Stoffels, bekend van populaire meidenboeken en tienerthrillers, waagt zich aan een klassiek verhaal, dat ze wonderwel heel toegankelijk weet te houden. Haar gevaarlijke én vertederende Goudvogel schreeuwt om meer.
schrijft voor de Volkskrant over jeugdliteratuur.
Vier harde klappen op de deur wekken Maya en haar zeven grote broers. De dappere jongens hopen te worden gekozen om een jonge Goudvogel te mogen temmen en op zijn rug te gaan zoeken naar goud. Niemand verwacht dat de keus dit jaar op hun zusje Maya valt. Die is klein, graatmager en helemaal niet dapper.
Niet zo mooi, want wie bang is, wordt subiet verscheurd. Haar nachtelijke begeleider, die als kind ook is gekozen, werd onderweg gebeten en heeft sindsdien een verminkt gezicht. Vorig jaar is de broer van Maya’s beste vriendin zelfs helemaal niet teruggekeerd.
Schrijver Maren Stoffels, bekend van populaire meidenboeken en tienerthrillers, kwam op het idee voor het sprookjesachtige De Goudrijder toen ze hoorde van het Zuid-Amerikaanse fabeldier de alicanto, een mythische vogel die zich voedt met goud en zilver. Jagers op edele metalen hopen met zijn hulp rijke aders te vinden, maar kunnen ook door hem worden misleid en gedood.
In haar versie zijn alleen kinderen in staat op de rug van de Goudvogel te klimmen en over een woud vol rovers en bandieten naar de mijnwerkers in het hoge noorden te vliegen. Tot haar verbazing lijkt dat Maya nog te lukken ook. Maar eenmaal in de lucht blijkt de mythe waarmee alle kinderen van het koninkrijk Terwin zijn opgevoed heel anders in elkaar te steken dan gedacht.
Hoewel die verhaallijn niet al te verrassend is, is de aanpak van Stoffels dat wel. Fantasyboeken zijn doorgaans dik en complex en daarmee minder geschikt voor jongere lezers en luisteraars. Stoffels vertelde het verhaal eerst aan haar zoons en koos er juist voor om De Goudrijder eenvoudig te houden, met korte zinnen en grotere letters.
Stoffels woonde zelf nog bij haar ouders toen ze als 17-jarige vanuit het tuinhuisje daverend debuteerde met Dreadlocks & lippenstift (2005) en kort daarop twee al even succesvolle vervolgdelen. Dat tempo hield ze ruim twintig jaar vol. Maar ze zei meteen al in een interview in de Volkskrant dat ze ooit eens wat anders wilde dan herkenning en herhaling.
Hoewel ze soms veranderde van onderwerp, stapte Stoffels nooit echt af van het seriewerk. Wel wist ze vorig jaar genadeloos naar de keel te grijpen met het op persoonlijke ervaring gebaseerde Nog 27 dagen leven. Ze won er begin deze maand zeer verdiend voor de vierde keer de Prijs van de Jonge Jury mee.
Met De Goudrijder lijkt Stoffels een meer klassieke en tijdloze weg in te slaan. De dromerige, sfeervolle illustraties van Gouden Penseelwinnaar Jeska Verstegen dragen daar sterk aan bij. Tegen het donkere decor van de sterrenhemel en de eindeloze bossen van Terwin vormen de vlammende veren van de vogel en de rossige haren van Maya het enige overgebleven licht.
De Goudrijder is ideale instapfantasy. Al kan het lekker laten voorlezen door een familielid naar keuze ook heel goed, mede dankzij de steeds terugkerende kreet ‘Aaaaaaaarrrr!’ Maar de gevaarlijke én vertederende Goudvogel schreeuwt ook in andere opzichten om meer. En dat hoeft niet per se wéér een reeks te zijn.
Maren Stoffels: De Goudrijder (7+). Met illustraties van Jeska Verstegen. Leopold; 152 pagina’s; € 16,99.
Source: Volkskrant