop bij 0-1, na zogenaamd hands van João Neves. Diens landgenoot, scheidsrechter João Pinheiro uit Portugal, had blijkbaar gelijk toen hij de smeekbede negeerde, nadat Vitinha de bal ongelukkig had weggetrapt tegen de uitgestoken arm van landgenoot Neves.
Het is volgens de regels geen strafschop als dat gebeurt door een ploeggenoot, waarbij overigens best kanttekeningen zijn te maken. Het is vreemd dat onhandigheid daarmee wordt beloond. En wat gebeurt er als zo’n situatie een doelpunt voorkomt? Het geeft vooral aan dat de regels over hands onduidelijk en inconsequent zijn.
Enfin, het duel begon vooral spectaculair, met een heerlijke combinatie tussen Kvaratskhelia en Fabián Ruiz. De Georgiër, helaas niet te zien op het WK, gaf de bal na een pass over de grond van Willian Pacho een heerlijk tikje naar buiten met de buitenkant van de voet, en vertrok meteen voor een sprint in de diepte. Tegenstander Dayot Upamecano was gezien, Ousmane Dembélé liep schitterend vrij na de lage voorzet en kogelde de bal tegen het net.
De marge van twee doelpunten gaf het elftal van Luis Enrique rust, en Bayern stelde daar te weinig tegenover. Ja, af en toe een schot, van Jamal Musiala of Luis Díaz, maar over het algemeen bleef PSG redelijk makkelijk overeind. Sterker, PSG was gevaarlijker na rust, vooral via Desiré Doué, een van die prachtige talenten uit de Franse voetbalschool. Zo lichtvoetig, wendbaar, sierlijk, snel. Uitblinker Kvaratskhelia, door zijn absentie op het WK minder kansrijk voor de Gouden Bal, had het duel kunnen beslissen, maar maaide langs de bal.
Bayern maakte weinig paraat. Harry Kane scoorde pas in de 94ste minuut, op aangeven van Alphonso Davies. Arsenal en Paris SG spelen derhalve de finale in Hongarije. Arsenal won de Champions League nog nooit. PSG één keer, vorig jaar, toen Internazionale met 5-0 verloor.
Source: Volkskrant