Op de 55ste editie van het Nederlandse oerfestival Pinkpop zit de kracht zoals vanouds in de hoofdacts. Die zijn niet per se vernieuwend, maar het voordeel van al die ervaring: de optredens staan als een huis. Van rockgeweld in de stortregen tot de pure pop van Zara Larsson.
is popredacteur van de Volkskrant.
Het zat er al de hele dag aan te komen. Tijdens het optreden van headliner Twenty One Pilots op vrijdagavond trekt de wind steeds iets harder aan, de bliksem achter het podium verlicht steeds langer en vaker de donkere lucht. De benauwdheid van een hele dag zon, met een temperatuur die steeg tot de onmenselijke hoogte van 36 graden, zal snel een ontlading krijgen.
En dan, net als het Amerikaanse rockduo hun cover van Seven Nation Army inzet, barst de hemel open. De dikke, lauwe druppels zijn aanvankelijk nog welkom: een beetje afkoeling kan iedereen op het veld wel gebruiken. Zeker ook de jonge fans die al de hele dag in de bloedhitte vooraan bij het hoofdpodium hebben gewacht tot ze hun idolen rond een uur of tien ’s avonds eindelijk van dichtbij kunnen meemaken.
Maar voor de minder toegewijde fans wordt de vrij heftige bui (code geel van het KNMI) toch wat te gortig, achter op het veld rent men richting de schaarse overkapte plekken op het terrein. Dapperdere fans dansen in de regen op het slot van een spectaculaire show.
Vernieuwing en Pinkpop, het is altijd een lastige combinatie geweest. Het festival in Landgraaf steunt op een rijk en sterk verleden, en de meeste acts passen ook in die lijn. Het is dit jaar voor elk festival een uitdaging om fris te boeken, een nieuwe echt sterke hoofdact in het allerhoogste segment dient zich niet meteen aan. Iemand als Olivia Rodrigo, die vorig jaar bovenaan de Pinkpopposter prijkte, is een zeldzaamheid. Twenty One Pilots is dit jaar de jonge headliner naast The Cure en Foo Fighters, maar hun hoogtijdagen zijn evengoed al tien jaar voorbij (sorry fans).
Het voordeel van ervaren acts is dat het optreden doorgaans staat als een huis. Het voordeel van een rijke historie is dat artiesten die kennen en respecteren. Robert Smith van The Cure zou zelf hebben gezegd dat hij graag weer op Pinkpop wilde spelen, en ook de jongens van Twenty One Pilots kennen hun historie.
Als drummer Josh Dun voor het stevige Drum Show een metershoge stellage in klimt en vanaf daar een paar nummers drumt, moet dat wel een hommage zijn aan het optreden van Pearl Jam in 1992. Toen klom zanger Eddie Vedder een camerakraan op, om vanaf daar het publiek in te duiken. Het is een van de meest iconische momenten uit de Pinkpopgeschiedenis.
De toewijding van Josh Dun en zanger Tyler Joseph is steeds voelbaar. Hun muziek wordt sowieso gedreven door een paniekerig soort urgentie, die het duo live als geen ander weet over te brengen. De mentale nood die voor de fans zo herkenbaar is, verpakken ze in strakke en harde rock met vleugjes hiphop.
Maar het absolute muzikale hoogtepunt van het weekend komt een dag later van een Pinkpopact avant la lettre: de Britse gothicrockband The Cure. De band stond al vier keer eerder op Pinkpop, de eerste daarvan is al veertig jaar geleden. Dat zou niet bepaald hoopvol stemmen voor zaterdag, als ze op hun laatste album Songs of a Lost World niet nog waanzinnig goed hadden geklonken.
En inderdaad, de eerste regel uit de mond van zanger Robert Smith klinkt zó kraakhelder, dat je jezelf voor je kop slaat ooit te hebben getwijfeld aan deze man. Niet alleen Smith, alle bandleden alsof ze nooit iets anders hebben gedaan (wat niet zo heel ver van de waarheid ligt). Als er niet zo veel emotie in het spel en de zang had gezeten, was het lastig te geloven geweest dat dit allemaal live op het podium gebeurt.
