is chef-buitenland van de Volkskrant. Hiervoor schreef ze over Afrika, migratie en mondialisering.
Nu de rook van de oorlog tegen Iran optrekt, wordt eens te meer duidelijk wie de agressor is in de regio: Israël.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Met de grootscheepse aanvallen donderdagnacht in Libanon, waarbij minstens achttien doden zijn gevallen, lijkt Israël erop uit om het broze vredesakkoord tussen Iran en de Verenigde Staten zo snel mogelijk op te blazen. In de aanloop naar de ondertekening werd steeds duidelijker dat Iran het document pas zou tekenen als het staakt-het-vuren ook Libanon zou betreffen.
In de eerste van de veertien punten uit het plan wordt niet alleen een onmiddellijke en permanente beëindiging geëist van alle militaire operaties, inclusief Libanon, ook moet de ‘territoriale integriteit en soevereiniteit’ van Libanon worden verzekerd. Oftewel: Israël moet zich uit de bezette ‘bufferzone’ terugtrekken, tot achter zijn eigen landsgrenzen. Iets wat Israël allerminst van plan is, zo bleek direct uit de woedende reacties van premier Netanyahu en zijn radicaal-rechtse ministers Ben-Gvir en Smotrich.
Nu de rook van de oorlog tegen Iran optrekt, wordt eens te meer duidelijk wie de agressor is in de regio. Deze Israëlische regering wil geen vrede in het Midden-Oosten. De oorlogen tegen Iran en in Gaza en Libanon, met als oorspronkelijk doel ‘vijanden van Israël uit te schakelen’, zijn volgens analisten een doel op zich geworden. De strategie in deze zogenoemde ‘puindoctrine’ is destructie. Waar die strategie toe leidt, valt te zien in de verwoeste Gazastrook en in de geannexeerde Israëlische ‘bufferzone’ in Libanon, waar complete dorpen met hun inwoners, geschiedenis en cultureel erfgoed zijn weggevaagd.
Israël is vastbesloten om deze heilloze strategie van pure agressie vol te houden en zijn grenzen te hertekenen. Het is een illusie te denken dat deze compleet verwoeste en ontvolkte ‘bufferzones’ tot kilometers diep in het grondgebied van Libanon, Syrië en Gaza de Israëlische grensbewoners meer veiligheid zullen geven. Achter de eenzijdig door Israël getrokken ‘gele lijnen’ wordt het verzet tegen de Israëlische agressie en bezetting immers alleen maar geharnaster, zoals Hezbollah met zijn hernieuwde aanvallen vanuit Libanon laat zien.
De grote vraag is of de Amerikanen nu hun macht gaan inzetten om Israël aan het bestand te houden. President Trump zocht met het akkoord vooral een uitweg uit zijn mislukte oorlog tegen Iran. Zolang de straat van Hormuz weer opengaat en de olieprijzen dalen, kan hij verder. Wat er verder in het Midden-Oosten gebeurt, lijkt hem niet wezenlijk te interesseren. Net als bij de Palestijnen zal ook het lot van de Libanezen hem waarschijnlijk koud laten.
Maar Iran heeft dankzij Trumps onbezonnen oorlog nu een machtig wapen in handen. Als Israël zich niet inhoudt in Libanon, zal het niet aarzelen om de Straat van Hormuz weer af te sluiten en worden Trump opnieuw de economische gevolgen aangerekend. Uit de ongekend harde woorden van de Amerikaanse vicepresident JD Vance tegen Israël deze week kan worden opgemaakt dat de VS geen sta-in-de-weg voor vrede in het Midden-Oosten meer dulden.
Vance wees Israël erop dat het zuinig moet zijn op ‘de laatste bondgenoot’ die het nog heeft. De wapenstilstand tussen Israël en Hezbollah vrijdagmiddag is een begin, maar Vance zou zijn verholen dreigement om de Amerikaanse wapensteun in te trekken, direct waar moeten maken als Israël zijn oorlogen weer voortzet.
Source: Volkskrant