is popredacteur van de Volkskrant.
Je kunt mij, liefhebber van festivals en van het leven in het algemeen, niet gelukkiger krijgen dan afgelopen zondag op Best Kept Secret. Het festival onder Tilburg trapte de festivalzomer vorig weekend officieel af: sowieso natuurlijk een heugelijk moment.
Aan het begin van de avond stond op het tweede podium aldaar het retro-hiphopduo Joey Valence & Brae. Wat zij op het podium deden was eigenlijk weinig meer dan het opzwepen van het publiek in de tent. Goed, ze hebben best wat bangers op hun naam staan, maar erg origineel of vernieuwend is het allemaal niet. De aantrekkingskracht van het duo zit niet in hun muziek, maar in de uitwerking ervan op een festivalpubliek.
Wekelijks neemt Bor Beekman, Robert van Gijssel, Els de Grefte, Joris Henquet, Merlijn Kerkhof of Anna van Leeuwen stelling in de wereld van film, muziek, theater of beeldende kunst.
Het is ongeëvenaard hoe de twee de hele tent en het publiek dat daaruit puilt de hele show lang aan het springen, moshen en gillen houden. Het is om simpelweg zielsgelukkig van te worden. Want dat is waar een festival over gaat, toch? Samen feesten, gemeenschapszin, vreugde?
Zo zielsgelukkig als ik zondagavond was, zo hard stond ik een dag eerder te huilen bij Nick Cave. Net als het hele veld bij het hoofdpodium, trouwens. Overal open monden, natte wangen, troostende armen. Het intense, meeslepende en diepgevoelde concert van de Australiër was magistraal en daardoor emotioneel uitputtend. Na die show was het dan ook wel klaar met de festivalstemming: neus snuiten en naar bed. Het was zonder twijfel de mooiste muziek die ik het weekend hoorde, en de show die me het langst zal bijblijven. Is dat dan waar een festival om draait?
Zo’n festivalweekend is een emotionele achtbaan, want ik ben ook woedend geweest. Tijdens de show van Merol, bijvoorbeeld, die zich verdomme nog steeds tegen dezelfde patriarchale onderdrukkingsmechanismen moet verzetten als feministen een halve eeuw geleden al deden. Ze doet het met verve, trouwens, wat dan weer hoopvol stemt.
Zit het ’m dan daarin, een gemeenschappelijk verzet tegen de heersende normen in onze neoliberale samenleving? Mensen bewegen zich tenslotte vrijer op een festivalterrein dan op straat. Een schijnbaar eindeloze toestroom van goede, jonge punkbands in het blokkenschema doet ook zoiets vermoeden.
Of moet een festival misschien een bakermat zijn van muzikale vernieuwing, zo veel mogelijk rare artiesten programmeren om samen uit te vogelen welke kant de muziek op moet bewegen?
Best Kept Secret bewees aan het begin van het festivalseizoen meteen dat het ideale festival dat allemaal is en heeft. Een festival is ongecompliceerde vreugde ervaren, maar ook emotioneel helemaal uitgewrongen worden tot je geen tranen meer over hebt, maar ook je verzetten tegen systemen, maar ook nieuwe muziek ontdekken.
Trap niet in de pessimistische mythe van ‘je kunt niet alles hebben’. Het liefst heb ik wél alles, en dat kan, op de allerfijnste plekken die er op de wereld zijn: popfestivals.
Source: Volkskrant