Claire Abernathy, een 21-jarige Amerikaanse detransitioner, heeft in een getuigenis haar ervaringen gedeeld met medische transitie op jonge leeftijd. Ze kreeg vanaf haar veertiende testosteron voorgeschreven na een verleden van seksueel misbruik en jeugdige onzekerheid, en waarschuwt nu voor de blijvende lichamelijke schade die zij daaraan heeft overgehouden. Abernathy sprak haar verhaal uit in het kader van een wetsvoorstel in de Amerikaanse staat Maryland, dat medische transitiebehandelingen voor minderjarigen wil inperken.
Volgens Abernathy werden haar klachten en trauma’s als kind vrijwel direct gekoppeld aan genderidentiteit, waarna artsen haar zonder langdurige begeleiding op hormonen zetten en haar borsten verwijderden. Ze stelt dat drie verschillende zorgverleners haar transitie goedkeurden, terwijl zij nooit had aangegeven al van jongs af aan genderdysforie te hebben en ook niet suïcidaal was voor de start van de behandelingen. Haar ouders, zegt ze, kregen te horen dat kinderen hun genderidentiteit niet herzien en dat spijt na zulke ingrepen zeldzamer zou zijn dan bij bijvoorbeeld knieoperaties.
In haar verklaring beschrijft Abernathy een reeks ernstige bijwerkingen die ze vijf jaar na het stoppen met testosteron nog dagelijks ervaart. Zo heeft ze aanhoudende urologische problemen, waaronder hevige pijn bij een volle blaas, bloedverlies en perioden van gedeeltelijke incontinentie, waarvoor ze soms incontinentiemateriaal moet dragen. Ook heeft ze door vaginale atrofie ernstige pijn bij penetratie, kan ze veel menstruatieproducten niet gebruiken en liep ze scheuren en bloedingen op bij gynaecologische onderzoeken en seks.
Daarnaast wijst Abernathy op blijvende veranderingen aan haar geslachtsorganen door testosteron, zoals clitoromegalie. Volgens haar werd wel verteld dat vergroting zou optreden, maar niet dat het groeiproces zeer pijnlijk kan zijn en tot langdurige gevoeligheid en schuring leidt. Ze zegt dat ze daardoor vrijwel alleen nog rokken en jurken draagt om pijn te verminderen, tenzij ze een risicovolle operatie ondergaat met kans op blijvend verlies van orgasme.
Ook haar stem is blijvend aangetast, vertelt Abernathy. Door verdikking van haar stembanden kan ze niet meer schreeuwen, haar stem niet projecteren en niet lang praten zonder pijn. Ze zegt dat haar strottenhoofd te klein was voor de veranderde stembanden, waardoor haar stem nu blijvend beperkt is en alleen een operatie mogelijk nog uitkomst zou bieden, met als uiterste risico dat ze nauwelijks meer kan praten. Theater, dat voor haar een belangrijke uitlaatklep was, acht zij door deze veranderingen voorgoed buiten bereik.
Verder maakt Abernathy zich zorgen over gezondheidsrisico’s op de langere termijn, zoals een verhoogde kans op complicaties bij zwangerschap, dementie op jongere leeftijd, hart- en vaatziekten, botontkalking en bepaalde kankersoorten die in haar familie voorkomen. Ze benadrukt dat deze risico’s bovenop de gevolgen van de borstamputatie komen die ze eveneens op veertienjarige leeftijd onderging. In haar oproep aan de wetgevers in Maryland vraagt ze om kinderen te beschermen tegen wat zij omschrijft als een "barbarische" praktijk, en roept ze op om wetsvoorstel HB0679 aan te nemen.
Abernathy is bij lange na niet de enige die nu detransitioneert na als kind te zijn gepushed. Hier meer schrijnende verhalen.
Source: Fok frontpage