De lange intro’s trekken mistige landschappen op van mijmerende gitaar- en synthesizerklanken. De jaren tachtig hebben het geluid van de band nooit verlaten, maar het klinkt uit de kundige vingers van deze band knisperend vers. Zo geconcentreerd als Smith over zijn gitaar gebogen staat als hij riffjes afwisselt met bassist Simon Gallup, zo dramatisch slaat hij zijn ogen ten hemel bij een hoge uithaal die hij nog steeds van harte meent.
Erg dramatisch of zwaarmoedig wordt de set gek genoeg niet. Zeker gezien de duistere stemming op dat mooie laatste album is de toon op Pinkpop opvallend licht en zelfs hoopvol. Het laatste halfuur is ronduit vrolijk, met het grappige The Lovecats en het bijzonder zonnige Why Can’t I Be You? slaat de lach onverbiddelijk toe op Smiths gezicht, en de swing in zijn heupen.
Ze steken daarmee met kop en schouders uit boven betrouwbaar festivalmateriaal dat ook dit jaar weer de podia bevolkt. Editors bijvoorbeeld, The Vaccines en Franz Ferdinand vallen ook in deze categorie. Prima bands met genoeg hits op hun naam voor een vermakelijk optreden, maar weinig bijzonders of prikkelends. Een tiktokboeking als Lauren Spencer Smith is ook geen succes: haar muziek heeft echt te weinig om het lijf om op zo’n groot podium te staan.
Op zaterdag trekken veel bezoekers oranje aan, in aanloop naar het WK-duel van Nederland tegen Zweden die avond. De festivalorganisatie heeft een veldje ingeruimd om de wedstrijd te kijken, festivalgangers die daar niet meer bij passen kijken door of over het hek.
Ook elders op het terrein gaat de wedstrijd niet ongemerkt voorbij. Net als Nederland zijn derde goal scoort, zingt de altijd gezellige Thijs Boontjes in Alleen naar de kermis ‘je schiet vaker mis dan raak’. Even later is bij het ijzersterke Belgische duo Soulwax af en toe een paar minuten van de wedstrijd te zien op hun schermen. Die schakelen net in de 88ste minuut weer in, als Nederland een aanval opent en Summerville de 5-1 maakt, net als de drie drummers een climax in hun spel bereiken. De tent ontploft.
Ze zijn er wel, de spannende acts. Ecca Vandal staat op het kleine Stage 4, maar weet op de gloeiend hete vrijdagmiddag genoeg mensen aan het springen te krijgen met haar wilde mix van hiphop, r&b en emo. Haar muziek is zo eigenwijs als de pest, en gaat met duizelingwekkende snelheid van een reggaetonbeat naar een etherische zangpartij met flink wat galm. Toch voelt het nooit als een bij elkaar geraapt zooitje, Ecca Vandal weet precies wat ze aan het doen is.
Jehnny Beth overtuigt ook, headbangend op haar Louboutins. Ze geeft een rauwe show in de tent, klinkt slepend en diep als de perfecte opwarmer voor The Cure later die avond.
De sterke gitaartraditie zit dus nog steeds diep in Pinkpop, maar Zara Larsson bewijst vrijdagavond dat er ook ruimte is voor pop met een hoofdletter P. De Zweedse zangeres brak ruim tien jaar geleden door met megahit Lush Life, verdween even uit de hitlijsten maar is sinds vorig jaar helemaal terug met haar album Midnight Sun.
Ze neemt een enorme productie mee naar Pinkpop, een weelderig podium met meerdere verdiepingen, een band en een hele batterij dansers. Ruim een uur kijken we naar een soort Barbie Dream House, waar Larsson net zo perfect is als Barbie zelf. Haar zang heeft bizar genoeg niets te lijden onder de waanzinnige choreografieën die ze en passant uitvoert, en de liedjes van haar zomerse album lijken wel gemaakt voor deze setting. Wat een rijkdom dat ook dit kan op Pinkpop.
Bij elk concert pikt zangeres Zara Larsson een fan uit het publiek om het Lush Life-dansje met haar op het podium te doen, de tour ging er meermaals viraal mee. De opvallendste was Julia, in de Amsterdamse Ziggo Dome afgelopen november. Op Pinkpop zorgt het fanmoment wéér voor een memorabel moment, de 17-jarige Lani vraagt huilend vanaf het podium of iemand alsjeblieft haar moeder kan bellen om dit moment niet te missen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant