In de rubriek Schermtijd schrijft techverslaggever Rutger Otto wekelijks over het internet. Deze week zag hij Toy Story 5, waarin kinderen verslaafd zijn aan tablets en niet meer met speelgoed spelen.
Onze geliefde speelgoedpersonages uit de filmreeks Toy Story staan in het vijfde deel voor hun grootste uitdaging ooit: de tablet. "De tijd van speelgoed is voorbij", verzucht een afgedankt poppetje dat ziet hoe kinderen alleen nog maar naar het blauwe licht van hun schermen staren.
Het gaat in de animatiefilms van Toy Story eigenlijk altijd over bedreigingen voor simpele poppen. Dat was 31 jaar geleden (!) al zo in de eerste film uit de reeks. Cowboypop Woody was het favoriete stuk speelgoed van Andy, tot het kind een Buzz Lightyear voor zijn verjaardag kreeg. Dat is geen stoffig wildwestenfiguur, maar een actiefiguur uit de ruimte met vleugels, geluiden en lampjes. Woody zag zijn eigen relevantie direct verdampen.
In Toy Story 5 wordt het ene speelgoed niet meer bedreigd door het andere. Het grote gevaar is nu dat kinderen helemaal niet meer spelen. De grote boosdoener? Technologie. Tablets, laptops en telefoons. Ik zie de zorgen uit de maatschappij knap weerspiegeld worden in deze film.
Het verlegen meisje Bonnie krijgt in deze film een tablet. Alle kinderen in haar klas hadden er al een en haar ouders voelen de druk van buitenaf. Misschien lukt het Bonnie met het scherm wél vriendjes te maken. Want ja, die chatten en gamen met elkaar, terwijl Bonnie nog met poppen speelt.
En inderdaad, op internet maak je heel gemakkelijk vrienden. Met een druk op de knop zelfs. Maar de online wereld kent schaduwkanten. De film maakt duidelijk hoe snel zo'n tablet een centrale plek in het leven van een kind inneemt. Al snel is Bonnie alleen nog maar met het scherm bezig. En dan krijgt ze ook nog eens te maken met cyberpesten.
Het levert een ontroerende scène op (ligt het aan Woody of is het echt zo stoffig in de bioscoop?) waarin de moeder in gesprek gaat met Bonnie. "Weet dat je altijd bij me terechtkunt, je zit niet in de problemen", zegt ze tegen haar kind, dat daarna haar chatgesprekken durft te laten zien.
Wat dat betreft kunnen ouders net zoveel leren van de film als kinderen. De opvoedkundigen die ik vaak spreek over dit onderwerp zeggen dit namelijk ook altijd. Zorg dat je op de hoogte blijft van wat je kind online doet. Kinderen maken fouten en komen in onwenselijke situaties terecht, maar zorg dat je ze altijd met open armen ontvangt.
Ik vind dat de film knap laat zien waar de valkuilen van schermpjes en sociale media voor kinderen zitten. En dan is het ook nog eens een vermakelijke film. De schrijvers maken zich er daarnaast ook niet te gemakkelijk van af, door alle technologie af te schrijven als Het Grote Kwaad.
Het levende speelgoed spreekt het in de film regelmatig uit: ze zijn er voor de kinderen, om hen blij te maken of te helpen. We zouden ons bij producten voor kinderen iets vaker de vraag moeten stellen die Marie Kondo ook altijd stelt: "Does this spark joy?"
Ik schreef vorige week in Schermtijd over bizarre cartoons op sociale media, waarin fruitpoppetjes vreemdgaan met elkaar. Dit vonden jullie ervan.
Neemt de tablet ook bij jullie thuis de plek van (ouderwets) speelgoed over? Laat het me weten! Dat kan in de reacties hieronder of via rutger@nu.nl. Misschien verschijnt jouw bericht komende week in Schermtijd.
Tot volgende week!
Source: Nu.nl Tech