De flitsen van Oranje waren zaterdag in Houston veel te veel voor het fletse Zweden. Door een ruime overwinning (5-1) is het Nederlands elftal officieus geplaatst voor de laatste 32 van het WK, omdat ook veel nummers drie uiteindelijk doorgaan in het megatoernooi.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Buiten donderde het van regen en onweer, maar onder het dak van Houston Stadium bliksemde de oranje tornado over het veld. Althans, een minuut of twintig en na rust een paar keer in het begin, en eenmaal op het eind. Dodelijk effectief was de aanval deze keer. Aanvallend was de prestatie derhalve uitstekend, met gevarieerd spel, maar verdedigend was het spel soms pover, zoals gedurende het duel bleek. Zweden stak het veld vrijwel ongehinderd over en kreeg uitstekende kansen. Maar deze keer was Oranje de partij van de doelpunten. Pas na 4-0 scoorde Zweden, via een messcherpe counter van de snelle Anthony Elanga.
Een aantal zetten van bondscoach Ronald Koeman pakte deze keer goed uit. Brian Brobbey stond in de basis. Hij scoorde twee keer. Denzel Dumfries kreeg meer ruimte om aan te vallen als rechtsback, omdat de rechtsbuiten (Donyell Malen voor rust, Crysencio Summerville erna) veelvuldig naar binnen trokken. Dumfries gaf twee beslissende voorzetten. Crysencio Summerville viel in na rust. Zijn eerste actie was een speelse pirouette waarmee hij de 3-0 van Cody Gakpo inluidde. Bij de 4-0 gaf hij de voorzet op Gakpo zelf, na een razendsnelle tegenaanval. Bij de 5-1, na een fraaie aanval waarbij ook invaller Memphis Depay betrokken was, trof hij doel met een fraai schot in de hoek.
Brobbey was gebracht voor meer aanvalskracht, en om een sterk aanspeelpunt te hebben. Dat is cruciaal in het Nederlandse circulatievoetbal. Een spits moet meer doen dan een doelpunt maken. Memphis Depay kon dat goed, maar die is niet fit genoeg. Brobbey dus. Malen mag in die speelwijze vanaf rechts naar binnen trekken, zodat er ook meer ruimte ontstaat voor de aanvallende aspiraties van Denzel Dumfries. Het zogenaamde vierkant was in ere hersteld: Malen, Tijjani Reijnders, Ryan Gravenberch en Frenkie de Jong. Maar magisch is het bepaald nog niet, het vierkant. Het middenveld had moeite om de soms snel naar voren trekkende Zweden tegen te houden.
Brian Brobbey wist dat zijn vertrek naar Engeland, van Ajax naar Sunderland, goed voor zijn loopbaan zou zijn. Hij moest zichzelf weer wakker kussen. Te weinig doelpunten maakte hij in Amsterdam, een spits onwaardig. Hij ging meer concurrentie krijgen en elke week tegen de beste verdedigers van de wereld voetballen. Een bewijs van zijn ontwikkeling was de schitterende aanname met de buitenkant van de voet bij de 1-0, waarna Tijjani Reijnders op links kon openen naar Cody Gakpo, wiens voorzet weer voor Brobbey was. Prachtige goal. Een oranje golf, pas gestopt door het doelnet.
Oranje had een uitstekende fase, mooi te zien in dat machtige stadion in Houston, met nu en dan positiespel dat Nederland bekendheid gaf in de wereld. Een soort speels machtsvertoon. Dat felle oranje, oppermachtig als een golf over het veld spoelend, soms snel, soms tergend traag, om de tegenstander te lokken. Het tweede doelpunt was een logisch gevolg van langdurig balbezit, via de lage voorzet van Dumfries, met de punt van de schoen verlengd door opnieuw Brobbey.
Nadat Koeman vrijdag toegaf dat zijn wissels tegen Japan slecht hadden uitgepakt, stond er nu een elftal met scorend vermogen, gesteund door duizenden toeschouwers. Vrijwel het hele stadion oogde oranje, mede omdat veel in principe neutrale toeschouwers aansluitend bij de Oranjemars, de opgewekte wandeltocht naar het stadion. ’s Ochtends in het hotel zat een man op een telefoon te luisteren naar het Wilhelmus. Waarom hij voor Oranje ging juichen? ‘Ik had thuis alleen een oranje shirt, geen geel. Maar dan wil ik wel het volkslied kennen.’
De echte Oranjes, Koning Willem-Alexander en koningin Máxima, zaten in de VVIP-box met de ongekroonde koning van het voetbal in hun nabijheid: Fifa-voorzitter Gianni Infantino, die twee keer een fluitconcert te verduren kreeg vanwege de door de Fifa ingevoerde drinkpauzes, halverwege de helften. Bij een wedstrijd als deze is dat alleen voor commercieel gewin.
Of het nu door de drinkpauze kwam of niet, het ritme van de ploeg was gebroken, de Zweden kwamen redelijk makkelijk tot kansen, waarbij doelman Bart Verbruggen een paar puike reddingen verrichtte, maar ook slecht reageerde op een kopbal van Gustaf Lagerbielke uit een vrije trap. De oud-speler van Twente stond net buitenspel. Zweden liep soms zo door de linies van Oranje heen, wat toch zorgwekkend is. Zolang Nederland veel doelpunten maakt, kan het nog, maar in de afgelopen tijd was ook te zien wat er gebeurt als de productie stokt.
Het was maar goed dat Oranje snel na rust naar 4-0 uitliep, want anders had het nog spannend kunnen worden. Donderdagavond (in Nederland is het dan al nacht) speelt Nederland zijn laatste groepsduel, in standplaats Kansas City, tegen Tunesië, dan voor het eerst in een stadion zonder dak en koeling. Maar de plek bij de laatste 32 is vrijwel zeker, omdat ook acht van de twaalf nummers drie doorgaan. Met minimaal vier punten en een positief doelsaldo kan dat eigenlijk niet meer mis.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant