Het nieuwe seizoen van het reizende theaterfestival De Parade ging dit weekend van start in het Rotterdamse Museumpark. De Volkskrant bezocht alvast drie voorstellingen.
schrijft voor de Volkskrant over theater en podcasts.
De vele Paradebezoekers die deze avond sandalen dragen, tarten het lot – het kan later flink gaan stormen. Maar zolang de hemel rustig blijft, is de hitte het grootste ongerief dat we op deze eerste dag van het reizende theaterfestival De Parade moeten doorstaan. Vier steden doet het festival aan, te beginnen in het Museumpark in Rotterdam, waarna alle tenten, kraampjes en de legendarische zweefmolen zich zullen verplaatsen naar Den Haag, Amsterdam en Utrecht.
In de eerste broeierige tent heeft choreograaf Jakop Ahlbom het decor van zijn doorbraakvoorstelling Vielfalt uit 2006 opgetuigd. Hijzelf en Reinier Schimmel treden in deze remake genaamd Desillusionist opnieuw op, dit keer vergezeld door drie in plaats van vijf vrouwelijke performers.
In een aftandse bar met veel hout en ouderwets behang zijgen een man en een vrouw neer aan tafel voor hun date. Als een goochelaar en zijn assistent de vrouw laten verdwijnen en weer laten verschijnen in een ander lichaam, belanden we in een reeks wonderlijke verdwijningen en metamorfoses. De een wordt in een tv gezogen, de ander verandert in een tafel en – het hoogtepunt dat je stupéfait achterlaat – iemand scheurt zich plots los uit de buik van een ander.
Desillusionist is een vermakelijk en verbijsterend stuntspektakel, zoals we dat van Ahlbom gewend zijn. Een zeer herkenbaar eerstedatescenario waarbij je niet weet wat je kunt verwachten of met wie je de bar verlaat.
Vereindbazing van theatermaker Tommy Ventevogel neemt je eveneens mee naar het absurde, al blijft dit koortsachtige mysterie te zeer hangen op een abstract niveau. Een vrouw kruipt plots uit het tv-kastje van een gewichtige detective en claimt dat ze 21 gram is verloren in het ziekenhuis. In poëtisch klinkende, onbegrijpelijke zinnen reconstrueren de twee de curieuze voorvallen die leidden tot haar futiele verlies.
De hitte werkt niet mee om bij te blijven bij het vervreemdende verhaal, hoe gepassioneerd de acteurs ook acteren, hoe intrigerend de videobeelden ook zijn en hoe geheimzinnig de muziek die live door Ventevogel wordt gemixt ook klinkt. De tekst zit te vol met vage concepten; het blijft gissen of Vereindbazing kritiek is op onze schermtijd en op marktwerking binnen de zorg, of dat we simpelweg alleen maar hoeven te walgen bij de gore kokhalsgeluiden van de detective.
Na afloop kun je de tekst van de voorstelling er nog even op naslaan, waarmee sommige dingen op hun plek vallen: volgens een bepaalde theorie weegt een ziel 21 gram.
Ah, zeg dan gewoon dat ze die kwijt was.
De energieke theatermaker Femi van Elshuis treedt op met de veel aardsere voorstelling Gelukszoekers. Omdat ze een Surinamer is die is overgeleverd aan de verbeelding, reist ze met haar moeder naar Suriname om eindelijk meer te weten te komen over haar geschiedenis.
Met haar vloeiende bewegingen en jeugdige uitstraling is Van Elshuis een charmante persoonlijkheid. Bedrijvig verplaatst ze de grote, stevige plastic tassen met geblokte motieven – die symbool staan voor migratie – en neemt ons dieper mee het Surinaamse binnenland in.
Er zitten een paar mooie zinnen in de voorstelling, bijvoorbeeld over haar oma die de oversteek maakte van Suriname naar Nederland: ‘Zodra je van de boot stapt, val je buiten de boot.’
Gelukszoekers zit wat vol met ideeën en scènes die Van Elshuis niet helemaal bevredigend uitwerkt, waardoor de voorstelling van dit jonge talent wat aan de oppervlakte blijft hangen.
Ondertussen is de hemel buiten in een hels tafereel veranderd: donkere wolken brullen aan een vuurrode horizon. Agressieve regendruppels dwingen mensen te schuilen onder luifels en afdakjes, vanwaar iedereen naar het glimmende Depot van Museum Boijmans Van Beuningen kijkt. De hoge torens van Rotterdam en de knetterende bliksem zijn er prachtig in weerspiegeld.
Dan rukt de wind op en wordt het te gevaarlijk: het terrein moet worden ontruimd. Hordes sompige sandalen begeven zich op deze eerste Paradedag vroegtijdig naar de uitgang.
Theatermaker Kim Karssen trad twee jaar geleden op met de Paradehit OC/DC, een stand-upcomedyshow over angsten, haar anus en Geert Wilders. Dat ze ook zeer sensitief, scherp werk kan maken, bewees ze datzelfde jaar met de geprezen voorstelling We’re All Alone in This Together.
Dit jaar staat Karssen met twee shows op De Parade. In Rotterdam waagt ze zich weer aan stand-up met Doet het staand, en in Den Haag en Amsterdam speelt ze Meer voor mannen. Een voorstelling waarmee ze probeert mannen wat beter te begrijpen. Karssen kennende zal dit een kritische, grappige reflectie op mannelijkheid worden.
Theaterfestival
Desillusionist van Jakop Ahlbom Company
★★★★☆
Vereindbazing van Tommy Ventevogel
★★☆☆☆
Gelukszoekers van Femi van Elshuis/Via Rudolphi Producties
★★★☆☆
19/6, Parade, Rotterdam. Daar t/m 28/6. Trekt daarna naar Den Haag, Amsterdam en Utrecht.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant