is schrijver en columnist voor de Volkskrant.
We zitten in de sluimerfase van het WK voetbal. Er is nog geen groot nieuws, er zijn nog geen favorieten ten val gekomen, er hebben zich nog geen drama’s voorgedaan. Er zijn voor elk land nog mogelijkheden te over en ook met maar drie punten heb je een goeie kans dat je door mag naar de knock-outfase. Zelfs Curaçao heeft hoop geput uit het ene doelpunt tegen Duitsland (eindstand 7-1) en droomt van een wonder.
We moeten het nog even hebben van de faits divers. De bondscoach van Tunesië is ontslagen en Koné van Canada heeft zijn been gebroken. Messi heeft bewezen dat 39 nog helemaal niet oud is, maar Ronaldo liet zien dat 41 juist wél heel oud is. Jan Mulder is gelukkig terug aan de analysetafel en Van Hecke gaat naar Tottenham.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Opmerkelijk in de zee van halfbakken nieuwtjes: Cody Gakpo blies tijdens een persconferentie de religieuze bezieling die Oranje vier jaar geleden zo ver bracht nieuw leven in. Volgens Gakpo neemt de helft van de Oranje-selectie deel aan gesprekken over het geloof en wordt er samen gebeden. Omdat hij het gebed uitspreekt, wordt de linksbuiten ‘pastoor Gakpo’ genoemd.
Tijdens het WK in Qatar werden verhalen over het godvruchtige Oranje al gretig genoteerd. Ook daarvoor was er binnen het Nederlands elftal sprake van een religieuze opleving: in Zuid-Afrika 2010 bleek Wesley Sneijder tot ieders verrassing opeens rooms-katholiek te zijn geworden en de rozenkrans te bidden.
In de Volkskrant stond vrijdag een profiel van Crysencio Summerville, wiens voorbereiding op een wedstrijd voornamelijk bestaat uit bidden, individueel of in groepsverband, afgewisseld met bijbellezing en een gesprek met zijn overleden oma. Volgens de krant is ‘het geloof sowieso wijdverbreid in het internationale voetbal’.
Dat is niet onbegrijpelijk. Jonge voetballers staan onder steeds grotere druk en dan is het niet zo raar dat ze rust zoeken bij het Hogere. Bovendien maakt het feit dat ze zelf als halfgoden worden vereerd de stap naar de hemel een stuk kleiner, ze zijn al halverwege.
Inmiddels heeft het geloof van Cody zich uitgebreid tot het geloof in de onfeilbaarheid van bondscoach Koeman. Na het openingsduel tegen Japan ontstond twijfel aan diens tactisch vermogen, nadat hij de hele voorhoede had gewisseld en het mede daardoor alsnog 2-2 was geworden. Volgens alle kenners had Koeman ‘de snelheid uit de ploeg gehaald’. Zelfs de Zoon (Ronald Koeman jr.) vond het een dubieuze beslissing van de Vader.
Gakpo was het daar niet mee eens en hij had daarvoor een opmerkelijk argument. ‘Wij geloven dat hij doet wat het beste is voor het team.’ Omdat in die woorden elk professioneel cynisme ontbrak, vond ik ze ontroerend.
Er zit ontwikkeling in de religieuze opvattingen van de voetballers. Vroeger sloegen die – de katholieke tenminste – een kruisje voor ze het veld opkwamen, waarmee ze de overwinning trachtten veilig te stellen. Volgens Johan Cruijff, God in het diepst van zijn gedachten, werkte dat niet, aangezien dan alle wedstrijden in 1-1 zouden eindigen.
Gakpo en Summerville beleven hun geloof anders. Ik heb tenminste nergens gelezen dat ze God om een onterechte strafschop smeken, een wonderschot in de kruising of een blessure van de sterspeler van de tegenstander. ‘Het is mooi en het brengt ons bij elkaar,’ zei Summerville over de gebedssessies. Als die tot een overwinning op Zweden leiden, is dat natuurlijk mooi meegenomen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant