In de Parijse voorstad Saint-Ouen bindt burgemeester Karim Bouamrane de strijd aan met de populaire fastfoodketen Master Poulet. Wat begon als verzet tegen ongezond eten, is uitgegroeid tot een politiek gevecht: zit de socialistische burgemeester er voor ‘la gauche caviar’, kaviaar-links?
is correspondent Frankrijk van de Volkskrant. Ze woont in Parijs.
Is het de Franse Obama soms naar het hoofd gestegen, vraagt Dominique Lakehal-Dubois zich hardop af. Toen Karim Bouamrane in 2020 burgemeester werd van Saint-Ouen, vielen journalisten aller landen in katzwijm voor het politieke talent. Opgegroeid in de Parijse banlieue zou de innemende socialist van Marokkaanse origine zijn Saint-Ouen zelfvertrouwen geven, met sport als belangrijk wapen. Het leverde hem de bijnaam ‘Obama van de Seine’ op.
Sinds twee weken domineert Bouamrane opnieuw het landelijke nieuws. Maar dit keer vanwege een uit de hand gelopen rel rondom de populaire fastfoodketen Master Poulet, dat excelleert in gegrilde kip voor een onverslaanbaar zachte prijs. Hoofdschuddend wijst Lakehal-Dubois op de rij gigantische oranje bloempotten aan de overkant van de straat die de jongste vestiging van Master Poulet aan het zicht onttrekken. ‘Iedereen heeft toch recht op een terras?’, valt haar echtgenoot Ali haar bij.
De reuzenbloempotten met minipalmbomen zijn de laatste zet in de strijd tussen burgemeester Bouamrane en de succesvolle kippenboutenketen van ondernemer Chouaib Benbakir. De gemeente liet ze plaatsen onder het mom van verfraaiing van de openbare ruimte. Maar wie de saga heeft gevolgd, weet beter.
Half april opende Master Poulet hier zijn deuren, pal naast de metrohalte waar ook het gemeentehuis aan grenst. Tot woede van Bouamrane, voor wie ‘ongezond eten geen plaats heeft in Saint-Ouen’. De socialistische burgemeester wil naar eigen zeggen vooral ‘kwaliteitszaken’ aantrekken in zijn stad, en vreest een ‘degradatie van de kwaliteit van leven’.
De herkenbare geur van sterk gekruide kippendijen en -vleugels is op deze winderige dinsdag op tientallen meters afstand te ruiken. Stankoverlast voor de omwonenden, zegt Bouamrane, die ook al kampen met geluidsoverlast door de bezorgers die tot laat in de nacht aan het werk zijn. Twee van de etages boven de zaak staan te koop, getuige de makelaarsborden aan de balkons.
En dus eiste de burgemeester onmiddellijke sluiting van de zaak, die bovendien zonder vergunning een terras had geplaatst. Bouamrane zette zijn verzet kracht bij door de ingang te laten blokkeren met een reeks betonblokken. Maar ondernemer Benbakir stapte naar de rechter, en kreeg zijn gelijk. De zaak mocht openblijven, op het terras na – daarvoor ontbrak inderdaad de vergunning. De betonblokken werden op last van de rechter weggesleept, niet lang daarna gevolgd door plaatsing van de ‘verfraaiende’ bloembakken.
Subiet werd het kiprestaurant een ‘symbool van verzet’ tegen de gentrificatie van Saint-Ouen onder leiding van Bouamrane, die er vooral voor ‘la gauche caviar’ zou zijn, kaviaar-links – de Franse variant op de salonsocialisten.
‘Ik voel me bedonderd’, zegt inwoner Yvon, die alleen zijn voornaam deelt. ‘Ik was onder de indruk van onze burgemeester. Hij heeft de stad echt opgeknapt, werkt hard, doet goede dingen. Een verademing na zijn voorganger, dat was een maffieus type.’ Maar de oranje bloempotten maakten korte metten met Bouamranes imago. ‘Verfraaiing? Neem een ander in de maling. Ik wist niet wat ik zag. De rechter heeft hem ongelijk gegeven, accepteer dat. Voor mijn gevoel is dit puur machtsmisbruik.’
Politici van het radicaal-linkse La France insoumise (LFI), dat een belangrijk deel van de achterban vindt in de Franse banlieues, zagen hun kans schoon en haalden volop uit naar de socialistische burgemeester. LFI-Kamerlid Nadège Abomangoli verweet Bouamrane ‘klasse-minachting’ en zelfs racisme. Ook Bally Bagayoko, die onlangs als eerste LFI-burgemeester verkozen werd in de nabijgelegen voorstad Saint-Denis, kwam als steunbetuiging een kippetje halen, uiteraard vastgelegd op sociale media.
‘LFI doet er alles aan om de armsten te laten geloven dat ze worden verdreven’, zegt Maurice, die eveneens geen achternaam deelt. Hij woont al veertig jaar in Saint-Ouen en ziet de stad veranderen. ‘Maar de mensen wonen hier nog steeds in hun HLM hoor’, verwijzend naar de Franse afkorting voor sociale huurwoningen (Habitation à loyer modéré). ‘Het succes van Master Poulet schuilt er juist in dat hier genoeg armen wonen. Die kunnen niet zelf koken’, volgens Maurice. ‘Mijn vrouw werkt bij de voedselbank. Daar weigert men de prei en andere voedingsmiddelen omdat men niet weet hoe die te bereiden.’
Master Poulet zelf laat zich in elk geval niet kisten. Zodra de rolluiken om elf uur ’s ochtends omhooggaan, staan de eerste klanten in de rij. Een hele kip kost 7,50, een drumstick heb je al voor 1 euro – alles halal en te combineren met rijst, aardappelen of alloco, gebakken bakbanaan.
‘Gratis publiciteit’, lacht een verkoopster terwijl ze Roderick Federoni zijn vier kippendijen overhandigt. Breed grijnzend maakt de Martiniquais een selfie voor de oranje bloembakken. ‘Ik kende de zaak al wel, maar door alle reuring kreeg ik zin een kijkje te nemen. Hoe slecht kan een gegrild kippetje zijn?’ Hij wijst naar de Burger King aan de overkant. ‘Ongezond eten vind je dáár.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant