Uw advies kan andere lezers helpen. Machteld van Gelder selecteert goede raad voor de vragensteller van deze week.
is tv-producent en regisseur. Voor Volkskrant Magazine stelt ze wekelijks de lezersrubriek Wat Zou U Doen? samen.
Onlangs ben ik erachter gekomen dat mijn beste vriendin (54) enkele jaren geleden seks had met mijn toen 18-jarige zoon. Het was niet tegen zijn zin, maar hij heeft zich er lang rot over gevoeld. Ik voel me verraden door haar, en boos omdat zij mijn kind opzadelde met zo’n geheim. Het probleem is nu dat vrienden graag zien dat het goed komt tussen ons, met het oog op toekomstige jubilea. Ik heb hier geen behoefte aan. Was ze een man die mijn 18-jarige dochter had verleid, was iedereen daar woest over. Moet ik het goedmaken ten behoeve van mijn sociale leven, of niet? Vrouw (53), naam bij redactie bekend
Heeft u zich weleens afgevraagd wat het voor uw zoon zou betekenen als u, door uw keuze, in een sociaal isolement terechtkomt? Wijnandien Hoek (67), Huizen
Vraag je zoon hoe hij er nu in staat en hang daar je beslissing aan op. Als het hem niet meer boeit, zou ik je adviseren op goede voet te komen met je vriendin. Niet omdat er jubilea aankomen, maar omdat boos blijven veel energie kost en loslaten bevrijdend werkt. Annette Phielix (57), Amersfoort
Dat u er jaren later achter komt, lijkt mij lastiger te verkroppen dan het feit dat ze seks hebben gehad. En u daartoe verhouden lijkt me ook een hele klus. Waarom kunnen jullie niet samen op een feestje komen? Als er genoeg gasten zijn, kunt u elkaar eenvoudig ontwijken. En hoe vaker u dat doet, hoe makkelijker dat gaat. Liesbeth Zoontjens (57), Sleeuwijk
Ik zou hem op de eerste plaats zetten: zou het hem helpen, goed doen?
Hester Scheltens (63), Oegstgeest
Als een vriendin dit met een van mijn drie zonen zou hebben gedaan zou ik woedend zijn. Laat je niet dwingen door anderen tot een vergeving waar je niet achter staat. Zíj heeft hier de fout begaan en besloten dat jullie vriendschap ondergeschikt is. Claudia de Rooij (47), Heerlen
Wat mij in dit soort situaties helpt, is om me in te beelden hoe ik hier over tien jaar over zou denken. Zou ik het dan als een gemiste kans zien om het gesprek aan te gaan, of vind ik de drempel om het gesprek aan te gaan tegen die tijd verwaarloosbaar? Nina te Riele (32), Utrecht
Bij jubilea kunt u gerust beiden aanwezig zijn zonder dat u het hebt bijgelegd. U hoeft niet met elkaar te praten en kunt elkaar daar vast ontlopen. Het zal wel de nodige spanning opleveren bij dat soort bijeenkomsten. Ik zou zeggen: denk er nog een keer over na en doe wat voor u goed voelt. Annemieke Wouterse (62), Barendrecht
U moet het niet goedmaken ten behoeve van uw sociale leven, maar voor uzelf. De rest van uw leven rondlopen met negatieve gevoelens over uw vriendin is voor uzelf heel onprettig. Ik zou proberen haar te vergeven, vooral als ze oprecht spijt heeft. Makkelijk is dat zeker niet, maar zonder wrok door het leven te gaan geeft u een innerlijke vrijheid en zal u uiteindelijk een gelukkiger mens maken. Dory Gardenier (83), Grave
De vriendengroep is jullie gezamenlijke belang. De vraag is niet hoe de vriendschap te herstellen, maar hoe jullie met elkaar bij die feestjes kunnen zijn. Een vrij zakelijke insteek dus, met de mogelijkheid dat de relatie gaandeweg wel weer verbetert als de scherpe randjes eraf zijn. Ans Peters (70), Zeist
Iets begrijpen is niet hetzelfde als iets goedkeuren, maar een eerlijk gesprek voeren en echt willen begrijpen hoe dit nou zo heeft kunnen gebeuren, in welke context en wat de drijfveren waren (van beiden), kan echt helpen. Wie weet wel samen met je zoon en je vriendin. Goedmaken hoeft niet gelijk het eerste doel te zijn, het kan wel het gevolg zijn van een eerlijk gesprek. Irma van Steijn (59), Leeuwarden
Weet uw zoon van uw dilemma? Jullie beider gemoedsrust is namelijk honderd keer belangrijker dan de goedbedoelde of misschien wel gemakzuchtige wensen van uw vrienden. Volg dus duidelijk uw eigen weg, ongeacht wat eventuele ‘gevolgen’ die niet uw pakkie-an zijn. Wie dat wellicht lastig te doen vindt, die schiet tekort aan inlevingsvermogen. Hoe dan ook: u ‘moet’ helemaal niks! Marjolijn Bennink (78), Breda
Ik kom uit een behoorlijk vrijgevochten gezin waar dingen gebeurden die niet hadden mogen gebeuren met kinderen (18-jarigen zijn in mijn ogen echt nog kinderen) en heb dat altijd laten merken. Daar voel ik me goed bij. Niks slikken voor de lieve vrede maar je uitspreken voelt veel beter op de lange termijn, echt! Yolande Hulsman (67), Amsterdam
‘Niet tegen zijn zin’ lees ik, en zijn rotgevoel is ook verleden tijd. Al dan niet dankzij u. Nu uw eigen verontwaardiging nog, als u dat wilt? Pieter F.C.M. Wijnheijmer (72), Panningen
U zegt heel duidelijk: ‘Ik heb hier geen behoefte aan.’ Uw vrienden hebben daar vervolgens niet zo veel van te vinden. Vraag uzelf af wat waardevoller is: trouw blijven aan uzelf, of een vriendschap behouden waarin uw eigen gevoelens ondergeschikt moeten zijn aan het comfort van anderen. Eli Wildeman (27), Veenhuizen
Als er geen sociale druk van vrienden of toekomstige jubilea bestond, zou ik deze vriendschap dan nog willen? Het antwoord op die vraag lijkt vaak duidelijk te maken wat u werkelijk wilt en dat is wat telt. Naomi Choukroun (40), Rotterdam
Verbreek het contact, als het goede vrienden zijn zullen de mensen om u heen dit begrijpen en aanmoedigen. Marjolein Starreveld (24), Utrecht
Als individu, moeder en partner sta ik op een tweesplitsing in mijn carrière. Het wetenschappelijke pad is afgesloten. Plan B stagneert: voor de tweede master kan ik geen stage in de buurt vinden. De overbruggingsbaan stopt binnenkort. Mijn man ondersteunt mij. Maar mijn eigen weerstand groeit tegen het werken en studeren in de avonduren én tegen de prijs die het gezin betaalt voor mijn ambities: 50 duizend euro (collegegeld + een jaar geen inkomen). Moet ik gaan genieten van mijn gezin met een onbevredigend klein ‘moederbaantje’ of blijven ploeteren voor de lange termijn? Opgeven voelt oneerlijk naar hem: hij buffelt nog dertig jaar door, terwijl ik steeds vrijer zal worden.
Vrouw (35, kinderen van 4 en 7), naam bij redactie bekend
Wat zou u doen? Reacties (max. 110 woorden met naam, leeftijd en woonplaats) zijn welkom vóór maandag 22 juni: wzud@volkskrant.nl. Heeft u zelf een dilemma? Mail dan uw probleem (max. 110 woorden) naar: wzud@volkskrant.nl. Vermeld altijd uw naam, leeftijd en woonplaats. Uw reactie staat online en kan worden geredigeerd en/of ingekort.
Dit is een rubriek uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant