De laatste tijd is er veel aandacht voor de opvoedkloof tussen vaders en moeders. Maar (aanstaande) vaders ontbreken vrijwel volledig in dit politiek-maatschappelijke debat.
Zondag is het weer Vaderdag, een dag die toch wat in de schaduw ligt van Moederdag. Dat blijkt ook uit de uitgaven: we besteden veel minder aan cadeaus. Heeft dat te maken met het feit dat vaders nog steeds minder zorgen en opvoeden dan moeders?
De laatste tijd is er veel aandacht voor dit probleem; vrouwen zijn de afgelopen jaren meer gaan werken, mannen zijn thuis nauwelijks meer gaan zorgen. Vrouwen en moeders, zoals Floor Bakhuys Roozeboom, Bregje Feuth en Mirthe Wibaut, zetten dit onderwerp terecht op de agenda. Maar wordt het voor de broodnodige politieke en maatschappelijke verandering niet eens tijd dat juist vaders opstaan?
Over de auteur
Tom Kunzler is vader van Elisa en Leen.
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Zelf ben ik voor de tweede keer vader geworden. Ik wil geen tweederangsopvoeder zijn die langs de zijlijn staat en vooral werkt. Ik wil een actieve, betrokken vader zijn die weet wat er speelt, er echt voor mijn kinderen kan zijn en het huishouden eerlijk verdeelt. Samen met mijn vriendin willen we dan ook de opvoed- en zorgtaken zo gelijk mogelijk verdelen. We geloven dat deze opvoeding onze kinderen het meeste kan bieden. Zorgen voor mijn kinderen is voor mij belangrijk, ook omdat het mijn vriendin gelijke kansen biedt.
We zijn ons ervan bewust dat dit niet makkelijk is; het lukt maar 9 procent van de stellen, terwijl meer dan de helft gelijkwaardig ouderschap nastreeft. Zelf merk ik dat het systeem in Nederland er nu voor zorgt dat je als man meteen op de achterbank wordt gezet. Tijdens de zwangerschap voel je je minder betrokken dan een vrouw, omdat de baby nu eenmaal niet in jouw buik groeit; je wekt pas dezelfde bindingshormonen op door veel tijd met je baby door te brengen. Er gebeurt nu vrijwel niets om ervoor te zorgen dat je als vader een inhaalslag maakt.
Aanstaande moeders leren automatisch veel over het opvoeden van kinderen, bijvoorbeeld via CenteringZwangerschap, bijeenkomsten waar zwangere vrouwen met een verloskundige in gesprek gaan over zwangerschap, bevallen en baby’s. Als vader mocht ik twee keer aanhaken; de moeders zitten maanden met elkaar in appgroepen waar ze tips, ervaringen en tegenslagen met elkaar uitwisselen. En dan heb je nog activiteiten als zwangerschapsyoga of -zwemmen. De plekken waar (aanstaande) vaders met elkaar in gesprek kunnen zijn, zijn er veel minder en onderdeel van het reguliere aanbod zijn ze al helemaal niet.
De lengte van het verlof helpt ook niet mee; een vader heeft (veel) korter verlof dan een moeder, waarmee je als overheid indirect het signaal afgeeft dat het niet nodig is om zorg en opvoeding gelijkwaardig te verdelen. Als vader krijg je maar één week verlof volledig doorbetaald. Je hebt wel de mogelijkheid om veertien weken extra op te nemen, maar dan lever je ook 30 procent salaris in. Wat voor boodschap geef je daarmee af?
Dat maakt langer vaderschapsverlof voor een grote groep mensen onbetaalbaar; dat zou überhaupt nooit de bedoeling moeten zijn. Ongelijk ouderschapsverlof is het begin van het grote scheefgroeien tussen een moeder en vader en is daarmee ongewenst. Minder bekend is dat maar liefst 5 tot 10 procent van de mannen last krijgt van een postnatale depressie, die mogelijk voorkomen kan worden door het vaderschap beter te faciliteren.
Op het gebied van kennis, informatie, tijd en betrokkenheid bij de opvoeding van je kind sta je dus als vader meteen op achterstand, ook als je het anders wilt.
Nederland is helaas aartsconservatief op dit vlak. Laten we samen met (aanstaande) vaders het heft in eigen hand nemen richting de politiek. Vaders zouden gelijkwaardig verlof moeten eisen, zodat we zorg en opvoeding vanaf dag één eerlijk kunnen verdelen. En ervoor zorgen dat vadergroepen net zo’n vanzelfsprekend onderdeel worden van de geboortezorg als CenteringZwangerschap voor moeders.
Ik gun onze kinderen betrokken vaders, onze partners dezelfde ruimte voor hun carrière, een beter herstel en mentaal welzijn. En wellicht krijgen vaders dan in de toekomst een welverdiende gelijke beloning op Vaderdag.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant