Wekelijks bezoekt Gidi Heesakkers een eetgelegenheid ergens in het land. Met een klant neemt ze het leven door, na haar vraag: hier opeten of meenemen? Vandaag: Ingrid Kempenaar (70), vishandel De Ruiter, Utrecht.
Gidi Heesakkers is chef van Volkskrant Magazine. Ze schrijft over stand-upcomedy & cabaret en populaire cultuur.
Ingrid Kempenaar (70) haalt iedere zaterdag kibbeling bij De Ruiter, de vishandel die zichzelf ‘de gezonde apotheek’ noemt. Deze week is ook woensdag visdag; ze last even een shoppauze in op de Utrechtse weekmarkt op het Vredenburg.
‘Ik werd wakker en mijn dochter belde – we bellen elke ochtend, als ze de kleine naar school heeft gebracht. Ik lag nog in bed, want ik neem de tijd, en ik zei: ‘Weet je, ik ga zo lekker de stad in, ik heb zin om iets leuks voor mezelf te kopen.’
Ze fluistert haar leeftijd. Schaterlach: ‘Heerlijk. Ik doe wat ik wil, ik ben nog lekker jong. De wereld kan me gestolen worden. Twintig jaar geleden ben ik gescheiden. Middenin een scheiding zitten, dat was natuurlijk geen fijne periode, maar zodra ik het een plekje had gegeven, werd het prettig.
‘Ik heb twee nekhernia’s, dat is het enige waar ik zonder zou willen. Als dat niet opspeelt... hé, dan ben ik een vrolijke jonge hinde. Mijn zoon en ik gaan samen naar feestjes. De Vierdaagsefeesten in Nijmegen, Dias Latinos in Amersfoort. Dat soort dingen deed ik vroeger niet met mijn ouders, in Paramaribo.’
Wordt er op die feestjes nog geflirt? Weer die lach: ‘Ik heb mijn watchdog bij me, mijn zoon. Nee, het gebeurt nog wel hoor. Kijk, als ik iemand tegenkom die dezelfde vibe heeft, why not? Dan gaan we lekker samen op pad. Hij moet van reizen houden, want ik ben veel weg. Ik wil energie in de tent, maar dan moet je niet bij de meeste van mijn leeftijdsgenoten zijn.’
Ze gaat weer verder. ‘Ik wil nog gympies. En ik moet kijken voor een nieuwe telefoon. Even zien wat mijn dochter ook alweer zei.’ Ze leest een appje voor: ja, please. ‘Ze vindt mijn telefoon te oud, maar ik vind die iPhones veel te duur.’
‘Ik heb ook geen dure kledingsmaak. Deze jas kostte maar 25 euro, ik heb ’m in Malaga gekocht toen ik daar negen maanden woonde. Ik vlieg af en toe een tijdje uit, want ik hou er niet van om op één plek te zitten. En het liefst ga ik alleen.
‘Als moeder van vier kinderen moet je met alles en iedereen rekening houden. Dat hoeft allemaal niet meer. Ik zei vroeger al tegen mijn kids: ‘Als jullie zwanger thuiskomen met 16, 17 jaar, mij niet bellen.’ Er zijn inmiddels kleinkinderen, maar ik heb geen vaste oppasdag. Ik ben een noodoma, daar ben ik altijd duidelijk over geweest. Als de nood aan de man is, dan ben ik er voor ze. Ik heb lang genoeg gezorgd. Nu is het mijn tijd.’
Dit is een rubriek uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant