Engeland speelt woensdagavond zijn eerste WK-wedstrijd tegen Kroatië. De Engelse hoop om voor het eerst sinds zestig jaar wereldkampioen te worden is gevestigd op spits Harry Kane, die afgelopen seizoen een van de uitblinkers was bij zijn club Bayern München.
is correspondent Groot-Brittannië van de Volkskrant.
Waar zijn Harry’s voetbalschoenen? Groot was de schrik bij de Engelse WK-gangers toen ze na een vlucht vanuit Florida, waar ze hun Amerikaanse avontuur waren begonnen, arriveerden bij hun basiskamp in Kansas. Tal van spullen bleken te zijn gejat, van de pingpongtafel tot de kicksen van Harry Kane, de spits van Bayern München. Er werden meteen vergelijkingen getrokken met de diefstal van de wereldbeker op het WK dat Engeland zestig jaar geleden in eigen land won.
De Jules Rimet-beker werd indertijd teruggevonden, net als nu Harry’s schoenen.
De Engelse geschiedenis wordt weleens aangeduid met ‘1066 and all that’. Voor het voetbal geldt: ‘1966 and all that’. Telkens wanneer The Three Lions zich plaatsen voor een eindronde, komt de vraag ter sprake of het voetbal ‘gaat thuiskomen’ (verwijzend naar het feit dat de Britten de uitvinders van de sport zouden zijn).
Bij deze editie leeft de hoop dat de 32-jarige talisman Kane, wiens wassen beeld onlangs werd onthuld in Madame Tussauds in Londen, verlossing brengt na zes decennia pijn. ‘Kane kan Engeland naar eeuwige roem schieten’, schreef Geoff Hurst in The Mail on Sunday, de spits die een hattrick scoorde in de finale van 1966, ‘maar hij heeft de anderen nodig.’
De laatste keer dat Engeland aan die trofee kon ruiken was acht jaar geleden in Rusland, toen het in de halve finale snel op voorsprong kwam tegen Kroatië, om uiteindelijk met 1-2 te verliezen. En nu vormen de Kroaten in Dallas de eerste tegenstander.
Engeland heeft een goede onderlinge score tegen Kroatië, maar bewaart ook slechte herinneringen aan het Balkanland. Zo wonnen de Kroaten in 2008 met 2-3 op Wembley, waardoor het elftal van toenmalig bondscoach Steve McClaren zich niet kwalificeerde voor het Europees Kampioenschap in de Alpenlanden.
Het spelersmateriaal dat bondscoach Thomas Tuchel thans voor handen heeft, is beter dan dat van de afgelopen eindronden. In aanvallend opzicht had de 52-jarige oud-manager van Paris Saint-Germain, Chelsea en Bayern zelfs zo veel keuze dat hij topspelers als Cole Palmer (Chelsea) en Phil Foden (Manchester City) kon thuislaten.
Evenmin deed hij een beroep op Adam Wharton, de dartelende spelverdeler van Crystal Palace, een beslissing die verbazing wekte. Ook de afwezigheid van Trent Alexander-Arnold (Real Madrid), de rechtsachter met de ‘Hollywood-pass’, was onderwerp van debat.
De verbazing werd nog groter toen hij wél de 35-jarige Jordan Henderson aan de selectie toevoegde. Volgens Tuchel is de ervaring van deze oud-middenvelder van Liverpool en Ajax, nu spelend voor Brentford, nodig in de groep.
Het leverde hoongelach op, onder anderen van oud-voetballer Roy Keane. ‘Ik heb veel mensen horen zeggen dat ze hem graag in de buurt hebben,’ zei de Manchester United-legende in zijn hoedanigheid als analist, ‘Waarom? Doet hij kaarttrucs? Kan hij meezingen met een liedje? Is hij ’s avonds quizleider? Wat doet hij eigenlijk?’
Voor Tuchel is ‘Hendo’ onmisbaar voor de discipline in het team. Succes is alleen mogelijk, zo beweerde de Duitser na een gewonnen kwalificatiewedstrijd, ‘als we een sterke groep zijn die het ego opzij kan zetten’. Dat geldt ook voor Jude Bellingham, die een half jaar terug verontwaardigd reageerde toen hij werd gewisseld in een kwalificatiewedstrijd tegen Albanië. De Real Madrid-ster, een natuurlijke leider op het veld, is evenwel de favoriet om op de nummer 10-positie te beginnen, spelend achter Kane.
Tuchels ‘broederschap’ blijft toch een beetje The Harry Kane Team, een uitdrukking die enkele jaren geleden werd gemunt door Pep Guardiola, toen Manchester City onder zijn leiding geregeld werd geplaagd door Kane’s Tottenham Hotspur.
De inmiddels 32-jarige spits heeft een grandioos seizoen achter de rug waarin hij liefst 58 doelpunten heeft gescoord voor zijn werkgever, Bayern München, plus zes voor het nationale team. De naam van Kane, die op het WK van 2018 in Rusland de Gouden Schoen won, valt zelfs als kandidaat voor wereldvoetballer van het jaar.
Tuchel is een groot liefhebber van Kane en haalde hem als coach van Bayern München drie jaar geleden naar de Zuid-Duitse stad. Het gaat Tuchel niet alleen om Kane’s scorende vermogen, maar ook zijn gewoonte om zich te laten terugzakken. In de rol van tijdelijke spelverdeler geeft hij soms schitterende assists, zoals afgelopen seizoen de dieptepass op Luis Diaz in de gedenkwaardige Champions Leaguewedstrijd Paris Saint-German - Bayern München (5-4).
Bovendien staat Kane bekend als een modelprof, eentje die een eenvoudig bestaan leidt en zelden te vinden is op de nieuws- en roddelpagina’s van de Engelse kranten.
Voor de Engelsen is het hun eerste eindronde in de Verenigde Staten. Op het WK van 1994 waren ze niet aanwezig, na de gedenkwaardige 2-0-nederlaag tegen Oranje in De Kuip, waar Ronald Koeman aan rood ontsnapte en even later de score opende met een geplaatste vrije trap.
In de aanloop naar dit WK heeft Tuchel benadrukt dat Engeland geen titelfavoriet is. Terecht, waarschijnlijk. De kwalificatie was, zoals wel vaker, een makkie, maar thuisnederlagen in oefenwedstrijden tegen Senegal en Japan hebben aangetoond hoe kwetsbaar het Engelse team kan zijn.
De wedstrijden van Engeland zijn wel iets om naar uit te kijken, zeker als het erom spant. Door de jaren hebben de Engelsen tal van drama’s beleefd, van Maradona’s ‘hand van God’ in Mexico (1986) tot de rode kaart van David Beckham in Saint-Étienne tijdens het WK van 1998; van de tranen van Paul Gascoigne in Turijn (1990) – hij kreeg in de halve finale een gele kaart, waardoor hij de finale zou missen, die Engeland overigens niet haalde – tot Frank Lampards afgekeurde doelpunt in Bloemfontein, tijdens de achtste finale op het WK in Zuid-Afrika in 2010, tegen Duitsland.
En dan is er nog een reeks van tragisch verlopen strafschoppenseries tegen Italië (finale EK 2020), Argentinië (achtste finale WK 1998) en Duitsland (de eerder genoemde halve finale in 1990). Met Ivan Toney, aanvaller van Al-Ahli in Saoedi-Arabië, hebben de Engelsen nu in ieder geval ’s werelds koelbloedigste strafschoppennemer in hun midden.
Volgens Engelse journalisten die dicht op het kamp in Kansas zitten, is de sfeer beter dan bij het afgelopen EK, waarin Engeland de finale verloor van Spanje. Toenmalig bondscoach Gareth Southgate had zich door de jaren wat vervreemd van de spelersgroep.
De praatgrage, geestige en hyperactieve Tuchel zou zich juist gedragen als een van de spelers. Op vrije dagen mogen zij doen wat ze willen, zolang ze maar niet op het vliegtuig stappen op zoek naar vertier. Geen bezoek aan de ‘WAGs’ dus: de Wives And Girlfriends zijn achtergebleven in Miami.
De aankomst van de selectie op Amerikaanse bodem was live op de Engelse televisie te volgen, maar van een WK-gekte is in het thuisland nog geen sprake. Die zal er wel komen wanneer Tuchels team met goed spel tegen Kroatië, Ghana en Panama de knockoutfase bereikt.
Waar Oranje meer goede verdedigers heeft dan aanvallers, is het bij de Engelsen juist omgekeerd. De verwachting, of hoop, is daarom dat de Engelsen wat minder angstig zullen spelen dan op het voorbije EK. Ze kunnen bovendien gelukkig weer vertrouwen op de wondersloffen van Harry.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant