De uitbreiding van het aantal deelnemers aan het WK voetbal naar 48 landen is ontegenzeggelijk een verrijking. Des te wranger is het dat veel fans de VS en de stadions niet binnen komen.
Over Fifa-baas Gianni Infantino valt weinig goeds te zeggen. Al een paar maanden na zijn aantreden in 2016 brak hij de belofte dat hij serieus werk zou maken van corruptiebestrijding. Al snel werd hij, net als zijn voorganger, verdacht van zelfverrijking en schimmige deals. Zijn officiële salaris verviervoudigde in tien jaar van ruim 1 naar ruim 5 miljoen euro per jaar.
Geld werd leidend bij zijn beslissingen. De omzet van de Fifa moest blijven stijgen zodat hij alle leden elk jaar een steeds royalere vergoeding kon geven en hijzelf op steeds meer steun zou kunnen rekenen. Infantino heeft zich onlangs kandidaat gesteld voor een vierde termijn als voorzitter en er is niemand die eraan twijfelt dat hij opnieuw zal worden herkozen.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Hij probeerde op alle mogelijke manieren zo veel mogelijk inkomsten te genereren. Zo werd het WK voor clubs in 2025 opgeblazen tot een groots en wanstaltig circus. Het toewijzen van het WK 2034 aan het puissant rijke Saoedi-Arabië, zonder dat er serieuze concurrentie was, was een nieuw dieptepunt.
Ook het uitbreiden van het aantal deelnemers aan het WK naar 48 landen moet in de eerste plaats worden gezien als uiting van hebzucht. Meer deelnemers betekent nog meer wedstrijden en nog meer geld voor tv-rechten.
Toch moet na de eerste speelronde ook worden geconcludeerd dat het een verrijking is. De eindronde was van oudsher vooral voorbehouden aan de grote voetballanden. Dat had voordelen – vanaf het begin was bijna elke wedstrijd spannend – maar ook nadelen – elke keer deden min of meer dezelfde landen mee. Door de uitbreiding maken veel meer landen kans op de eindronde.
Vier landen debuteren op het eindtoernooi: Curaçao, Kaapverdië, Jordanië en Oezbekistan. Congo en Haïti hebben zich voor het eerst sinds 1974 geplaatst en Irak mag voor het eerst in 40 jaar zijn opwachting maken.
Het WK begint meer op de Olympische Spelen te lijken, waar bijna elk land aan meedoet. Voor inwoners van landen die geplaagd worden door oorlogen of economische misère is optreden op het belangrijkste voetbalpodium naast een bron van inkomsten, een bron van trots of op zijn minst een tijdelijke verlichting van een ellendig bestaan.
Het is goed om op een andere manier in aanraking te komen met landen als Congo en Haïti dan via de eindeloze stroom berichten over uitzichtloos geweld. Het is ook goed om te zien dat een land als Egypte, dat al decennia lijdt onder economische verlamming, op het voetbalveld flitsende combinaties laat zien. Dat Kaapverdië met zijn half miljoen inwoners gelijkspeelde tegen Europees kampioen Spanje mag gerust een wonder heten, een wonder dat de eilandengroep, die in het verleden werd geteisterd door armoede en honger, ongetwijfeld veel zelfvertrouwen geeft.
Des te wranger is het dat de eerste editie met een groter en rijker deelnemersveld wordt gehouden in een land dat veel fans en officials uit armere landen juist tegenhoudt. Voor wie wel een visum weet te bemachtigen vormen de torenhoge toegangsprijzen veelal een onneembare barrière. Hierdoor is het WK vooral een feest voor de globale elite, voor een corrupte elite vaak ook.
Infantino lijkt hier in het geheel niet mee te zitten. Het is te hopen dat er op enig moment een opvolger opstaat die een WK organiseert dat echt voor iedereen is.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant