Het Nederlands elftal heeft meer spelers bij grote clubs onder contract dan zijn tegenstanders in de groepsfase. En iedereen vindt het ‘een fijne groep’. Maar dat biedt nog geen garanties voor de wedstrijd tegen Zweden, zaterdagavond in Houston.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Cody Gakpo is een van de belangrijkste spelers van Oranje, met zes doelpunten in de laatste twee toernooien. Zie hem zitten achter de tafel op het podium, een paar dagen voor Nederland - Zweden, in een hotel bij het trainingscomplex van Oranje in Kansas City. Ontspannen, grappig. Veel zegt hij niet – of hij nu weinig of veel woorden gebruikt.
Hij geeft toe dat zijn laatste seizoen bij Liverpool onder de maat was, en dat het nu moet gebeuren op het WK. Hij is een sociale, sympathieke voetballer. Godvruchtig ook. Hij bezocht het land van zijn vader, Togo, voor liefdadigheidsprojecten. Toen hij bij PSV voetbalde, ging hij naar een kerk in Roermond, maar tegenwoordig verlaat hij zich op pastoor Freddy.
Gakpo is de onbezoldigde voorganger in de gebedsdiensten op het trainingskamp van Oranje. Ongeveer de helft van de spelers spreekt openlijk over het geloof en reciteert Bijbelverzen. Op maandag zoomen ze soms gezamenlijk met pastoor Freddy.
Zo’n vroom gezelschap is bepaald iets anders dan een groep die loert op aardsere uitjes, met een bondscoach die bij de uitgang van het hotel toeziet of zijn spelers niet stiekem het pand verlaten om de nacht te verkennen.
Vroeger heette dat in voetbaltaal ‘via de regenpijp naar buiten’, maar voetballers logeren allang niet meer in hotels met regenpijpen – en anders gebruiken ze ze niet, om het leven als prof te injecteren met wat rock-’n-roll. Het voetbal heeft zich ontwikkeld tot een wereld van bloedserieus professionalisme, met minutieus bedachte activiteiten in trainingskampen, waarin alle bv’s voor een maand één ploeg moeten vormen.
Het individu weet bovendien dat hij, mits hij zichzelf goed verzorgt, zijn loopbaan kan rekken tot tegen zijn 40ste levensjaar. Het WK voetbal is ook de etalage van de gezonde leefwijze.
Maar dat wil niet zeggen dat dit automatisch gevolgen heeft voor de prestaties, want in het voetbal telt meer: spelen met het hart, een tactisch plan, kritiek durven geven op elkaar, zelfs in een vriendengroep – juist in een vriendengroep. Welke bondscoach weet in korte tijd een succesvolle ploeg neer te zetten?
Over het algemeen spelen de internationals van Oranje bij betere clubs dan die van Japan, maar toch was de uitslag afgelopen zondag 2-2. Zaterdag in Houston, tegen Zweden, is het ongeveer hetzelfde verhaal: op papier is Oranje een beroemder en duurder elftal (met een selectie die ruim 750 miljoen euro waard is, tegenover een Zweeds selectie van ruim 400 miljoen euro, volgens transfermarkt.com).
Internationals maken mooie transfers, ook tijdens het WK. Jan Paul van Hecke werd donderdag op de website van Tottenham Hotspur gepresenteerd als aankoop, voor een miljoen of 60. Crysencio Summerville staat in de belangstelling van menig club, Denzel Dumfries verhuist van Internazionale naar Real Madrid. Donyell Malen had een geweldig half jaar en zag dat AS Roma hem overnam.
Maar uitgerekend qua aanvallers is Zweden beter, met Alexander Isak van Liverpool en Viktor Gyökeres van Arsenal. En dus is het zaterdagavond oppassen geblazen.
Op een regenachtige dag bij het trainingsveld van Kansas City Current, als de pers alleen de warming-up mag zien en dus mist hoe Quinten Timber een hersenschudding oploopt na een botsing, is er vrolijkheid en eendracht. ‘We zijn een fijne groep’, zegt iedereen.
Maar ook dat is geen garantie voor succes. Tegen Japan was het spel voor rust saai, al was er ten opzichte van eerdere oefenduels wel sprake van progressie. De 2-2 was uiteindelijk een tegenvallend resultaat, omdat er twee keer een voorsprong verloren ging.
Zweden, de komende tegenstander, is een aparte ploeg. De Scandinaviërs waren kansloos in de WK-kwalificatie, maar via de Nations League opende de ploeg de achterdeur naar het toernooi. Met de Engelsman Graham Potter als bondscoach gaat het steeds beter, en de twee spitsen zijn in vorm.
In de derde groepswedstrijd van Oranje, komende vrijdag, is Tunesië de tegenstander. De Tunesische bond ontsloeg bondscoach Sabri Lamouchi na de 5-1-nederlaag in de eerste wedstrijd tegen Zweden en trok vervolgens Hervé Renard aan. De Fransman geldt in Afrika als een van de succesvolste trainers: zowel met Zambia (2012) als met Ivoorkust (2015) won hij de Afrika Cup. En bij het vorige WK wist hij als bondscoach van Saoedi-Arabië als enige te winnen van Argentinië.
‘We kijken naar onszelf’, zegt Cody Gakpo nochtans over de Nederlandse spelers. Ze zijn op de goede weg, denken ze. Niemand van de snelle aanvallers protesteerde tegen zijn wissel in de slotfase van het duel met Japan.
Maar Nederland krijgt te makkelijk doelpunten tegen en de omschakeling naar de aanval verloopt vrij traag; dat is een gevaarlijke cocktail. Buiten het veld maakt Oranje vooralsnog meer indruk dan op het veld. We zullen zien of dat zo blijft.
Nederlandse clubs en Zweedse voetballers: het is vaak een onvervalste love story. Ove Kindvall, Ralf Edström en Zlatan Ibrahimovic groeiden en bloeiden bij Feyenoord, PSV en Ajax. Maar vooral SC Heerenveen haalde talloze Zweden: Marcus Allbäck, Petter Hansson, Erik Edman, Lasse Nilsson, Sam Larsson en nu Kristoffer Nordfeldt lanceerden hun loopbaan in Friesland.
Alleen al op de scouttrips naar Stockholm, Malmö, Kalmar en Gothenburg kijkt Riemer van der Velde, oud-voorzitter van Heerenveen, met warme gevoelens terug. ‘Vaak in het voor- of najaar, dan is dat land op zijn mooist. Veel met de trein gedaan, tussen de bossen door. Gastvrije mensen. Spelers zoals Petter Hansson gaven we een nieuw gezicht. De witte tornado was middenvelder, Foppe de Haan maakte in drie maanden een centrumverdediger van hem. Werd echt een boegbeeld daar.’
Van der Velde: ‘Zweden spreken goed Engels en snappen het Nederlands snel. Ze voelen zich thuis, komen hier ook graag terug. Laatst zag ik Allbäck weer. Geweldige man, geweldige vader had-ie, geweldige vriendin ook. Hij was een geweldige spits voor ons, een echte teamspeler ook. Hij was later nog lang teammanager bij het Zweeds elftal.’
Van der Velde vreest de spitsen Viktor Gyökeres en Alexander Isak (een van de vele Zweedse WK-gangers die ooit in de eredivisie speelden): ‘Die zijn beter dan onze aanvallers.’ Maar, zegt hij, ‘het is ook best chaotisch geweest. Onze oud-speler Jon Dahl Tomasson werd geslachtofferd als bondscoach, de resultaten zijn wisselend. Maar op doel hebben ze Nordfeldt, die pikten wij in 2012 nog op bij Bromma; hij heeft zich geweldig ontwikkeld.’
(Bart Vlietstra)
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant