DEN HAAG - Actrice Dominique van Vliet was jarenlang op televisie te zien in de soap Onderweg naar Morgen. Maar inmiddels doet ze iets heel anders. Als uitvaartonderneemster staat ze mensen bij in moeilijke tijden. Heimwee naar de camera's en de showbizzfeestjes vol sterren heeft ze absoluut niet. Wie is deze vrouw?
'Een weg bezaaid met lief en leed', zo luidt een van de eerste regels van de herkenningstune van Onderweg naar Morgen. Hoe toepasselijk die is voor Dominique, bleek later pas. Zij speelde tien jaar lang het personage Ellen Evenhuis in de soap, maar besloot het roer om te gooien.
Eerst maar eens naar het begin. Dominique wordt geboren in Reeuwijk. Ze woont er tot haar achttiende. 'Het is daar mooi, hoor. Ik heb echt een waanzinnig leuke jeugd gehad, bij die plassen. Schaatsen in de winter, zwemmen in de zomer, surfen, zeilen. Je fiets hoefde er niet op slot.'
Wel was er een gemis. 'Ja, het heeft geen kern. Er is geen gezellig, kneuterig centrum. Daarom ging ik vroeger vaak met mijn ouders naar Amsterdam. Dan reed ik langs al die huizen en dacht: wat gaaf. Dat was altijd wel een soort droom.'
Van Vliet groeit op in een 'heel lief, warm gezin'. 'Bij hele leuke sociale ouders, met een oudere zus en een jongere broer.' Ze had een makkelijk jeugd, zegt ze. 'Ja, het was heel gezellig. En nog steeds, mijn vader is een paar maanden geleden overleden, maar mijn moeder heb ik gelukkig nog.'
Na de lagere school in Gouda gaat ze in Bodegraven naar de Mavo. 'Daar heb ik in de brugklas mijn beste vriendinnen ontmoet. Die zie ik nog steeds. Ik wilde graag naar de dansacademie, maar daar had je Havo voor nodig.'
Dus gaat ze naar Gouda, het Antonius College. 'Ook al zo'n leuke school, heel creatief. Met leuke docenten en er werd veel aan toneel gedaan. Ik wilde naar de Rotterdamse dansacademie, maar daar werd ik twee keer afgewezen.'
'Toen zei mijn vader: je kunt ook zang, dans muziek en toneel doen als opleiding, dat is de kleinkunstacademie. Dat werd het. In Antwerpen.'
Zo belandt ze op haar achttiende ineens in de grote stad. 'Daar heb ik fantastisch gewoond, in een heel gaaf drie kamer appartement voor weinig. Ik deed vier jaar kleinkunstacademie, de drie jaar daarna heb ik in musicals gespeeld bij een jeugdtheater.'
Daarna volgt een auditie voor de soapserie Onderweg naar Morgen. 'Ik had al drie jaar theaterervaring maar nog nooit tv-werk gedaan en vond het onwijs spannend. Ik had echt géén idee.'
Ze vervolgt: 'Maar mijn oud-studiegenoot Bettina Berger zat daarin, dat was een fijn ijkpunt.' Het is ook de plek waar ze Pim Vosmaer, de Haagse acteur, tegen het lijf loopt.
'Ik heb tien jaar in Amsterdam gezeten. Dan ben je dertig, je verdient goed, wordt uitgenodigd voor allemaal feestjes en premières, super tof.'
'Ik heb ook een paar kinderfilms gedaan, programma's gepresenteerd, dat was echt een soort van glorietijd. Alles leuk, we hadden leuke mensen om ons heen en een lekker huis in de hoofdstad.'
Alleen Pim wilde als echte Hagenees natuurlijk niet in Amsterdam wonen. 'Toen ben ik huizen gaan kijken. Ik ben dol op de zee. Hoewel we in Reeuwijk woonden, zaten we altijd op het strand, aan de Wassenaarseslag. Ik kom echt uit een strandgezin.' Dus woont ze nu sinds 23 jaar in Den Haag, niet ver van het strand.
'Daar ben ik bijna dagelijks te vinden. Het is onwijs lekker. In Amsterdam had ik altijd stress, op zoek naar een parkeerplekje bij het strand, nu zit ik lekker in mijn eigen tuin en kan altijd naar het strand. 's Morgens vroeg of na het avondeten nog even. Dat is zo'n cadeau. Wat is dit een onwijs lekkere stad', glundert ze.
Meer over Dominique
Officieel: Dominique Dorothea van Vliet
Is hardcore fan van: 'Abba. Ik deed als kind al alles dansjes en stond met een stofzuigerslang te playbacken, dus een jaar in die musical was een droom.'
Lievelingsnummer: 'Voulez Vous, lekker nummer om op te dansen in de musical.'
Favoriete Kroeg: 'Drink geen alcohol en ben ook geen echte kroegtijger. Dat vind ik stiekem best jammer.'
Mooiste plek: 'Het strand. Maar ik word ook altijd heel blij als ik Den Haag binnen kom rijden bij het Indisch Monument, bij die waterpartij. Met die wapperende vlaggen, dan krijg ik echt een thuisgevoel. Mooie entree is dat.'
Lelijkste plek: 'Daar zijn er veel van in Den Haag. De Neherkade, maar ze zijn het nu wel aan het opknappen. Dat wordt wel mooi, vind ik leuk.'
Motto: 'Wees lief voor elkaar, wie goed doet, goed ontmoet.'
De hang naar Amsterdam werd ook steeds minder. 'Alle castings en audities: Amsterdam. Net als de premières en feestjes. Bij al die uitnodigingen dacht ik ook steeds vaker: wat moet ik aan, waar ga ik parkeren, kortom, gedoe.'
'Pim wilde heel graag in dat wereldje blijven, ik was inmiddels moeder geworden van een tweeling. Die zijn inmiddels twintig, het gaat snel. Maar ik wilde heel graag moeder zijn en niet zes avonden in de week spelen en mijn kinderen niet op bed kunnen leggen.'
Het bestaan van een actrice is niet altijd eenvoudig. Van Vliet: 'Dan moet je naar Deventer, Zutphen en naar Zierikzee. Om 14.00 uur de deur uit, 2.00 uur weer thuis. Dat heb ik nog wel gedaan toen ik kleine kinderen had. Ik heb vierhonderd keer in Mama Mia gespeeld. Maar op een gegeven moment droogte het werk op, ik was er eigenlijk ook wel klaar mee, eigenlijk.'
Door een verdrietige gebeurtenis kwam Dominque op een geheel nieuw spoor terecht: ander werk. 'Toen overleed mijn tante, het zusje van mijn vader. Zij had het syndroom van Down. Ik ging naar die uitvaart, maar herkende daarin helemaal niks van haar.'
'Zij hield heel erg van kleuren en van de muziek van BZN. Maar dat ontbrak. Toen ben ik mij daarin eens gaan verdiepen, wat moet je daarvoor kunnen, wat is dat eigenlijk?'
Ze ontdekte allerlei raakvlakken met theater. 'Er is een decor, er is muziek, er zijn sprekers. Het klinkt misschien een beetje raar, maar het voelde wel zo. Toen ben ik een opleiding in die richting gaan volgen, een dag per week, een jaar lang.'
'Daar zaten allemaal mensen die iets anders wilden. Stewardessen, vrachtwagenchauffeurs, van alles. Met sommigen heb ik nog steeds contact. Toen het klaar was, ben ik voor mijzelf begonnen.'
Dat is nu 15 jaar geleden. 'Het loopt nog steeds goed, vooral dankzij mond op mond-reclame. Dus meestal zijn het ook mensen waar ik een klik mee heb. Dat is ook nodig, want je bent een tijd zo close met elkaar. Ik vergelijk mezelf met een kraamverzorgster, die vergeet je ook nooit meer. Je moet je goed voelen bij elkaar, dat is heel prettig.'
Van een afstandje lijkt het best een moeilijk of zelfs vervelend beroep, want je wordt de hele dag met verdriet geconfronteerd? 'Dat is helemaal niet zo. Het is ook niet mijn verdriet, ik moet de mensen er doorheen slepen.'
'Ik heb wel altijd emoties in zo'n week als ik met de uitvaart bezig ben, niet dat ik lig te huilen op de grond, maar het raakt mij altijd wel als mensen verdriet hebben om iemand die ze verliezen. Er wordt ook ontzettend veel gelachen in gezinnen en families, als ze dingen vertellen over hoe iemand was, herinneringen ophalen.'
'Maar er zijn ook wel situaties dat er weinig te lachen valt. Bijvoorbeeld bij jonge mensen, zelfmoord, ongelukken. Of ik dat meeneem? Op een gezonde manier, ja. Ik word er niet wakker van 's nachts, maar er zijn wel situaties die ik nooit meer vergeet.'
Is ze dan soms ook aan het acteren? 'In het begin wel een beetje, maar ik heb er wel profijt van dat ik niet bang ben om in het openbaar te spreken.'
Heeft Van Vliet ooit gedacht: had ik dit maar eerder ontdekt? 'Nee, ik had het acteren niet willen missen. Dat was echt wel mijn droom. Maar ik heb het ook nog geen dag gemist. Ik heb het enorm naar mijn zin gehad toen, maar het is klaar. Dit is echt een andere fase in mijn leven.'
Kijkt ze bijvoorbeeld nog wel eens iets terug, samen met Pim? Hebben ze nog ergens vhs-banden met alle 3225 afleveringen (het doek viel in 2019)?
'Nee, we hebben wel nog ergens een dvd-box rondslingeren, geloof ik. Maar we hebben geen dvd-speler meer', lacht ze. 'En nee, ik heb ook geen behoefte meer om het terug te kijken, het is klaar.'
Het is duidelijk, de uitvaartbranche heeft nu heel haar hart. Is dat een vorm van zingeving? 'Ja, ik heb wel het idee dat ik nu iets nuttigs doe. Het doet er wel toe. Als mensen op een verjaardag vragen wat ik doe, dan heb je altijd meteen verhalen over ervaringen van mensen met uitvaarten.'
Heeft ze zelf al een stapel papieren bij de notaris liggen, waarin staat hoe het moet? 'Ja hoor, zo simpel mogelijk. Ik heb veel uitvaarten met alles erop en eraan, met kastelen, of andere bijzondere dingen. Maar ik vind dat een uitvaart hem in de eenvoud zit, in het samenzijn, mooie verhalen, niet in hele dure producten.'
Waar moet het dan gebeuren? In Den Haag, want ook die stad is in haar hart gesloten, blijkt. 'Ik vind de Haagse Duinen heel mooi. Ik doe veel uitvaarten in de kas bij Villa Ockenburgh, dat is een hele informele setting, niet zo zwaar. In de schouwburg heb ik ook gehad, ook heel mooi.'
Ook hier is het strand zeker een optie. 'Al is dat wanneer het regent wel vervelend, met beslagen ruiten in een strandtent. Maar ik had pas een uitvaart bij Titus, met mooi weer en die was prachtig. Ach ja, elke plek heeft wel iets.'
En terug naar Amsterdam? 'Nee, dat hoeft niet meer. Het blijft leuk, maar ik woon hier. Punt.'
Source: Omroep West Den Haag