REGIO - Maandenlang bikkelen aan boord van een groot schip in de Atlantische Oceaan. Ver verwijderd van familie en vrienden. En zonder daar geld voor te krijgen. Het klinkt als een enorm offer, maar zo zien Marit (21), Miranda (35) en René (65) het niet. Wat drijft hen om zich vrijwillig op te geven als hulpverlener in Sierra Leone? 'Ik moest en zou dit doen.'
Gratis medische zorg en complexe operaties bieden aan de allerarmsten. Dat is de missie van Mercy Ships, een internationale organisatie die sinds 1978 naar eigen zeggen al ruim twee miljoen mensen in ontwikkelingslanden heeft geholpen. Non-profit en puur op liefdadigheid gebaseerd.
Met het christelijk geloof als kompas zijn Miranda Vermeulen, Marit Verheul en René Vletter aan boord gestapt van de Global Mercy, het grootste particuliere ziekenhuisschip ter wereld. Om een idee te geven hoe fors het zeekasteel is: 174 meter lang, 28,6 meter meter breed en twaalfdeks.
Zo mogelijk nog relevanter is dat de oceaanreus zes operatiekamers heeft en bijna tweehonderd bedden voor patiënten telt. Om de boel draaiende te houden, zitten er zo'n 450 vrijwilligers uit alle windstreken op het schip. 'Het is geen rondreizend circus', benadrukt huisarts René uit Alphen aan den Rijn.
Waar hij eerder dit jaar al is teruggekeerd, zitten de Waddinxveense verpleegkundige Miranda en de Benthuizense studente Marit nog steeds op het schip. 'Alles wat we hier doen, is uit liefde voor de mensen om ons heen', zegt Marit. Miranda: 'Het is geen betaalde baan, maar wel fulltime.'
Wie: Miranda Vermeulen
Leeftijd: 35 jaar
Woonplaats: Voorburg (opgegroeid in Waddinxveen)
Functie op het schip: teamleider/verpleegkundige
Actief sinds: oktober 2024 (daarvoor al 9 weken tussen oktober en december 2023)
'Ik heb mijn baan bij het HMC Westeinde in Den Haag opgezegd en zit inmiddels al bijna twee jaar aan boord van het schip. Dat is een hele ervaring. Het contact met patiënten is hier heel anders dan thuis, waar zorg veel meer vanzelfsprekend is. Mensen zijn onwijs dankbaar als ze worden geholpen.'
'Zelf werk ik op wat we de uitslaapkamer noemen. Ik zie patiënten kort voordat ze naar de operatiekamer gaan, ik zorg ervoor dat alle benodigde onderzoeken gedaan zijn en dat al het papierwerk op orde is. Als ze geopereerd zijn, worden ze op onze afdeling weer wakker.'
'Waar we zoal mee worden geconfronteerd? Misvormingen aan het gezicht door botgroei of infectie, kaakziekten en brandwonden waar plastische chirurgie aan te pas moet komen. Aan elkaar vast gegroeide vingers, handen of armen. Verder lies- of navelbreuken, scheefgroei van benen en oogletsel.'
'Sommige patiënten zijn zelfs door de gemeenschap verstoten vanwege hun uiterlijk. Of ze kunnen door een bepaalde aandoening of beperking niet werken en dus ook niet voor hun familie zorgen. Wanneer je dat soort mensen helpt, zie je de glinstering in hun ogen terugkomen. Dat is heel bijzonder.'
'Het heftigst vind ik toch wel aangezichtstumoren. Die zijn zó zichtbaar. We hadden een patiënt van 18 of 19 jaar, die al wandelend zijn weg naar ons vond. Met een tumor aan zijn kaak, ter grootte van een voetbal. Hij was helemaal in zichzelf gekeerd en wilde zelfs geen oogcontact maken.'
'Maar na zijn operatie bloeide hij gelukkig weer helemaal op. Je vraagt je wel af: hoe kan het dat dit soort leed nog steeds bestaat? Als deze jongen gewoon tandartszorg had gehad, was het waarschijnlijk nooit zover gekomen. Het is dan ook vooral oneerlijkheid wat mij elke keer zo raakt.'
'Geloof speelt voor mij een grote rol. Ik praat er niet per se heel uitgebreid over, maar aan boord zijn er bijbelstudiegroepjes, een kerkdienst op zondag en speciale worship-avonden. We bidden ook voor patiënten die naar de operatiekamer gaan, mensen vinden dat heel fijn. Dat mis ik thuis wel een beetje.'
