De lezersbrieven! Over de snackbar in de buurt, bigtechbedrijven, extra betalen voor het onderhouden van de infrastructuur, lessen over Indonesië, vertrouwen en dealmaker Donald Trump.
Vorige week stond ik tot mijn knieën tussen de biologische zalmmoten, luxe belegde diepvriespizza’s, tassen vol afbakbroodjes, halfgesmolten waterijsjes, paddenstoelenmelange en zakken voorgesneden groente. We waren op zoek naar lekkernijen: frambozen in chocola, een bakje tropisch fruit, verschillende smaken donuts, een doos melkpakken. En dat allemaal in een afvalcontainer.
Door een stroomstoring in Rotterdam-Zuid had de lokale supermarkt twee grote containers gevuld met alle bederfelijke waren. In de avond haalden buurtbewoners het er weer uit. In een wijk waar ongeveer een derde van de inwoners in armoede leeft en een deel afhankelijk is van de voedselbank voelt het absurd dat zoveel eten wordt weggegooid omdat het een paar uur niet gekoeld is geweest.
Dumpster diving betekent zoeken naar eten dat nog prima eetbaar is. Sommigen doen het uit noodzaak, omdat boodschappen voor hen onbetaalbaar zijn geworden. Anderen uit idealisme, als strijd tegen voedselverspilling. De regels voor voedselveiligheid zijn streng. Voedsel moet niet alleen veilig zijn, het moet volledig risicovrij zijn — en anders moet het weg. Terwijl ieder mens met een beetje gezond verstand door te kijken, ruiken en proeven kan inschatten of iets nog goed is. De gesmolten waterijsjes liet ik liggen, maar de paddenstoelenmelange nam ik mee.
De supermarkt mocht het voedsel niet meer verkopen. Had het echt niet anders gekund? Had dit eten niet naar maatschappelijke organisaties gekund, naar een lokale gaarkeuken, of simpelweg naar de buurtbewoners? Het werd nu achteloos in een container gegooid. De wereld staat in brand, en wij gooien hamburgers (waar dieren voor gedood zijn) en meloenstukjes (die een lange reis over zee hebben gemaakt) weg.
We leven in een maatschappij waarin veiligheid belangrijker lijkt dan duurzaamheid en medemenselijkheid. Waar protocollen zwaarder wegen dan gezond verstand. En waar we het normaal zijn gaan vinden dat perfect eetbaar voedsel wordt vernietigd, terwijl mensen een paar straten (of een werelddeel!) verder niet weten hoe ze hun kinderen te eten moeten geven. Regels zijn regels, maar zonde is het wel.
Anna Kreemers, Rotterdam
Het wonen van de toekomst: ellenlange rijen woonblokken met eenpersoonsappartementen. Alles zo krap op elkaar gebouwd dat er geen boom, plant of grasspriet meer tussen past. De auto is vervangen door de bakfiets, de parkeergarage door een wadi omdat het bij tijd en wijlen ontzettend hard en veel regent.
In dit grimmige toekomstbeeld is er één nog wenkend perspectief over: in het weekend, na een vermoeiende werkweek, hebben we één avond per week geen zin om te koken. Dan staan we met z’n allen in de rij bij de snackbar in de buurt. Voor een bamibal, een kaassoufflé of een patatje oorlog.
Jong en oud, man en vrouw, rijk en arm, zwart en wit. We praten over voetbal, vakantie, nieuwe buren en de wereldpolitiek. In de snackbar ontmoeten we elkaar nog zoals we zijn.
Behalve dan in Haarlem-Oostpoort, waar de snackbar nu verbannen dreigt te worden (de gemeente heeft een fastfoodverbod ingesteld voor dit gebied). En dat terwijl de beste stap om sociale cohesie te bereiken nog altijd een shoarmarol is.
Eric Baars, Haarlem
Al jarenlang etaleren bigtechbedrijven onomwonden hun minachting voor de individuele burger. Een minachting die zich op allerlei manieren manifesteert. Neem het volledig negeren van privacywetgeving, het bewust creëren van verslavende socialemedia-apps, het op grote schaal ontduiken van belastingen, het afdwingen van abonnementen voor softwarepakketten, het door de strot rammen van AI-toepassingen, het triomfantelijk roeptoeteren dat AI miljoenen banen zal kunnen vervangen, en ga zo maar door.
Het is dus niet zo vreemd dat de woede van de burger zich begint te richten op datacenters. Deze complexen zijn immers de concretisering van de minachting. De kastelen van de roofbaronnen.
Nu blijft het nog bij mopperen, maar als je mensen maar lang genoeg sart, komt er een moment dat ze met hooivorken en fakkels optrekken naar het kasteel.
Michel de Rooij, Amsterdam
Kunnen we alsjeblieft stoppen met het gebruik van ‘techbro’s’? Bro’s zijn aardige mensen, vrienden die je zelf uitkiest. Techmaffia lijkt me een betere term.
Henk Smit, Zwaag
Er is veel extra geld nodig om de Nederlandse infrastructuur op peil te houden. Dit om te voorkomen dat hele landsdelen qua onderhoud verloren zullen gaan. Het lijkt me redelijk dat de mensen die het meest en het langst van die infrastructuur gebruik hebben gemaakt de rekening betalen. Kortom: de ouderen.
Nu hoor ik de boze boomers al roepen over hardwerkende Nederlanders, blote handen die dit land hebben opgebouwd, en kleine pensioentjes die afgepakt worden. Ik word dit jaar 70 en mijn beleving is anders.
Mijn generatie kreeg alle kansen op maatschappelijk klimmen door ruimhartige studiebeurzen, en de overheid heeft ons altijd geholpen bij tegenslag zoals ziekte en werkloosheid. We hebben de gaswinsten er vrolijk doorheen gejaagd, en van het vredesdividend geen cent opzijgezet. Alles direct verjubeld met hypotheekrenteaftrek, riante pensioenen, vastgoed, vakanties en consumeren.
Voor de afgeragde infrastructuur een ramp. Jaar na jaar kwamen er auto’s bij, die steeds groter werden en zwaarder dan waar de infrastructuur in de jaren zeventig op berekend was. Naast een tweede auto kwam er ook een camper, want het tweede huisje in Frankrijk bleek toch vooral een last.
Mijn generatie is waarschijnlijk de rijkste generatie die ooit in Nederland heeft geleefd. Dit is dan ook nog steeds het land waar je het beste geboren kunt worden als het gaat om veiligheid, gelijkheid en vrijheid. Ik ben dus vooral dankbaar. Echt waar: een dankbare boomer. Het is niet een geluid dat je vaak hoort, maar ik vind dat mijn generatie wel wat meer dankbaarheid kan tonen.
Samen bezitten we ongeveer 1.160 miljard euro aan vermogen boven op het pensioen. We kunnen onze dankbaarheid tonen door een deel hiervan te gebruiken om dit mooie land te onderhouden. Wat ook helpt: je auto wegdoen en een deelauto gebruiken.
Wim van Lankveld, Nijmegen
Leraar Daan Krahmer treft een 4 havo-klas waarvan de leerlingen sinds de basisschool nog nooit iets over Indonesië hebben vernomen, in welke les dan ook. Twee tieners moeten er zelfs van huilen: eindelijk erkenning, na twaalf jaar onderwijs.
Ik vraag me dan af: op welke scholen hebben die kinderen gezeten? De Canon van Nederland bevat al twintig jaar drie aan Indonesië gerelateerde onderwerpen (VOC/WIC, Max Havelaar en, kortweg, Indonesië). Nu is het gebruik van de Canon niet verplicht voor scholen, maar je kunt toch niet stellen, zoals Krahmer, dat ‘deze historische inzichten ontbreken in het onderwijs, althans in het lesplan voor havo en vwo’.
Daarnaast vraag ik me af: hebben deze kinderen nooit tv gekeken in de afgelopen jaren, nooit een boek of krant opengeslagen? Er is aan het onderwerp de afgelopen jaren – terecht – heel veel aandacht besteed, en dat kan zelfs een tiener nauwelijks zijn ontgaan.
Evert van Ginkel, Leiden
Ik ben ruim vier jaar vrijwilliger geweest bij een bibliotheek om voor te lezen aan kinderen tussen de 2 en 6 jaar oud. Een halfuur per week deed ik dat, altijd met veel plezier. Om dat te mogen doen had ik een vog nodig, een verklaring omtrent het gedrag, zodat ze erop konden vertrouwen dat ik alleen maar goeds in mijn gedachten had.
Hoe is het in vredesnaam mogelijk dat er iemand in de Provinciale Staten zit die iemand omverrijdt omdat haar gedachtegoed hem niet zint, een taakstraf krijgt en gewoon weer kan terugkeren naar een plek die vertrouwen moet uitstralen en ‘ons’ moet vertegenwoordigen. Ik kan er met mijn pet niet bij.
Anneke Nierop, Hoofddorp
De als ‘dealmaker’ groot geworden Donald Trump heeft de volgende resultaten behaald:
Door Poetin is hij geen seconde serieus genomen.
Hij heeft zich laten manipuleren door Netanyahu.
Hij heeft van Xi Jinping een lesje gekregen in geopolitiek.
In de kwestie-Iran houdt hij voornamelijk zichzelf voor de gek.
Dirk Kuiper, Haarlem
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant