Ella groeit op in een liefdeloos gezin vol wreedheid en spanningen. Dan ontmoet ze Sander, die haar met veel geduld laat zien wat liefde is. Het heelt haar, maar leidt ook tot paniek.
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
‘Ik was 16 en moest van mijn vader een baantje zoeken. Tot mijn verrukking zag ik dat ze in de naburige kledingzaak een medewerkster zochten. Eén keer mocht ik proefdraaien, en de koopavond erop begon ik echt.
‘Nerveus kwam ik binnen. De winkel was lang en smal en helemaal achter in de zaak stond een knappe blonde jongen met wie ik zou gaan samenwerken. Ik keek hem aan en voelde me veilig. Liefde was het niet, kon het niet zijn, maar wel waren we van het een op het andere moment beste vrienden. Ik had meteen door: deze Sander zal me geen kwaad doen.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
Op verzoek van de geïnterviewde zijn de namen Ella en Sander gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
‘We begonnen af te spreken na werktijd, gingen samen naar het café en smokkelden flessen wijn naar zijn jongenskamer. Wanneer er een leeg was, gingen we op ons rug op de grond liggen om te voelen of we al duizelig werden. We ontdekten het leven samen. Wanneer we op zaterdagavond uit waren geweest, bracht Sander me naar huis, maar nooit helemaal tot aan de voordeur, want mijn vader mocht van niets weten.
‘Vaak stonden we dan nog eindeloos op een hoek van de straat te kletsen. En op een dag, een paar maanden nadat we elkaar hadden leren kennen, zoenden we ineens. Zonder aankondiging. Ik beefde over mijn hele lichaam, en het duurde even tot ik tot bedaren kwam. Alsof de zoen een enorme golf was die me krachtig omverduwde. En Sander, die twee jaar ouder is dan ik en al veel eerder op zoenen had gehoopt, bleef maar herhalen: ‘is dit echt, is dit echt?’
‘Zonder het te weten was ik kneiterverliefd geworden, misschien zelfs zonder te weten wat liefde is. Mijn ouders maakten zo veel ruzie dat de pannen door de kamer vlogen. Als mijn vader boos was omdat ik bijvoorbeeld te laat was thuisgekomen, liet hij me een hele nacht buiten slapen. Als ik geluk had stond de garage open, dan vond ik daar een plekje op een tuinkussen. Maar ik heb vaak in de tuin gelegen tot het licht werd.
‘Het soort liefde dat Sander me gaf, was nieuw voor me, maar joeg me geen schrik aan. Van lieverlee begon ik steeds meer te wennen aan zijn onvoorwaardelijke trouw, zijn kalmte die nooit omsloeg in drift of woede. Toen ik op een avond zo’n hoogoplopend conflict kreeg met mijn vader dat thuisblijven geen optie meer was, leek het vanzelfsprekend dat ik naar Sander vluchtte. Ik belde aan bij het huis waar hij met zijn vader en moeder woonde.
‘Het hele gezin was onthutst door mijn komst, had met mij te doen en reageerde heel lief. Zijn vader sprak de inmiddels befaamde woorden: beschouw vanaf nu ons huis als het jouwe. Hele avonden bracht ik door op de kamer van Sander, die zelf in militaire dienst zat en de hele week weg was.
‘Zijn ouders deden er alles aan om me op mijn gemak te stellen, maar de vredigheid van de huiskamer verdroeg ik niet. Hun liefde voor elkaar vond ik eng. Hun wellevendheid kwam me voor als stilte voor de storm, ik verwachtte dat elk moment de rust doorbroken zou worden door gescheld en getier, zette me schrap voor iets wat nooit kwam. Ik zag wel dat dit echte liefde was. Deze mensen hielden van elkaar, deden lief tegen elkaar. Maar ik nam liever het zekere voor het onzekere en verschanste me in de kamer van mijn liefje, luisterde naar zijn muziek en wachtte tot hij thuiskwam.
‘Zodra het kon, zochten we een woning voor onszelf. Niet veel later werd onze dochter geboren. Seksualiteit was voor mij griezelig terrein, mijn vader had de gewoonte te masturberen waar ik bij was. Ik was bang voor piemels. Maar dankzij het geduld van Sander, die keer op keer herhaalde dat er niks ging gebeuren wat ik niet wilde, en dat ik zelf moest aangeven wanneer ik klaar was voor meer dan zoenen, is het gelukt om een heel fijn seksleven op te bouwen. Eigenlijk was alles perfect toen ons kind werd geboren. Ik had het kwaadaardige en giftige milieu waar ik vandaan kom definitief achter me gelaten, ik had een gezonde relatie en een prachtige gezonde baby. Herboren. Zo voelde ik me.
‘Tot vijf maanden later. Uit het niets kreeg ik een enorme paniekaanval. Het was op een avond, ik had net onze dochter op bed gelegd en zat op het hoekje van de bank. Hyperventilerend begon ik rondjes om de tafel te lopen, om maar in beweging te blijven, want als ik stil zou staan ging ik dood, leek het. Ik zag aan het gezicht van Sander dat ook hij zich zorgen maakte. De arts die hij belde gaf me een stoot valium.
‘Ik was 22, had een jong gezin en zou vanaf die dag jarenlang bijna dagelijks paniekaanvallen krijgen. Soms, als ik een verbetering dacht op te merken en er de hele dag nog niks was gebeurd, gebeurde het alsnog. De angst voor de angst. En Sander gaf niet op. Hij bleef me geruststellen zoals hij altijd had gedaan, bij de eerste zoen, toen ik wegliep van huis, de eerste keer seks. Hij zei: het komt goed, een paniekaanval gaat gepaard met een adrenalinerush, dat stofje verdwijnt zo weer.
‘De komst van onze dochter had me nog bewuster gemaakt van de wrede opvoeding van mijn vader, ik voelde zo’n liefde voor ons kind, mijn hart stroomde over. Hoe kon het dat mijn ouders dat niet voor mij hadden gevoeld?
‘Na jarenlang te hebben overleefd, was er nu de paniek en het onbegrip over de verwaarlozing. Er kwam pas wat meer rust toen ons kind naar de kleuterschool ging. ‘Ik regel het wel’, zei Sander als hij zag dat me iets mankeerde. Of: ‘ik ben binnen vijf minuten thuis’, als ik hem in paniek belde. En langzaam raakte ik ervan overtuigd dat de wereld niet alleen een grote puinbak is, maar ook een bron van liefde.
‘Sander heeft me geheeld, al had ik hem graag een minder complexe vrouw gegund. Hij is altijd blijven luisteren naar mijn al duizend keer eerder vertelde verhalen, heeft meegemaakt dat ik 40 kilo aankwam en weer afviel. ‘Ga’, roep ik nu als hij aarzelt me alleen te laten, ‘je hebt zoveel voor me gezorgd, denk nu aan jezelf.’ Dat is misschien het verdrietigst: de sporen van mijn verleden hebben een ongelijkheid gecreëerd die blijvend is. Zo vereenzelvigd heeft Sander zich met het zorgen voor mij.’
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Dit is een rubriek uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant