Biopic Fuori is wonderlijk sprookjesachtig voor een film over een vrouw die de oprechtheid en eerlijkheid van de onderklasse ontdekte.
is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
Als je hoort over Goliarda Sapienza, wil je meteen álles weten.
Haar leven in vogelvlucht: thuis geschoold door haar non-conformistische, radicaal-linkse ouders. Depressies, opnames, electroshocks. Schreef een feministisch magnum opus – L’arte della gioia – dat zijn tijd zo ver vooruit was dat ze geen uitgever vond. Ze verarmde, stal juwelen van een vriendin, moest de gevangenis in. Werd postuum ontdekt in Frankrijk; geldt nu als ‘een van de grootste schrijvers van de 20ste eeuw’, aldus Fuori.
De impressionistische biopic behandelt hier een fractie van. Het richt zich op één zomer uit dat bewogen leven, een moment van limbo. Sapienza is dan nét vrij. Haar schrijfcarrière lijkt hopeloos. Een ander baantje zit er ook niet in – wie wil de 55-jarige intellectueel inzetten als serveerster of schoonmaakster? Dus spendeert ze haar zomerdagen met de jongere, wilde vrouw die ze ontmoette tijdens haar vijfdaagse verblijf in de cel.
Als Sapienza een man was geweest, had je deze Rebecca een Manic Pixie Dream Girl genoemd. Ze neemt Sapienza op sleeptouw, fladderend door het zonnige Rome van de jaren tachtig. Ze drinkt whisky’s op een terras; flirt met mannen om ritjes in de auto te versieren. Ondertussen toont regisseur Mario Martone flashbacks naar hun tijd in de gevangenis, een bubbel waarin Sapienza vrouwelijke solidariteit ervaarde zonder alle dikdoenerij van de intellectuele kringen waar ze daarvoor in verkeerde.
Voor een film die wil gaan over een vrouw die de oprechtheid en eerlijkheid van de onderklasse ontdekte, is Fuori wonderlijk sprookjesachtig. Sapienza’s financiële problemen, die aan het begin van de film nadrukkelijk worden neergezet, spelen later geen rol meer. Haar sluikse interesse in het lijf van Rebecca, dat vooral de belichaming van belofte en jeugdigheid lijkt, wordt platgeslagen door een malle, semisurrealistische scène waarin ze met haar en een andere ex-gevangene in een poederroze badkamer onder de douche stapt.
Het heeft wel wat hoor, dat lome, meanderende van Fuori. Maar de lakmoesproef voor een geslaagde biopic over een schrijver is: prikkelt het personage genoeg om het werk (opnieuw) te willen lezen? Fuori geeft daar geen enkele aanleiding toe. Actrice Valeria Golino kan als de passieve, tamelijk saaie Sapienza nooit op tegen de sprankelende Matilda De Angelis, die Rebecca speelt. Een naïeve buitenstaander lijkt ze, met een simplistische, romantische blik op de wereld waar ze even doorheen beweegt.
Doodzonde – Fuori maakt haar zoveel minder fascinerend dan ze daadwerkelijk was.
Biopic
★★☆☆☆
Regie Mario Martone
Met Valeria Golino, Matilda De Angelis
115 min, in 37 zalen.