Ajacied Josip Sutalo in actie tegen de Engelse spits Harry Kane.
Engeland – Kroatië was op voorhand al één van de aantrekkelijkste affiches van de groepsfase van het WK. Kroatië is de verliezend finalist van 2018 en werd in 2022 derde; Engeland is de verliezend finalist van het EK twee jaar geleden. Wedstrijden tussen zulke topploegen kúnnen weliswaar saai uitpakken, als de twee elkaar in een tactische houdgreep hebben en niet los laten.
Maar dit is geen WK van saaie wedstrijden (oké, misschien op Qatar – Zwitserland na). En op een toernooi waarin nog geen wedstrijd tegenviel (wie had iets anders verwacht van Qatar – Zwitserland?), stak Engeland – Kroatië er bovenuit: 4-2.
Al na amper tien minuten kreeg Engeland de ideale kans om op voorsprong te komen, nadat Luka Modric in eigen strafschopgebied te traag verdedigde en oud-PSV’er Noni Madueke neerhaalde. Harry Kane’s eerste poging werd gestopt, maar omdat de Kroatische keeper Dominik Livakovic te vroeg van de lijn kwam kreeg de aanvoerder van Engeland een herkansing: 1-0.
Wat volgde was een wedstrijd op de hoogste intensiteit, waarin elk foutje afgestraft werd. Twee keer kwam Kroatië terug van een achterstand, mede dankzij een assist van de onvermoeibare PSV’er Ivan Perisic: hij kreeg de bal vanaf een meter of dertig van de goal door de lucht aangespeeld door middenvelder Mario Pasalic en kopte terug op de inlopende spits Petar Musa. Die haalde beheerst uit met de binnenkant van z’n rechtervoet: 2-2. Dat Engeland na rust uitliep naar 4-2 was terecht, maar had met de dodelijke effectiviteit van Kroatië ook omgekeerd zullen uitvallen.
De wedstrijd in Dallas was ook een intense mengelmoes van voetbalculturen, waarbij de Verenigde Staten wellicht hun meest Europese wedstrijd tot nu toe kregen. Al een dag voor de wedstrijd lopen groepen Kroaten en Engelsen door het centrum van de stad die doen waar ze goed in zijn: bier drinken en zingen. Veel fans van beide landen dragen Texaanse cowboyhoeden. Amerikaanse voorbijgangers kijken in de straten die doorgaans worden gedomineerd door kantoorlui overdag en daklozen ’s avonds verbaasd op.
‘Make America Great Britain Again’, staat er op een Engelse vlag die de ochtend voor de wedstrijd bij een bar downtown wordt opgehangen. Maar rond het stadion mengt die Europese voetbalcultuur zich eerst met de Amerikaanse; op de parkeerplaats van Walmart drinken fans goedkoop bier (of goedkoper dan in het stadion). En binnen mixt het met de Mexicaanse; net als bij veel andere wedstrijden in de VS wemelt het in het Dallas Stadium van de Mexicanen, soms in shirts van een van de spelende ploegen, minstens zo vaak in het Mexico-shirt.
Zo staat er voor de wedstrijd op de omloop achter de tribunes een groepje Mexicanen in Engeland-shirts met lucho libre-maskers op, de gezichtsbedekking die worstelaars dragen, fans te jonassen. Als ook een corpulente Engelsman met verbrand hoofd en lijkbleke buik op de handen gaat, jutten tientallen fans ze op. En als tijdens de drinkpauze in de tweede helft de pubklassieker Mr. Brightside van The Killers wordt gedraaid, voegen ook de Amerikanen zich snel genoeg bij het Engelse gezang.
Het is ook het Engelse gezang dat na negentig minuten door het stadion galmt. De wedstrijd is amper een paar seconden afgelopen als de stadion-dj It’s coming home inzet, de voetbalhit over de eindeloze hunkering van de Engelsen naar een tweede wereldtitel. Het is voorbarig, maar na de overtuigende overwinning op een andere outsider voor de eindwinst ook niet ondenkbaar.