'Leven op een schip is in het begin heel erg wennen. Ik ging van wonen op mezelf naar samenleven met 450 mensen, onder wie één kamergenoot. Maar gek genoeg vind ik het niet moeilijk om zo ver weg te zijn van familie en vrienden. Zij hebben het er vaak moeilijker mee dan ik, zij missen mij met alles.'
'Dat weerhoudt me er niet van om ooit nog een keer dit werk te gaan doen. Vooralsnog heb ik daar geen plannen voor. Eerst ga ik deze zomer naar huis voor kort verlof en daarna keer ik nog voor twee maanden terug op het schip. Eind oktober is het dan voorlopig klaar voor mij.'
'Wat ik hier vooral heb ontdekt, is dat ik mezelf niet jarenlang meer in Nederland zie werken. Iedereen zegt dat je zoveel opgeeft als je weggaat, maar mijn reactie is juist dat ik ontzettend veel terugkrijg van patiënten. De glimlach op het gezicht van een moeder of een kind maakt een rotdag weer goed.'
Wie: René Vletter
Leeftijd: 65 jaar
Woonplaats: Alphen aan den Rijn
Functie op het schip: arts voor bemanning
Actief sinds: december 2025, tot april 2026
'Degene die mij enthousiast heeft gemaakt voor dit avontuur, is de bekende Alphense tv-presentator Jan van den Bosch. Hij zei altijd: je móét een keer naar dat schip. Omdat ik een huisartsenpraktijk had, kon dat niet. Maar sinds ik daarmee ben gestopt, is het vuurtje wat verder aangewakkerd.'
'Mijn drijfveer om naar Sierra Leone te gaan, was echt iets te kunnen betekenen voor mensen die helemaal niks hebben. Je levert een stukje rijkdom in, met name tijd, en stelt je talent en tijd beschikbaar om aan dat doel bij te dragen. Op het schip was ik arts voor de bemanning.'
'Aan boord heb je airco en schoon drinkwater, in tegenstelling tot heel veel mensen in het land. Je leeft in een soort bubbel met 450 mensen. Het werk lijkt heel erg op wat je als Nederlandse huisarts doet, maar wel met een Amerikaanse saus: meer protocollen en minder nuchter dingen even aankijken.'
'Het was überhaupt mijn eerste bezoek aan Afrika. Een ervaring die je de rest van je leven meeneemt. Wat het meeste indruk op mij heeft gemaakt, is het land Sierra Leone. Mijn eerste autorit daar was overweldigend. Ik dacht eerst: ik ga nooit meer van het schip af, want dat overleef ik niet.'
'Maar het zijn aan de andere kant wel hartstikke vriendelijke mensen, die dankbaar zijn voor de dingen die ze hebben. Sierra Leone is één van de armste landen ter wereld. Toch wordt er gelachen, getrouwd en er worden kinderen geboren. Het zijn ontzettend leuke mensen om als arts mee te werken.'
'Wat mij het meest opviel? De vele gevallen van malaria vond ik indrukwekkend. We hebben op het schip een griepgolfje gehad, maar we hadden alles aan boord om dat goed te behandelen. Verder deed ik gewoon huisartsgeneeskundige dingen, zoals het behandelen van vlekjes, hoestjes en buikpijn.'
'De drive om dit soort dingen te doen, is het geloof. Dat je de gaven en talenten die je van God hebt gekregen, ergens kunt gebruiken waar ze nóg meer nodig zijn. Zonder dat je direct aan mensen sleutelt, overigens. Die gelovige mentaliteit deel je wel met alle vrijwilligers aan boord.'
'Er heerst op het schip een soort Amerikaans-evangelische sfeer. Eerlijk gezegd vind ik dat een beetje overdreven. Op een gegeven moment ben je uitgepraat en moet je ook gewoon aan het werk. Praise the lord zou ik zelf nooit roepen. Maar zij menen het, dus in die zin heeft het wel degelijk waarde.'
'Na ruim vier maanden was ik blij om weer thuis te zijn en mijn vrouw en kinderen te zien. Dan keer je terug in een compleet andere wereld, een soort omgekeerde cultuurschok. Als je in de supermarkt loopt, denk je: wát een spullen! Dat besef van de rijkdom die je hier hebt, zal ik altijd blijven houden.'
'Ze zeggen: eens een Mercy Shipper, altijd een Mercy Shipper. Het idee om dit avontuur nog een keer aan te gaan, begint bij mij steeds meer pols te vatten. Maar dan wel drie maanden, in plaats van vierenhalf. Als ik het wil, moet wel snel, want over twee jaar verloopt mijn registratie als huisarts.'
Wie: Marit Verheul
Leeftijd: 21 jaar
Woonplaats: Waddinxveen (opgegroeid in Benthuizen)
Functie op het schip: patiëntenbegeleider (voorheen keukenmedewerker)
Actief sinds: november 2025
'Op mijn tiende heb ik een spreekbeurt gehouden over Mercy Ships. Vanaf die dag is het altijd in mijn hoofd blijven zitten: ik moest en zou dit gaan doen. Hoewel ik geen diploma heb om in de zorg te werken, bleken er ook allerlei andere functies op het schip te zijn. Dat kwam in dubbel opzicht goed uit.'
'Door privéomstandigheden had ik mijn studie stopgezet, daarom was dit hét moment om te gaan. Ik heb hier eerst vier maanden in de keuken gewerkt. De eerste paar dagen was ik helemaal overprikkeld. Je draait diensten van twaalf uur en ik was de enige Europeaan in een merendeels Afrikaans team.'
'Het werk zelf was echt heel saai en totaal niet uitdagend, maar met mijn team heb ik een fantastische tijd gehad. Heel veel gezelligheid, lachen, keiharde muziek en volop dansen. Als jonge meid uit een doodgewoon dorpje had ik zoiets nog nooit meegemaakt. Nog steeds kom ik geregeld een dansje doen.'
'Inmiddels heb ik een andere rol: ik begeleid nu lokale hulpverleners, patiënten en hun verzorgers op de low care unit. Hier verblijven zij tussen medische afspraken in. Ik ben verantwoordelijk voor de patiënten. Als er iets niet goed gaat, denk aan familieproblemen of ruzies, dan krijg ik dat op mijn bordje.'
'Heel veel patiënten spreken geen Engels, maar alleen de lokale taal. Eén van de meest aangrijpende verhalen was dat van een jongetje dat 6 jaar zou zijn. Allebei zijn benen stonden verkeerd, hij was dus beperkt in bijvoorbeeld lopen, rennen en voetballen. Hij is geopereerd en zijn benen zijn rechtgezet.'
'Later bleek hij een 3-jarig weeskindje te zijn, waarmee hij eigenlijk te jong was voor een operatie. Elke week had-ie een andere zorgdrager en eten werd hem ontnomen. In zijn ogen zag ik dat hij liefde miste. Dat raakte me heel erg. Toen heb ik er een doel van gemaakt hem zoveel mogelijk liefde te geven.'
'Meerdere keren heb ik gedacht: ik ga dit avontuur stopzetten. Maar zonder uitzondering kwam er altijd een regenboog in de lucht. Ook al was er geen zonneschijn en viel er geen druppel regen. Ik heb echt Gods aanwezigheid gezien, dat is ook waarom ik me hiervoor in eerste instantie heb aangemeld.'
'Elke zondag probeer ik naar de kerk te gaan, op het schip of op het land. Verder doe ik aan boord niet heel veel met geloof. Ik vind het fijner om gewoon eventjes lekker buiten in het zonnetje te zitten en voor mezelf Jezustijd te hebben. Telefoon aan de kant, nadenken en eventueel wat lezen in de Bijbel.'
'Aan het eind van de maand vaart het schip terug naar Europa voor onderhoud en daarna vlieg ik gelijk naar huis. Of dit ooit nog een keer wil doen? Dat is geen vraag, het is zéker dat ik terugkom. De vraag is alleen wanneer. Ik heb me aangemeld voor de vier jaar durende lerarenopleiding omgangskunde.'
'Mijn doel in het leven is echt onvoorwaardelijk voor mensen klaarstaan. Al van jongs af aan. Hoe dat eruitziet, weet ik niet. Dat kan voor langere tijd op dit schip zijn, maar er zijn in ons land ook zat mensen die hulp nodig hebben. De droom is mijn leven zo in te richten dat ik hulp en liefde kan geven.'
Source: Omroep West L'dam